ตอนที่ 590 เยี่ยมเยียน

ตอนที่ 590 เยี่ยมเยียน

ฉิงฮัวได้ฟัง แอบขมวดคิ้ว ตระกูลเป่หมิงมีชื่อเสียงมากในเมือง A โดยเฉพาะเรื่องงานแต่งงานของเป่หมิงโม่ที่เตรียมจัดงานที่โรงแรมแมนดาริน สื่อมวลชนต่างๆ ก็รับรู้ถึงงานนี้

ดังนั้นวันนี้ในเมืองพวกเขายังไม่ได้รายงานข่าวที่เกี่ยวกับงานแต่งงาน เนื่องจากฉิงฮัวอยู่เบื้องหลังพยายามควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดไว้

ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน ทำให้ฉิงฮัวเองก็รับมือไม่ทัน ดูแล้วเรื่องต่อจากนี้คือการไปจัดการเรื่องสื่อมวลชน

“เจ้านาย งั้นพวกเราจะไปที่ไหนกัน?”

“ไปโรงพยาบาล” เป่หมิงโม่พูดอย่างเรียบๆ

*

อาการป่วยของท่านปู่เป่หมิง สองวันมานี้ดูจะเปลี่ยนไป หลังจากที่เมื่อวันก่อนเข้ารับการรักษา เมื่อวานไม่มีใครไปรบกวน ร่างกายจึงดีขึ้น การเคลื่อนไหวของมือเท้าของเขาวันนี้ขยับได้มาก ฟันและปากก็ดูสดใส

ตอนที่เป่หมิงโม่พาฉิงฮัวไปที่ห้องวอร์ด หมอเวรบอกข่าวดีกับเขา

เมฆครึ้มในใจทั้งวันของเป่หมิงโม่จึงสลายหายไป

ฉิงฮัวเฝ้าอยู่ในห้องพักฟื้นหลังผ่าตัด เป่หมิงโม่เดินเข้าไปในห้องวอร์ดคนเดียว

ตอนนี้ท่านปู่เป่หมิงกำลังนอนหลับพักผ่อน แต่เสียงพูดคุยที่ดังมาจากด้านนอกทำให้เขาตื่นขึ้น

***

ท่านปู่เป่หมิงค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ เห็นเป่หมิงโม่ยืนอยู่ข้างๆ ตัวเองอยู่ในขณะนี้

“เอ้อ...มาแล้วหรือ....” ขณะที่เขาพูด ยื่นมือออกมาช้าๆ อยากจับมือเป่หมิงไว้

เป่หมิงโม่เดินไปตรงหน้าท่านปู่เป่หมิง เอื้อมมือไปจับมือของเขาไว้ เขารู้สึกได้ว่ามือของพ่อเริ่มมีแรง

“พ่อ ฉันมาแล้ว หมอบอกว่าอาการของพ่อตอนนี้เริ่มกลับมาดีขึ้น ไม่นานพ่อก็กลับบ้านได้” เป่หมิงโม่ลากเก้าอี้ นั่งอยู่ใกล้ๆ เขา

กลับบ้าน สำหรับอาการป่วยอย่างหนักของท่านปู่เป่หมิงแล้ว เป็นเรื่องที่น่าปรารถนาอย่างมาก แต่ที่มากกว่าความปรารถนาคือเขาไม่ยอมกลับไป

ตระกูลเป่หมิงในอดีต คู่ชีวิต ลูกชายสามคนแล้วก็ยังมีพวกหลานชายอยู่ข้างกายตัวเอง แม้ว่าจะไม่มีความสุข แต่ทุกคนก็อย่างกันอย่างเรียบร้อย

แต่มาวันนี้....

“พ่อ อย่าคิดถึงเรื่องในอดีตเลย” เป่หมิงโม่ปลอบโยนท่านปู่เป่หมิง แต่ใบหน้าของเขามีสีหน้าเคร่งเครียด

“เอ้อ....มี...เรื่องอะไร...ทำให้วิตกกังวล?” ท่านปู่เป่หมิงดูออกว่าเป่หมิงโม่มีเรื่องไม่สบายใจ

เป่หมิงโม่ส่ายหัว : “ทุกอย่างที่นี่ดีหมด อีกอย่างยี่เฟิงก็เข้ามาทำงานในฝ่ายออกแบบของตระกูลเป่หมิงแล้ว

นี่ทำให้ท่านปู่เป่หมิงรู้สึกประหลาดใจและคาดคิดไม่ถึง

เขารู้ว่าตอนแรกเป่หมิงโม่กับเขาพนันกันไว้ โดยเอาหุ้นทั้งหมดของพี่ใหญ่ ไป และให้พวกเขาออกจากตระกูลเป่หมิง

แต่ตอนนี้ ได้ยินกับหูจากปากของลูกชายคนที่สองที่พูดออกมาว่าเป่หมิงยี่เฟิงเข้าไปที่ตระกูลเป่หมิง อาศัยที่เขาเข้าใจเป่หมิงโม่ แน่นอนว่าเบื้องหลังของเรื่องนี้ไม่ใช่ง่ายๆ

