ตอนที่ 585 มองด้วยสายตาน่าทึ่ง

ตอนที่ 585 มองด้วยสายตาน่าทึ่ง

ชูหยุนเฟิงและป่ายมู่ซีร้องเรียก เป่หมิงโม่จึงค่อยเรียกสติกลับมาจากความทรงจำที่สเปน

เป่หมิงโม่เงยหน้าขึ้น จากนั้นดื่มไวน์น้ำแข็งยี่ห้อDuhof หมดขวดในคราวเดียว แล้วทิ้งขวดลงบนพื้น

นั่งบนโซฟาที่สบาย จนค่อยๆ กลับเข้าสู่ความทรงจำในอดีต

เวลาผ่านไปนานมาก ชูหยุนเฟิงและป่ายมู่ซีถึงจะเรียกเขากลับมาจากความทรงจำ

เขาลืมตามองชูหยุนเฟิงซึ่งกำลังเขย่ามือต่อตาเขา : “เป่หมิงเอ้อ คุณไม่เป็นไรนะ คุณไม่จริงใจเลยนะ ให้พวกเรารีบร้อนออกมา แต่ไม่พูดอะไรเลย แถมยังมานอนกรนสลบไสล”

เป่หมิงโม่เอื้อมมือเอามือของชูหยุนเฟิงออกไปจากตาของตัวเอง

เขายืนขึ้นแล้วพูดว่า : “ตอนนี้กี่โมงแล้ว?”

ฉิงฮัวก้มลงมองนาฬิกา : “เจ้านาย ตอนนี้บ่ายสามโมงแล้ว”

เป่หมิงโม่ใช้มือทั้งสองข้างลูบหน้าของตัวเองอย่างแรง ทำให้มีสติขึ้นมาไม่น้อย

เขาเป็นชูหยุนเฟิงและป่ายมู่ซี จึงยืนขึ้นแต่ไม่พูดอะไร เดินไปทางประตู

“เฮ้ เป่หมิงเอ้อ คุณเดินออกไปอย่างนี้ไม่ได้นะ ยังไม่ได้บอกเลยว่าทำไมถึงปล่อยฮวนฮวนไป ไม่ยอมแต่งงานกับเธอ แต่กลับไปแต่งงานกลับเฟยเอ๋อ คุณคงไม่ได้เปลี่ยนแปลงเกินบรรทัดฐานหรอกนะ” ชูหยุนเฟิงเห็นเป่หมิงโม่เดินไปทางประตู เขาและป่ายมู่ซีก็ลุกขึ้นตาม

พวกเขาเฝ้าดูเป่หมิงโม่ที่ถูกฉิงฮัวหามออกไปจากบาร์ Zeus

“เจ้านาย จะกลับบ้านเก่าไหม?” ฉิงฮัวพาเป่หมิงโม่ไปที่รถ จากนั้นตัวเองก็สตาร์ทรถ

เป่หมิงโม่นั่งอยู่ด้านหลังรถ อันที่จริงไวน์สำหรับเขาแล้วไม่ใช่ปัญหา เพียงแต่วันนี้เขามีเรื่องกลุ้มใจ เรียกว่าดื่มเหล้าดับทุกข์

*

ตอนบ่ายกริ่งประตูบ้านเก่าตระกูลเป่หมิงดังขึ้น คนใช้จึงรีบวิ่งไปเปิดประตู

ไม่นาน คนใช้เดินนำชายวัยกลางคนสวมชุดจงซานจวงสีดำเข้าไปในห้องโถง

“สวัสดี ฉันคือครูที่มาสอนคุณชายของพวกคุณที่บ้านที่คุณฉิงฮัวเชิญมา รบกวนคุณแจ้งคุณนายด้วย” ชายสวมชุดจงซานจวงพูดจาด้วยความสุภาพเรียบร้อย น้ำเสียงอ่อนโยน

คนใช้พยักหน้ารับ เชิญเขานั่ง แล้วยกน้ำชามาให้ : “คุณกรุณารอสักครู่ ฉันจะไปเชิญคุณนาย”

ชายสวมชุดจงซานจวงพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

คนรับใช้มาถึงห้องนอนของเจียงฮุ่ยซินอย่างรวดเร็ว เคาะประตูเบาๆ

ได้ยินเสียงของเจียงฮุ่ยซินดังมาจากข้างใน : “มีเรื่องอะไร?”

