ตอนที่ 450 กระโจนเข้าไปข้างกายของเธอ2

ตอนที่ 450 กระโจนเข้าไปข้างกายของเธอ2

“แล้วจะทำไม สองปีก่อน เพราะโครงการ‘หยิง’ นายทำให้ฉันต้องขายหน้าอยู่หลายครั้ง ตอนนี้มันไหม้ไปแล้ว กลายเป็นตึกที่สร้างไม่เสร็จ ฉันยังไม่ทันดีใจเลย แล้วทำไมต้องเลี่ยงด้วย” เธอทำสีหน้าเหมือน‘อยากเป็นศัตรูกับนายใจจะขาด’

เขาเลิกคิ้วขึ้น เลิกมุมปากขึ้น “ช่างเถอะ บางทีอาจเป็นเพราะว่าเธอ ทำให้หยินปู้ฝันแพ้ได้น่าสมเพชขึ้น”

เธอส่งสายตาพิฆาตไปให้เขา ในตอนนั้นเอง——

ปังๆๆ~

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรีบร้อน

“กู้ฮอน เธออยู่ไหม เธอเพิ่งตะโกนขอความช่วยเหลือใช่ไหม กู้ฮอน เธอไม่เป็นไรใช่ไหม” เสียงกังวลของหยินปู้ฝันดังขึ้น

กู้ฮอนตกใจ

เป่หมิงขมวดคิ้วโดยอัตโนมัติ แล้วก้มหัวลงอย่างไม่สนใจ เธอประกบริมฝีปากของเธอ ปล่อยให้ หยินปู้ฝันตะโกนเสียงแหบเสียงแห้งอยู่นอกประตู——

“กู้ฮอน อย่าทำให้ฉันตกใจสิ ตอบฉันกลับมาหน่อย……” หยินปู้ฝันอยู่ห้องถัดไปจากกู้ฮอน เขาที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ดูเหมือนจะได้ยินเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือ เขาออกมาทั้งที่ยังไม่ได้ใส่รองเท้าด้วยซ้ำ แล้วเคาะประตู กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับกู้ฮอน

“อู้……” กู้ฮอนหัวใจเต้นแรง อยากผลักเป่หมิงโม่ออก

ผู้ชายคนนี้ทำท่าดื้อรั้นเหมือนว่าฉันจะไม่ยอมไปเปิดประตู

เขาจูบผู้หญิงสวยในอ้อมกอดอย่างบ้าคลั่ง

ปัง ปัง ปัง

เสียงหยินปู้ฝันถีบประตูอย่างแรง

แต่ประตูแน่นหนามาก ถีบออกไม่ได้เลย

“กู้ฮอน กู้ฮอน” หลังจากหยินปู้ฝันตะโกนเรียกสองครั้งแล้วไร้ซึ่งคนตอบกลับ เขาก็พูดอย่างกังวล “เธอไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะรีบไปแจ้งความ ฉันจะไปเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยมาช่วยเธอนะ”

หัวใจกู้ฮอนบีบรัดแน่น “……”

เป่หมิงโม่ได้ยินหยินปู้ฝันพูดว่าจะแจ้งความ เขาถึงได้คลายมือที่พันธนาการเธอออก

กู้ฮอนหายใจหอบเสียงดัง

มองอันธพาลคนนี้ด้วยสายตาโหดร้าย ส่งสัญญาณบอกให้เขาทำตัวดีๆหน่อย

จากนั้น ก็ผลักเป่หมิงโม่ออกอย่างแรง แล้วพูดด้วยเสียงเบา “ขอร้องล่ะ นายรีบไปซ่อนเร็ว ห้องน้ำ หรือระเบียงก็ได้”

แต่เขากลับกอดอก ทำท่าเหมือนให้ตายยังไงก็ไม่ไป

“เป่หมิงโม่” เธอตวาดเสียงต่ำ เธอกระวนกระวายเหมือนมดที่อยู่ในกระทะร้อน “นายรับปากฉันแล้วนะ”

รับปากกับเธอ ว่าจะไม่เปิดเผยความสัมพันธ์เรื่องแต่งงานแทนของพวกเขาในตอนนี้

เขาจึงยักไหล่ แล้วหมุนตัวเดินจากไป……

กู้ฮอนรีบวิ่งไปที่ประตู——

แต่เห็นร่างของหยินปู้ฝันกำลังจะเข้าไปในลิฟต์ เธอรีบตะโกนเรียกทันที “ปู้ฝัน ฉันไม่เป็นอะไร……”

หยินปู้ฝันชะงักฝีเท้า

เขาหมุนตัวกลับมา แล้ววิ่งมาหาเธออย่างรวดเร็ว เขาหอบแหกๆ “กู้ฮอน เธอ……”

“ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ เมื่อครู่ฉันทำธุระอยู่ในห้องน้ำ เลยมาเปิดประตูช้าหน่อย” เธอยิ้มเก้ๆกังๆ

จากนั้นเธอกวาดสายตามองหยินปู้ฝัน ยังมีฟองแชมพูสีขาวอยู่บนหัวอยู่เลย……

“ฉันตกใจแทบแย่” หยินปู้ฝันถอนหายใจโล่งอก เขาห่อผ้าเช็ดตัวผืนเล็กหนึ่งผืนไว้ที่รอบเอวของเขา โฟมสีขาวไหลย้อยลงมาบนหน้าอก “……ฉันนึกว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ก็เลย……” เขายิ้มเจื่อนๆแล้วจับฟองที่อยู่บนหัว

“แหะๆ อย่ากังวลเลย ฉันดูไม่ดีหรือไง รีบกลับไปอาบน้ำเถอะ” สำหรับหยินปู้ฝันแล้ว เธอรู้สึกขอโทษจากใจจริงๆ