แม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ เป่หมิงเจิ้งเทียนก็ยังให้หลานชายของตัวเองกลับไปตระกูลเป่หมิงอีกครั้ง และรู้สึกพอใจ ครั้งแรกตอนที่เป่หมิงโม่กล้าให้พวกเขาออกจากบ้านไป ตัวเขาเองกลับทำอะไรไม่ได้

“ยี่เฟิง เป็นเด็กดี เอ้อ คุณต้องคอยตักเตือนเขาให้ดี” นี่คือเรื่องที่เป่หมิงเจิ้งเทียนฝากเป่หมิงโม่ในฐานะพ่อ นี่เป็นเรื่องเดียวที่เป่หมิงเจิ้งเทียนสามารถทำได้ในฐานะปู่ให้แก่เป่หมิงยี่เฟิง

เป่หมิงโม่พยักหน้า : “พ่อ วางใจเถอะ ฉันจะดูเขาอย่างใกล้ชิด”

เขาไม่ได้พูดต่อหน้าท่านปู่เป่หมิงว่า เป่หมิงยี่เฟิงถูกคนใช้ประโยชน์ถึงได้เข้ามาที่ตระกูลเป่หมิง

เขารู้ว่าถ้าพูดออกไป ก็จะทำให้รู้พ่อคนที่เป็นหัวโจกจัดการตระกูลเป่หมิง นั่นคือเป่หมิงยี่เฟิงหลานชายที่เขาเคยรักมาก

ด้วยนิสัยของท่านปู่เป่หมิงแน่นอนต้องโกรธจนเกิดเรื่องร้าย อาการป่วยเพิ่งจะค่อยยังชั่วอาจจะกลับมาแย่ตลอด ถ้าเป็นอย่างนั้น ความเป็นไปได้ในการรักษาก็จะไม่เหลือ

สิ่งที่เป่หมิงโม่ทำได้ ก็คือไม่ควรใส่เรื่องนี้มากนัก

อนาคตสถานการณ์จะเป็นอย่างไร เขาแบกรับไว้เอง

เป่หมิงเจิ้งเทียนกุมมือเป่หมิงโม่ไว้แน่น : “เอ้อ ตระกูลเป่หมิงต้องอาศัยคุณแล้ว ลำบากหน่อยนะ”

เป่หมิงโม่ปรากฏรอยยิ้มเล็กน้อย เขาส่ายหัวเบาๆ : “พ่อ นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรทำ ไม่ลำบากสักนิด เพียงแต่เมื่อก่อนต้องอาศัยคุณคนเดียวแย่งชิงตระกูลเป่หมิง นั่นลำบากที่สุด”

“เอ้อ คุณผิดแล้ว การแย่งชิงประเทศนั้นง่าย แต่รักษาประเทศนั้นยากกว่า ตอนนี้ตระกูลเป่หมิง มีสิ่งที่ยากจะแก้ไขมากมาย คุณไม่พูด ในใจพ่อก็รู้อย่างชัดเจน” ท่านปู่เป่หมิงพูดเสียงขาดๆ หายๆ แต่ความคิดของเขายังคงชัดเจนและว่องไว

ตอนนี้ เสียงคนเฝ้าดังอยู่ข้างๆ เป่หมิงโม่ กระซิบที่ข้างหูเขา : “คุณเป่หมิง เวลาเยี่ยมเหลือน้อยแล้ว ท่าปู่เป่หมิงต้องการพักผ่อน”

เป่หมิงโม่พยักหน้า จากนั้นพูดกับเป่หมิงเจิ้งเทียน : “พ่อ ฉันไม่รบกวนเวลาพักผ่อนแล้ว วันหลังฉันจะมาเยี่ยมใหม่”

***

เป่หมิงเจิ้งเทียนพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นปล่อยมือลูกชายอย่างไม่เต็มใจ

เป่หมิงโม่หันกลับตามคุณหมอมาถึงห้องพักฟื้นหลังผ่าตัด

เขาหยิบสมุดบันทึกมาพลิกดูสักครู่

ตอนนี้ ฉิงฮัวเอนกายไปที่หูของเป่หมิงโม่อย่างสงบเยือกเย็น ใช้เสียงพูดให้ได้ยินแค่สองคน : “เจ้านาย ด้านนอกดูเหมือนจะมีคน”

เป่หมิงโม่ไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่น ยังคงรักษาท่าทางดูข้อมูล เขาพูดกับฉิงฮัว : “คุณอยู่ที่นี่ ฉันจะออกไปดู”

เขาวางข้อมูลที่อยู่ในมือ หันตัวกลับไป เห็นเงาที่ประตูแวบๆ แล้วก็ไม่เห็น

เป่หมิงโม่รีบเปิดประตูแล้วออกไป เห็นมีคนที่อยู่ไม่ไกลวิ่งไปข้างหน้า

ที่นี่คือเขตห้องวอร์ด VIP เดิมทีคนมีไม่มาก ตอนนี้พยาบาลเดินมาพูดตรงหน้า : “ตรงนี้ไม่อนุญาตให้วิ่ง” จากนั้นลากเขามา