คนใช้พูดเสียงเบาๆ : “เรียนคุณนาย มีคนมารออยู่ข้างล่าง บอกว่าฉิงฮัวเชิญให้มาเป็นครูสอนพิเศษคุณชายหยางหยางที่บ้าน”

“โอเค เธอให้เขารอสักครู่ ฉันจะรีบลงไป”

คนใช้หันหลังกลับลงไปชั้นล่างเพื่อต้อนรับ

ช่วงอาหารเที่ยงเจียงฮุ่ยซิน กินข้าวด้วยความหดหู่ใจพอสมควร เป่หมิงโม่ยากที่จะกลับมา แต่ทั้งวันไม่ได้กลับมากินข้าว

หยางหยางยังเล็กอยู่ เฟยเอ๋อท่าทางเป็นทุกข์ตลอดทั้งวัน บ่ายวันนี้ก็หาเหตุอ้างไม่มากินข้าว

ในฐานะของคนที่ดูแลเรื่องภายในบ้านของตระกูลเป่หมิง แม้ว่างานบ้านเธอไม่ต้องจัดแจง พวกคนใช้ก็สามารถทำได้ด้วยตนเอง

นับตั้งแต่ท่านปู่เป่หมิงเข้าโรงพยาบาลด้วยโรคหลอดเลือดสมอง ก็ทิ้งให้เธออยู่บ้านคนเดียว

เมื่อก่อนก็ยังพูดคุยกับท่านปู่เป่หมิง แต่ตอนนี้แม้แต่คนจะพูดด้วยหนึ่งคนยังไม่มี เป็นความรู้สึกโดดเดี่ยวและเงียบเหงาจริงๆ

ขณะนี้ เธอกำลังนอนอยู่บนเตียง อารมณ์วุ่นวาย

อีกสองวัน เป่หมิงโม่ก็จะแต่งเฟยเอ๋อเข้าบ้านแล้ว แต่ตอนนี้บ้านตระกูลเป่หมิงยังไม่มีการจัดการขยับเขยื้อนเรื่องงานมงคลเลย เธอรู้ว่าบางทีสิ่งนี้คือสิ่งที่เป่หมิงโม่ตั้งใจที่จะทำเช่นนี้

***

หลังอาหารกลางวัน เจียงฮุ่ยซินกำลังนอนอยู่ในห้องนอน เพราะวิตกกังวลเรื่องในอีกสองวัน อีกทั้งยังได้ยินคนใช้บอกว่าครูสอนพิเศษของหยางหยางมาถึงแล้ว เธอจึงรีบลุกขึ้น เก็บของแบบลวกๆ จากนั้นเดินลงไปชั้นล่างเพื่อพบแขก

เจียงฮุ่ยซินเดินจับราวบันได ลงมาอย่างช้าๆ

ชายสวมชุดจงซานจวงได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวจากบันไดชั้นบน จึงหันกลับไปมองคุณนายที่ลงมาจากชั้นบน คิดว่าต้องเป็นคุณผู้หญิงของบ้าน

ชื่อเสียงของตระกูลเป่หมิงในเมือง A แม้จะไม่เป็นที่รู้กันโดยทั่วไป แต่ชื่อเสียงที่มีน้อยนิดหรือที่คนรู้จักก็ดังกึกก้องราวกับฟ้าร้อง

เขารีบลุกขึ้นยืนจากโซฟา พยักหน้าพร้อมรอยยิ้มให้กับเจียงฮุ่ยซิน : “ท่านนางเป่หมิง”

ในใจของเจียงฮุ่ยซินแม้ยังเป็นทุกข์ แต่เมื่อมีแขกมา แต่ก็ไม่อาจทำหน้าบูดบึ้งให้คนเห็นได้ ซึ่งจะเป็นการทำลายชื่อเสียงของตระกูลเป่หมิงได้ รู้สึกเหมือนครอบครัวของพวกเขาอยู่สูงจนไม่อาจเอื้อม

เจียงฮุ่ยซินลงมาถึงหน้าโซฟาพร้อมกับคนรับใช้ จากนั้นผายมือ : “เชิญคุณนั่งก่อน”

ชายสวมชุดจงซานจวงผายมือ : “คุณนายเชิญนั่ง”

จากนั้นเขางอมือ เก็บไว้ตรงหน้าท้อง รอจนเจียงฮุ่ยซินนั่งแล้วเขาถึงนั่งลง

หลังจากที่เจียงฮุ่ยซินนั่งลงแล้วจึงเริ่มมองชายที่นั่งตรงหน้าอย่างละเอียด

แม้ว่าตอนนี้เขากำลังนั่ง แต่ตอนที่เขาลุกขึ้นยืนรู้สึกว่าจะสูงพอๆ กับเป่หมิงโม่

แม้ว่าร่างกายจะไม่ได้สัดส่วนเท่าเป่หมิงโม่ แต่คนนี้ดูจะแข็งแรง แม้แต่ฉิงฮัวเมื่อยืนกับเขายังดูด้อยกว่านิดหน่อย

เมื่อดูจากสัดส่วนร่างกายของเขา แม้จะเทียบความหล่อไร้ที่ติระหว่างเป่หมิงโม่หรือเป่หมิงยันไม่ได้ แต่คิ้วเข้มดวงตากลมโตของเขาดูกล้าหาญดึงดูดคน ไม่เหมือนกับเป่หมิงโม่ที่สายตาเย็นชา

ชุดจงซานจวงสีดำสนิทที่เขาสวมใส่ แสดงให้เห็นความสามารถของเขา