ตอนที่ 577 หน้าที่ของพี่ชาย

ตอนที่ 577 หน้าที่ของพี่ชาย

ตอนที่เขากัดฟันเตรียมรับการโดนเฆี่ยนนั้น กลับได้ยินเป่หมิงโม่บอกฉิงฮัวว่า “ตั้งแต่พรุ่งนี้ นายเชิญครูแต่ละวิชาที่เก่งที่สุดมาที่บ้าน ให้พวกเขาพยายามอย่างสุดความสามารถ ดึงคะแนนหยางหยางขึ้นถึงอันดับหนึ่งก่อนสอบปลายภาค”

ไม่นะ ไอ้พ่อนกจะหาครูสอนพิเศษเพื่ออัพเกรดตน ยอมโดนตียังดีกว่าอีก⊙﹏⊙!

***

หยางหยางพาความกลัวในใจตามฉิงฮัวไปพบเป่หมิงโม่ที่ห้องโถง

มองดูเป่หมิงโม่ที่กำลังดูเอกสารการเรียนของตน ตอนแรกคิดว่าวันนี้หนีไม่พ้นไม้เรียวแน่

แต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึง สิ่งที่ทำให้เขากลัวกว่าการโดนตี— — ครูสอนพิเศษ

คุณว่าเชิญก็เชิญสิ แล้วยังจะให้ทำเรื่องที่ไม่สามารถทำสำเร็จได้อีก การสอบปลายภาคครั้งนี้ต้องได้ที่หนึ่งของห้อง!

แม้จะเคี้ยวหนังสือทั้งเล่มแล้วยัดเข้าไปในสมองน้อยนิดของเขา ก็ยากที่จะสำเร็จ ไม่รู้ว่าไอ้พ่อนกคิดยังไงจริงๆ หรืออาจจะเป็นวิธีใหม่ที่ไอ้พ่อนกใช้จัดการเขาก็ได้

ดูท่า การใช้ชีวิตในบ้านเป่หมิงต่อจากนี้จะลำบากแล้วล่ะ

แม้จะเป็นแบบนั้น หยางหยางก็ยังไม่ยอมละทิ้งความคิดที่จะชนะหยางหยางให้ได้

*

กู้ฮอนและเฉิงเฉิงพยายามมาครึ่งวัน ในที่สุดก็ทำให้ห้องทั้งหมดสะอาดสะอ้าน

แต่ว่าเธอก็ถูกปัญหาตรงหน้าทำให้ไม่สบายใจขึ้นมาทันที

นั่นก็คือจะแบ่งห้องกันยังไง

แม้แอนนิกับกู้ฮอนจะเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก แต่คนที่มาไกลยังไงก็เป็นแขก มารยาทจำเป็นก็ควรมี เพราะฉะนั้นเธอใช้ห้องนอนของหยางหยางทำเป็นห้องรับแขกให้กับแอนนิ

ตอนนี้เหลือเพียงห้องนอนของตนห้องเดียว แม้จะพักได้ถึงสามคน แต่เฉิงเฉิงและจิ่วจิ่วยังเด็กเกิน นอนด้วยกัน กลัวจะทำร้ายโดนทารกน้อย

ที่สำคัญตนและทารกน้อง ห่างกันนานมากแล้ว ในฐานะที่เป็นแม่ ยังมีอะไรที่สำคัญกว่าการได้อยู่กับลูกตัวเองอีกล่ะ?

จิตใจละเอียดอ่อนอย่างเฉิงเฉิงมองออกว่าแม่กำลังกังวลอะไร เขายื่นมือน้อยๆชี้ไปที่โซฟา “คุณแม่ครับ พรุ่งนี้น้องสาวกลับมาแล้ว แม่นอนกับเธอเถอะครับ ผมนอนที่นี่ก็พอครับ”

กู้ฮอนรีบโบกมือ “ลูกรัก จะให้ลูกนอนที่นี่ได้ยังไงกันล่ะ? ลูกกับน้องต่างก็เพิ่งกลับมาอยู่กับแม่ทั้งนั้นนะ”

เฉิงเฉิงยิ้มให้กับกู้ฮอน “แต่ผมเป็นพี่ชายนะครับ พี่ชายต้องเสียสละให้น้องสิครับ คุณแม่อย่าห่วงเลยครับ”

กู้ฮอนนั่งลง จับหัวเฉิงเฉิงเบาๆ ยิ้มชื่นใจบนใบหน้า “ลูกรักโตแล้วจริงๆ มีความเป็นพี่ชายแล้ว”

