ตอนที่ 571 ครั้งสุดท้าย

ตอนที่ 571 ครั้งสุดท้าย

เมืองที่กำลังจะกลับคืนความเงียบสงบ คึกคักขึ้นมาอีกครั้ง

ผู้คนและรถราไม่ขาดสาย สะท้อนให้เห็นชีวิตแสงสีเสียงอีกแบบหนึ่ง

รถRolls-Royce Phantomสีดำ ผ่านคนเดินมากมาย ขับเคลื่อนอยู่บนถนนที่มีแสงไฟสว่างไสว

“แม่ครับ เสียดายแม่ไม่ได้ดูTransformers มันเยี่ยมไปเลย โดยเฉพาะตอนสู้รบ เศษซาและผงดินที่สาดกระดอนขึ้น เหมือนจะโดนตัวเองยังไงอย่างงั้น ตูๆๆๆ......” หยางหยางพูดพร้อมทำท่าทางอย่างตื่นเต้น

ต่างจากหยางหยาง เฉิงเฉิงนั่งเงียบอยู่ข้างกู้ฮอน

ตั้งแต่กลับจากโรงหนัง เขาก็เห็นพ่อกับแม่ยืนเงียบๆที่หน้าประตูรอพวกเขาและหยางหยาง

ไม่เหมือนรอยิ้มตอนอยู่ที่สวนสนุก ตอนนี้เงียบลงไม่น้อย

ซึ่งนั่นทำให้เขาแอบขมวดคิ้ว

ฉิงฮัวจับรถนิ่มมาก ผ่านไปราวชั่วโมงหนึ่งรถค่อยๆขับไปถึงปานซาน จอดตรงหน้าวิลล่าที่ตอนแรกจะมอบให้กู้ฮอน

กู้ฮอนมองเด็กๆข้างกาย ดูท่าจะเล่นจนเหนื่อย ตอนนี้หลับสนิท

ดูพวกเขามีความสุข กู้ฮอนอดยิ้มเบาๆไม่ได้

กู้ฮอนอุ้มหยางหยาง เป่หมิงโม่อุ้มเฉิงเฉิงลงจากรถ

ฉิงฮัวรีบเปิดประตูพาพวกเขามาถึงชั้นสอง

เป่หมิงโม่และกู้ฮอนวางเด็กๆลงบนเตียงในห้องอย่างระมัดระวัง และปิดประตูเบาๆ

เมื่อพวกเขากลับมายังชั้นหนึ่ง เห็นฉิงฮัวจัดโต๊ะอาหารสี่เหลี่ยมทรงยาวในที่ว่างห้องโถงข้างโซฟาเรียบร้อยแล้ว

โต๊ะอาหารสองข้างมีเก้าอี้พนักพิงหลังสูงที่ทำจากไม้มะฮอกกานีแกะสลักลวดลายประณีตสวยงามวางอยู่

ผ้าคลุมสีขาวสะอาดคลุมทั่วโต๊ะ และผ้าทอสีเข้มปูจากอีกฝั่งจนถึงอีกฝั่งอย่างเรียบร้อย ทำให้เก้าอี้ทั้งสองเข้าชุดได้อย่างสวยงาม

ชุดจานขาวสะอาดวางอยู่สองด้าน เชิงเทียนงานฝีมือละเอียดอ่อนวางอยู่ตรงกลาง ด้านบนวางเทียนที่จุดแล้ว

สองด้านของเชิงเทียน ตามปลายทั้งสองด้านของผ้าปูโต๊ะ วางแก้วสีใสที่เรียงตามลำดับความสูงอยู่สามใบ ด้านในจุดเทียนสีแดง เทียนน้อยๆที่จุดอยู่ด้านใน

“เชิญนายและคุณหนูนั่งครับ”

เป่หมิงโม่และกู้ฮอนนั่งลง ตามคำต้อนรับของฉิงฮัว

เวลานี้ ดนตรีค่อยๆดังขึ้น

ไฟภายในห้องค่อยๆหรี่ลง เหลือเพียงแสงเทียนจากบนโต๊ะอาหาร ส่องไปทั่วห้อง

ทำให้ห้องโถงที่เงียบเหงามีชีวิตชีวาและอบอุ่นขึ้น

ฉิงฮัวหยิบไวน์แดงที่เป่หมิงโม่สะสมไว้มา ค่อยๆรินลงแก้วที่อยู่ตรงหน้าของทั้งสอง เสร็จแล้ววางขวดไวน์ลงบนโต๊ะ

