ตอนที่ 494 ความงามของภัยพิบัติ2

ตอนที่ 494ความงามของภัยพิบัติ2

เป่หมิงโม่ยังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม ดวงตาที่ลึกล้ำของเขาก็เผยให้เห็นแสงสว่างที่เข้าใจยาก

กวาดมองพนักงานผู้อาวุโสที่นั่งอยู่อย่างเย็นชา

“คนนี้เป็นใครกันแน่?!” เขาตะโกนเสียงเยือกเย็น ยกริมฝีปากเยาะเย้ย “ฉันกลับอยากจะรู้ ว่าคนนี้ได้ซื้อพวกคุณกี่คน? หากไม่มีค่าตอบแทนจำนวนมาก พวกคุณใครกล้าทำเรื่องหักหลังบริษัทเป่หมิงเหมือนกับเขา?!!”

ทันทีที่สิ้นเสียง สายตาของทุกคนก็มองไปยังผู้ชายร้องไห้หลั่งน้ำตาที่กำลังกุมหลังมือที่เปื้อนเลือด

แน่นอน บริษัทเป่หมิงปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างดี

หาดไม่ใช่ผลตอบแทนที่มหาศาล ใครจะเอาอนาคตมาเดิมพันในครั้งนี้?

ดูเหมือนว่าคู่ต่อสู้นี้ จะจัดการได้ยากกว่าที่เป่หมิงโม่คิดไว้!

แต่ในชีวิตของเขา ไม่เคยเจอคำว่า “กลัว” เพียงคาดไม่ถึง ว่าการต่อสู้ในครั้งนี้จะมาเร็วกว่าที่คาดเอาไว้มาก!

เขายกมือขึ้น นวดขมับที่ปวดมาก รู้สึกเหนื่อยกับสถานการณ์เช่นนี้อย่างกะทันหัน—

“การประชุมในวันนี้สิ้นสุดเพียงเท่านี้! ในพวกคุณใครเป็นผี อย่าให้ฉันจับได้! ไม่อย่างนั้น...”

ประโยคสุดท้ายนี้ ถูกซ่อนอยู่ในริมฝีปากบางของเขา

ไม่จำเป็นต้องเอ่ยเสียง ก็มากพอที่จะยับยั้งพวกเขาได้แล้ว!

ใบหน้าของผู้อาวุโสตกใจจนขาวซีด ขาสั่นออกจากห้องประชุมอย่างเงียบๆ

*

ครั้งนี้ ภายในห้องประชุมขนาดใหญ่สุดหรู ก็กลับมาเงียบสงบเช่นอย่างที่ควรจะเป็น

เป่หมิงโม่เดินตรงไปยังตรงหน้าของบานหน้าต่าง แล้วก็จุดซิการ์หนึ่งม้วน มองไปที่วิวแม่น้ำที่เป็นเอกลักษณ์ของเมืองA

วิวด้านหลังนี้ โดดเดี่ยวกว่าเมื่อก่อน...

และเขาก็ยอมรับ ว่าครั้งนี้ เป็นเขาที่ละเลย!

เดือนนี้ เขาหลงระเริงในสัญญาการแต่งงาน ยากที่จะคลี่คลาย...

หากไม่เช่นนี้ เขาก็คงไม่ละเลยต่อบริษัทเป่หมิง...

แสงแดดส่องผ่านหน้าต่าง ทำให้เงาของเขายาวขึ้น

เขายิ้มอย่างขมขื่น

ที่แท้ ความงามของภัยพิบัติ กู้ฮอนผู้หญิงคนนี้ ไม่ช้าก็เร็วคงจะพรากชีวิตของเขาไป...

ดวงอาทิตย์ที่อบอุ่น ส่องแสงยังผืนดินอย่างอ่อนโยน ขจัดความหนาวเย็นในฤดูหนาว

กู้ฮอนจูงเฉิงเฉิงออกมาจากโรงพยาบาลใจกลางเมืองA เป็นครั้งแรกที่สองแม่ลูกจูงมือกันออกมาเดินเล่นบนท้องถนนเช่นนี้

แม่ที่ยังสาวยังสวย ลูกชายที่หล่อเหลาและเชื่อฟัง ดึงดูดผู้คนมากมายให้ชื่นชม

ดึงอารมณ์ของหมอกควันออกไปก่อน เธอมองบนหัวเล็กๆของลูกชาย ด้วยสายตาที่อบอุ่น

“เฉิงเฉิง ตอนนี้แม่จะส่งลูกกลับไปที่โรงเรียน จากนั้นก็รอหยางหยางเลิกเรียนด้วยกัน ดีไหม?” กู้ฮอนถามอย่างอ่อนโยน

เฉิงเฉิงเงยหน้าขึ้น เบิกดวงตาสีดำออบซิเดียน ส่ายหัว: “แม่ ผมไม่กลับโรงเรียนแล้ว อีกอย่าง ก็ไม่ต้องรอหยางหยางแล้ว ช่วงนี้เจ้านั่นอยู่โรงเรียนซ้อมละครอายุพลังงานต่ำของพวกเขา”

“โอ้? ละครเรื่องพลังงานต่ำ?” ดวงตาของกู้ฮอนเปล่งประกาย นึกถึงหยางหยางเจ้าเด็กซนนั่น เม้มริมฝีปากและยิ้ม

“อืม” เฉิงเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย อายุยังน้อยก็เปล่งประกายด้านปัญญา “เขาบอกว่าเขาได้แสดงเป็นคนผู้ชายหมายเลขหนึ่งที่หล่อเหลา อ่อนโยน ทำให้คนมากมายหลงใหล”