ตอนที่ 600 ความทรงจำสีเทา

ตอนที่ 600 ความทรงจำสีเทา

ใบหน้าและริมฝีปากของเธอเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด

เฟยเอ๋อในตอนนี้นั้นนอนอยู่บนเตียงของตัวเอง บนลิ้นชักหัวเตียงมีถาดอาหารมื้อเที่ยงที่คนรับใช้นำขึ้นมาให้ในวันนี้วางไว้อยู่

เห็นอาหารร้อนๆแล้ว เธอก็ไม่มีความอยากอาหารแม้แต่น้อย

เธอในตอนนี้นั้นปิดตาทั้งคู่แน่นสนิท คิดเพียงแต่อยากจะหลับลึกๆสักรอบ บางทีมีเพียงแค่การนอนเท่านั้นถึงจะสามารถเรื่องลืมราวเหล่านี้ทิ้งไปได้

แต่ว่าเรื่องไม่เป็นไปอย่างที่ใจหวัง นอนพลิกตัวกลับไปกลับมาอยู่นานมากก็ยังนอนไม่หลับ

ภาพเหตุการณ์ตอนเช้าปรากฏขึ้นในสมองของเธอราวกับฉายภาพยนตร์วนไปวนมาครั้งแล้วครั้งเล่า

เธอเห็นแม้กระทั่งตอนที่ไอ้บ้าคนนั้นมองเห็นลิฟต์โดยสารค่อยๆไต่ระดับขึ้นไปนั้น มุมปากก็เผยรอยยิ้มบางๆที่เหมือนกับเทพแห่งความตายออกมา

เธอลืมตาทั้งคู่ขึ้นมาในทันที ลุกขึ้นมานั่ง ลนลานหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาแล้วรีบต่อสายโทรศัพท์โทรออกไปยังเบอร์นั้น

หลังจากที่สายไม่ว่างไปสองครั้ง เสียงที่เหมือนกับว่ามาจากนรกก็ดังขึ้นมา

“หึๆ สุดท้ายแล้วคุณก็ยังคงโทรศัพท์หาผม เป็นอย่างไรบ้าง เรื่องราวในเช้าวันนี้คิดว่าคุณก็คงจะเห็นแล้วสินะ” ชายหนุ่มผู้สวมหมวกเบสบอลในตอนนั้นนั่งอยู่บนท้องทุ่งกว้าง เบื้องหน้าเขามีทะเลสาบที่สงบนิ่งอยู่แห่งหนึ่ง

ใบหูของเขาเสียบหูฟังบลูทูธ มือจับคันเบ็ดตกปลาอันหนึ่งแน่น

เฟยเอ๋อกลัวว่าเสียงของตัวเองจะดังจนถูกคนอื่นได้ยิน เธอกดเสียงเบามาก “เมื่อวานฉันโทรศัพท์หาคุณ ทำไมคุณไม่รับ”

ชายหนุ่มผู้สวมหมวกเบสบอลหัวเราะเยาะ “ตอนที่ผมกำลังทำธุระอยู่ไม่ชอบถูกคนรบกวน”

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเฟยเอ๋อสั่นระริกไม่หยุด “เรื่องเช้าวันนี้ คุณเป็นคนทำหรือ”

***

“หึๆ คุณเฟยเอ๋อ จินตนาการของคุณกว้างไกลมาก เมื่อวานผมตีเบสบอล วันนี้ตอนเช้าที่ไหนก็ไม่ได้ไปทั้งนั้น” ดูเหมือนว่าชายหนุ่มผู้สวมหมวกเบสบอลจะเดาได้นานแล้วว่าเธอจะถามแบบนี้

ใบหน้าเฟยเอ๋อกระตุกเล็กน้อย จากนั้นก็พูดกับโทรศัพท์ว่า “หลังจากนี้คุณอย่ามาหาฉันอีก ฉันไม่อยากเกี่ยวข้องอะไรกับคุณแม้แต่นิดเดียว!” เธอเอ่ยจบแล้วก็วางสายโทรศัพท์

*

ทานอาหารเที่ยงเรียบร้อยแล้ว เป่หมิงโม่ก็พาเด็กๆกลับไปยังห้องรับแขกใหม่

เขาพูดกับฉิงฮัวว่า “ป้าซินพักอยู่ที่โรงพยาบาลสองสามวันนี้ ตอนที่นายส่งเฉิงกลับไปก็ส่งหยางไปด้วย แบบนี้พวกเขาถึงจะมีคนดูแล ใช่แล้ว แจ้งคุณครูสอนพิเศษของหยางด้วย ส่งที่อยู่ทางนั้นให้เขา”

ฉิงฮัวพยักหน้า “ครับ เจ้านาย”

สภาพจิตใจของเฉิงเฉิงและหยางหยางในตอนนี้ไม่สู้ดีเท่าไรนัก เมื่อได้ยินว่าจะได้กลับไปบ้านคุณแม่ก็ไม่ได้มีท่าทางดีใจอะไรมากมาย

“ลูกยังอยู่ตรงนี้ทำไมกัน ยังไม่ขึ้นไปเก็บกระเป๋าอีก” เป่หมิงโม่หันหน้ามามองหยางหยางที่อยู่อีกข้าง