พูดถึงนี่ เธอโอบเฉิงเฉิงไว้ในอ้อมอกอย่างซึ้งใจ “เฉิงเฉิง แม่จากลูกไปตั้งแต่ลูกยังเด็กมาก แม่ขอโทษจริงๆ หลังจากนี้ไปแม่จะชดเชยดูแลลูกดีๆดีไหม”

มือน้อยๆของเฉิงเฉิงโอบกอดกู้ฮอนแน่น ตาเขาก็เริ่มแดง “แม่ครับ ผมรู้ว่าตอนนั้นที่ทิ้งผมไปแม่ลำบากใจ ผมไม่เคยโทษแม่เลย และผมก็ไม่ต้องการให้ชดเชย แค่ได้อยู่กับแม่ผมก็ดีใจมากแล้วครับ ตอนนี้น้องยังเล็ก ยังต้องการให้แม่ดูแล”

ตอนนี้ กู้ฮอนก็เริ่มคิดถึงหยางหยาง ห้ามไม่ได้ที่จะพูดขึ้น “ถ้าตอนนี้หยางหยางอยู่ด้วยจะดีแค่ไหน แบบนี้พวกเราก็อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว”

ขณะเดียวกัน หยางหยางกลับจากห้องโถงมายังห้องนอนตน ตอนนี้อารมณ์เขาย่ำแย่กว่าเมื่อกี้อีก

เขามอง ‘เชี่ย’ ที่เดินตามเขาตลอด แล้วล้มตัวลงบนเตียง ในเมื่อหนีไม่พ้นแล้ว งั้นก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริงนี้แล้ว

คิดถึงนี่ เขาก็ดึงผ้านวมปิดหน้าหลับปุย

***

วันที่สอง กู้ฮอนและเฉิงเฉิงตื่นแต่เช้า

ไม่มีขี้เซาหยางหยาง เหมือนเวลากิจกรรมช่วงเช้าของพวกเขาเร็วขึ้นไม่น้อย

โดยเฉพาะกู้ฮอน สีหน้าเธอวันนี้ดีใจอย่างบอกไม่ถูก

ใช่แล้ว อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะได้เจอทารกน้อยแล้ว

“ติ๊ดติ๊ด......” เสียงรถที่ดังมาจากด้านนอกหน้าต่าง นั่นคือหยินปู้ฝันขับรถมารับพวกเขาไปสนามบิน

*

ไม่ช้า กู้เปิดประตูรถนั่งเข้ามา เฉิงเฉิงก็นั่งด้านหลังแล้วปิดประตูรถอย่างกระฉับกระเฉง แล้วเรียก “อรุณสวัสดิ์ครับ พ่อปู้ฝัน”

หยินปู้ฝันมองแม่ลูกทั้งสอง เรียกได้ว่าแต่ตัวทางการเลยทีเดียว “อรุณสวัสดิ์เฉิงเฉิง กู้ฮอน วันนี้พวกคุณเรียกได้ว่าแต่งตัวชุดทางการเลยนะเนี่ย”

“แน่นอนครับ วันนี้น้องสาวกลับมา วันนี้ผมกับแม่เตรียมตัวแต่เช้าเลยครับ” กู้ฮอนยังไม่ทันพูด เฉิงเฉิงก็ชิงตอบก่อน

“เอ๋?” หยินปู้ฝันขมวดคิ้วมองในรถ “หยางหยางทำไมไม่มาล่ะ คงไม่ใช่ยังนอนขี้เซาอยู่หรอกนะ นี่ก็ใกล้ถึงเวลารับไฟล์ทแล้วนี่นา”

กู้ฮอนหันมองเขาแล้วตอบ “ไม่ต้องรอเขาแล้ว แค่เราสองคนไปรับค่ะ”

“งั้นคงไม่ได้หรอก ยังไงก็ไปรับน้องสาว เขาเป็นพี่ชายต้องเป็นตัวอย่างที่ดี ขี้เกียจจริงๆ ทีหลังต้องเสียเวลาสอนเขาแล้วล่ะ” หยินปู้ฝันพูด สตาร์ทรถแล้วขับมุ่งหน้าไปสนามบิน

กู้ฮอนถอนหายใจเบาๆ “ทีหลังสอนเขาก็ต้องเป็นหน้าที่ของเป่หมิงโม่แล้วล่ะ......”

นี่แฝงอะไรในคำพูดนี่หน่า

“กู้ฮอน ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ?” หยินปู้ฝันขับรถไปแล้วถาม