ตอนที่ 417 ของขวัญของหวีหรูเจี๋ย1

ตอนที่ 417 ของขวัญของหวีหรูเจี๋ย1

ผู้ชายสมควรตายคนนี้ จะจริงจังให้เธอสักนิดหนึ่งไม่ได้หรือไงกันห๊ะ！

“กู้ฮอน......” เสียงของเขาแหบพร่า ใบหน้าไร้ยางอาย

“อย่ามาแสร้งทำตัวน่าสงสารกับฉันนะ!”

“เจ็บ......” เขาบ่นพึมพำออกมาคำหนึ่ง แสดงสีหน้าราวกับคนตาย

“เจ็บที่บาดแผลหรือ” เธอจิตใจตึงเครียด ใครใช้ให้เขาได้รับบาดเจ็บเพราะเธอกัน

“อืม......” เขางึมงำเสียงเบาอย่างอ่อนแอ ฉวยโอกาสกอดเธอแน่นขึ้นอีกนิด......

ในอ้อมกอดที่มีเธออยู่นั้นให้ความรู้สึกดีจริงๆ

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะลุกขึ้นมาดูบาดแผลให้คุณ......”

“ไม่ต้องแล้ว......” เสียงเขาอู้อี้ขึ้นจมูกเป็นอย่างมาก “แค่จูบก็หายแล้ว......”

“......” →_→!!!

กู้ฮอนเงียบไปชั่วครู่ แล้วคำรามเสียงต่ำ “คนชั่วร้ายสมควรตาย คุณเล่นลูกไม้อย่างหน้าด้านๆกับฉันอีกแล้วนะ......”

“กู้ฮอน......” เขาเอ่ยเสียงอ่อนโยนจนหาที่ได้เปรียบมิได้หนึ่งคำ

“จะทำอะไร!” เธอตอบกลับอย่างอารมณ์ไม่ดี

“อุ๊บ......”

เสียงก็พลันเงียบหายไปทั้งแบบนี้ เพราะริมฝีปากเธอถูกบางสิ่งที่นุ่มหยุ่นประทับลงมาอย่างอ่อนโยน

ราวกับความฝันจริงๆ

เธอปิดตาลง รู้สึกได้ถึงความสุขที่ทำให้ใจไม่สงบประเภทหนึ่ง

ค่ำคืนแห่งเมืองซาบาห์ อบอุ่นมากจริงๆ

อบอุ่นภายในใจ......

*

ในตอนเช้า ครึ่งบนของร่างกายกู้ฮอนยังพาดอยู่ด้านข้างเตียง หลับสนิทอย่างขี้เกียจ

ภายใต้ความสะลึมสะลือ ราวกับว่าเธอได้ยินเสียงพูดของใครบางคน

“โม่ ลูกตัดสินใจว่าจะไปแล้วจริงๆหรือ แม้กระทั่งบาดแผลของตัวเองก็ไม่สนใจสักหน่อยหรือ”

กู้ฮอนที่ได้ยินประโยคนี้ ก็ลืมตาขึ้นมาในทันที!

ใบหน้าสับสนรู้สึกผิดของหวีหรูเจี๋ยปรากฏในสายตา

“ว้าย......คุณป้าหวีหรูเจี๋ย......” กู้ฮอนกรีดร้องตกใจ ร่างกายกระเด้งขึ้นอย่างรวดเร็ว

ตึง

จุดศูนย์กลางถ่วงกันไม่สมดุล ถึงได้ล้มลงไปกับพื้นด้วยท่าทางที่ดูไม่ได้แบบนี้

เป่หมิงโม่ที่สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยอยู่อีกด้าน รีบเดินอ้อมหัวเตียงไปประคองกู้ฮอนที่ล้มอยู่กับพื้น เอ่ยถามเสียงอ่อนโยนว่า “ทำไมไม่ระวังเลย!”

กู้ฮอนเหลือบตาขึ้นมอง ไอ้หมอนี้ไม่รู้ไปหาเสื้อผ้าชุดใหม่มาจากที่ไหน ดูเป็นผู้เป็นคน เห็นแล้วก็รู้สึกโมโห! เธออดไม่ได้ที่จะกลอกตามองบน “คุณสร้างจากเหล็กหรือไง แผลยังไม่ทันจะหาย นี่เตรียมตัวจะไปไหนอีก คนป่วยก็ต้องมีท่าทางของคนป่วย คุณจะเชื่อฟังหน่อยไม่ได้หรือไง”

เธอปัดไปตามรอยยับย่นของเสื้อผ้า นัยน์ตาแฝงความกังวล

ไอ้หมอนี่ดื้อรั้นเหมือนกับวัวตัวหนึ่ง

“กลับไปพักผ่อนรักษาบาดแผลที่เมืองAก็เหมือนๆกัน” เขาขมวดคิ้วเล็กๆ