ฉิงฮัวรีบเอ่ยว่า “เจ้านายครับ สภาพจิตใจของคุณชายน้อยหยางหยางไม่ดีนัก เดี๋ยวผมขึ้นไปช่วยเขาเก็บเองครับ”

เป่หมิงโม่มองไปที่ฉิงฮัว “นายก็มีเรื่องของนาย จัดการทำความสะอาดของที่เหลืออยู่ที่รถให้เรียบร้อย ฉันไม่อยากเห็นร่องรอยของมันแม้แต่นิดเดียว”

ฉิงฮัวพยักหน้า ในใจเขาทราบชัดเจนว่า ‘ของวุ่นวายไร้สาระ’ ที่เจ้านายเอ่ยถึงนั้นคือดอกไม้และโบว์หลากสีสันที่ประดับประดาอยู่บนรถ

แม้ว่าเป่หมิงโม่จะโยนทิ้งไปบางส่วนตอนที่อยู่โรงพยาบาล แต่ว่าส่วนใหญ่ยังคงเกาะติดอยู่บนรถแน่นอยู่

เฉิงเฉิงช่วยหยางหยางเก็บกระเป๋า ฉิงฮัวก็ไปจัดการทำความสะอาดรถ

ภายในห้องโถงกว้างเหลือเพียงแค่เป่หมิงโม่ที่นั่งโดดเดี่ยวอยู่บนโซฟาคนเดียว

ใบหน้าเขาเคร่งขรึม เหลือบตามองไปรอบๆห้องโถงเงียบๆ ที่นี่มีความทรงจำระหว่างเขาและบิดาตั้งแต่เล็กจนโต

จำได้ว่าตอนที่เขายังเด็กอยู่มาก บิดาและมารดามักจะทะเลาะกันที่นี่บ่อยๆ

เขาในวัยเยาว์นั้นยืนอยู่ด้านข้าง ตอนที่ตัวเองวางแผนจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อหยุดพวกเขา

กลับถูกมือใหญ่ของบิดาผลักเขาล้มลงไปอีกข้างหนึ่ง......

ยังจำได้ว่าตอนที่ตัวเองยื่นถ้วยรางวัลการแข่งขันเปียโนที่ได้รับมาในครั้งแรกให้บิดาดูอย่างมีความสุข

เขากลับมีสีหน้าทะมึน มือหนึ่งคว้าถ้วยรางวัลขึ้นมาแล้วโยนทิ้งลงบนพื้น......

ในภายหลัง

รวมถึงตอนที่ตัวเขาเลือกที่จะเดินบนเส้นทางการออกแบบสิ่งก่อสร้างเส้นนี้

เพื่อที่จะควบคุมดูแลบริษัทเป่หมิง จึงเซ็นสัญญาตกลงฉบับหนึ่งกับกู้ฮอนเพื่อให้กำเนิดเฉิงเฉิงและหยางหยางอย่างไม่สนใจสิ่งใด

ถึงตอนสุดท้ายก็ยกกู้ฮอนขึ้นมาพนันกับบิดา เพื่อที่จะบีบบังคับให้พี่ชายยกกรรมสิทธิ์หุ้นบริษัทเป่หมิงให้

แม้กระทั่งหลังจากที่ตัวเองได้รับกรรมสิทธิ์หุ้นนั้นมาแล้วก็ไล่ครอบครัวของเป่หมิงเฟยหย่วนออกไป......

ตลอดเส้นทางที่เดินมานี้ ทุกฝีก้าวของเขาล้วนอยู่ภายใต้เงามืดของบิดา

จนถึงสุดท้าย บิดาป่วยจนล้มหมอนนอนเสื่อ

เป่หมิงโม่ถึงไม่ได้เกลียดเขาแบบนั้นอีก แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น ก็ยังคงให้สัญญาต่อหน้าเขาว่าจะไม่แต่งกู้ฮอนเป็นภรรยา

เพราะว่าในใจของเขารู้ชัดว่า บิดานั้นค่อนข้างจะมีอคติกับกู้ฮอน

เพื่อที่จะให้บิดาที่กำลังป่วยหนักรู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย เขาถึงได้หันหลังให้กับเสียงเรียกร้องในหัวใจแล้วทำสัญญาไป.......

เป่หมิงโม่คิดถึงเรื่องเหล่านี้แล้วก็ส่ายศีรษะเบาๆ หัวเราะเสียงขื่น

ทำไมความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับบิดาของตัวเองถึงได้ขมขื่นเช่นนี้ แต่กลับยากที่จะลบเลือนให้หายไปจากความทรงจำของเขา

แม้จะเป็นเช่นนี้ ก็ยังเห็นบิดาหลังจากเสียชีวิตแล้วกับตาตัวเอง โดยเฉพาะนัยน์ตาที่เบิกกว้างของเขาในวาระสุดท้ายที่เขาเห็น

ทำให้เป่หมิงโม่ยังคงรู้สึกคิดถึงบิดาอย่างลึกซึ้ง

***