หลังจากนั้น เสิร์ฟสเต๊กเนื้อที่เพิ่งทำเสร็จมา

หลังจากนั้นกุมหน้าเล็กน้อยให้เป่หมิงโม่และกู้ฮอน “เชิญนายและคุณหนูรับประทานครับ ผมขอตัวก่อน”

พูดจบ เขาก็หันหลังไปจากห้องโถงและปิดประตูแน่น

กู้ฮอนก้มหน้าดูสเต๊กเนื้อที่ฉิงฮัวทำ นึกไม่ถึงว่าเขาจะมีฝีมือดีแบบนี้ สีสเต๊กกำลังดี คู่กับผงพริกไทยที่โรยอยู่สเต๊ก กลิ่นเนื้อย่างหอมที่ลอยฟุ้ง

รอบสเต๊ก ยังตกแต่งด้วยมะเขือเทศเชอรี่ กะหล่ำม่วงซอยและบร็อคเคอลี่ดอกเล็กๆ แค่สีสันก็ทำให้ดูน่าชื่นชมแล้ว

***

เป่หมิงโม่หมุนแก้วไวน์ เงยหน้ามองคนตรงข้ามโต๊ะ แม้จะอยู่ใกล้ แต่กลับเหมือนแสนไกล

มีเรื่องมากมายที่จะบอกเธอ แต่กลับพูดอะไรไม่ออกเลย

เงียบอยู่พักหนึ่งเขาก็เอ่ยปาก น้ำเสียงไม่เย็นชาเหมือนก่อน มีแต่ความเสียดายและทำตัวไม่ถูก “กู้ฮอน นี่เป็นมื้อสุดท้ายที่เราร่วมโต๊ะแล้ว อีกสองชั่วโมง สัญญาระหว่างเราก็จะหมดแล้ว หรือเธออาจจะอยากให้มันผ่านไปเดี๋ยวนี้ก็ได้ นึกย้อนกลับไปที่ผ่านๆมา ยังไงผมก็ต้องขอบคุณคุณ ที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนมีบ้าน”

พูดจบ เขายกแก้วไวน์ น้ำสีแดงเข้มที่น่าดึงดูดในแก้วนั้น ดูใสและสะอาดปานนั้น

แล้วค่อยๆหมุนแก้วสองสามที ยกแก้วเข้าใกล้จมูก กลิ่นองุ่นหอมกรุ่นเข้าถึงทรวงอก

เงยหน้าดื่มไวน์ในแก้วจนหมด แต่กลับหลงเหลือความขมอยู่ในปาก

กู้ฮอนก็ยกแก้วตาม “ไม่ว่าแต่ก่อนคุณเป็นยังไง อย่างน้อยวันนี้คุณก็ทำหน้าที่พ่อได้เป็นอย่างดี ฉันต้องขอบคุณเด็กๆแทนคุณ แต่ในฐานะที่ฉันเป็นแม่พวกเขา ยังคงหวังว่าต่อจากนี้ คุณจะดีกับเด็กๆ ฉันไม่อยากให้ชีวิตวัยเด็กของพวกเขาเหมือนเราแต่ก่อน”

พูดจบ เธอก็ดื่มไวน์จนหมดแก้ว

กู้ฮอนพูดถูก เธอและเป่หมิงโม่มีชีวิตวัยเด็กที่ไม่อยากที่จะนึกถึงมันเหมือนกัน เพียงแต่ความทรงจำนั้นฝังแน่นอยู่ในใจเป่หมิงโม่

เธอไม่อยากให้หยางหยางและเฉิงเฉิงมีอดีตที่ไม่อยากย้อนกลับเหมือนพ่อของพวกเขา

แก้วเปล่าสองแก้ววางลงบนโต๊ะ

เป่หมิงโม่ยกขวดไวน์ขึ้นรินไวน์ลงทั้งสองแก้วเพิ่มอีก

เป่หมิงโม่ยกแก้วไวน์ขึ้นอีกรอบ คำพูดของกู้ฮอน เขาจดจำไว้ทุกคำ

แต่ ณ ตอนนี้เขาไม่พูดอะไร แล้วจะให้พูดอะไร จะพูดว่าแล้วพบกันใหม่หรือว่าไม่พบกันอีก?