ตอนที่ 662 นอนไม่หลับทั้งคืน 2

ตอนที่ 662 นอนไม่หลับทั้งคืน 2

ถึงแม้ว่าในรถจะเปิดลมอุ่นตลอดเวลา แต่ว่าก็มีหลายคนที่ถูกความเย็นนี้พัดเข้ามาทำให้ตื่น พวกเขาลุกขึ้นนั่ง ขยี้ตาเบาๆ ใช้เสื้อผ้าเปียกที่เปลี่ยนไปเอาขึ้นมาเช็ดหน้าต่างกระจกด้านข้าง

ถึงแม้จะเห็นว่าฟ้าสว่างแล้ว แต่ก็ยังคงมีเมฆครึ้มอยู่ น้ำฝนหยดติ๋งๆกระทบกับหน้าต่างรถ

ในเวลานี้ เป่หมิงโม่ก็ถูกบรรยากาศในรถทำให้ตื่นขึ้นมา

เขาหันไปมองข้างๆ ก็เห็นกู้ฮอนยังคงนอนหลับอยู่ที่ไหล่ของเขาอยู่

ดูเหมือนว่าเธอคงจะเหนื่อยมากจริงๆ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง คนขับรถกางร่มเดินกลับมาแล้ว

เขาปิดประตูรถแล้วพูดกับถังเทียนจื๋อว่า “เมื่อกี้ผมไปดูหุบเขามาแล้ว ผมเห็นที่นั่นน้ำท่วมขึ้นมาแล้ว และยังมีเต็นท์ที่ถูกพัดซัดออกมาด้วย”

คนอื่นๆที่ตื่นมาแล้วรวมเป่หมิงโม่ด้วยล้วนได้ยินกันหมด

ดูเหมือนว่าเมื่อคืนวานนี้ถังเทียนจื๋อได้ช่วยชีวิตพวกเขา?

เป่หมิงโม่รู้สึกไม่เชื่อ และคิดไปถึงบทสนทนาเมื่อคืนวานนี้ของพวกเขา และเรื่องเมื่อวานที่เขาทำ……

ไอ้เจ้าถังเทียนจื๋อคนนี้ยากที่จะให้คนจับได้จริงๆ

ถังเทียนจื๋อได้ยินคำพูดของคนขับรถ แล้วก็พยักหน้าพูดว่า “ทางด้านหน้าเหมาะสมพอที่จะขับไปได้ไหม? ดูเหมือนว่าพวกเราจะไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้แล้ว ”

คนขับรถขมวดคิ้ว “เมื่อวานฝนตกหนักชะล้างทางที่พวกเรามาหมดแล้ว แต่ว่าถ้าผมขับระมัดระวังหน่อย ก็น่าจะผ่านไปได้ หรือว่าพวกเราจะอ้อมไปอีกทางหนึ่งก็ได้ ”

“อืม คุณก็ดูเอาว่าไปทางไหนดีก็แล้วกัน ต้องรับประกันว่าจะพาคนในรถไปส่งได้อย่างปลอดภัย ” ถังเทียนจื๋อพูดสั่งคนขับรถไปหนึ่งประโยค

รถสตาร์ทขึ้น การสั่นสะเทือนของรถ ทำให้เฉิงเฉิงและหยางหยางที่นอนหลับอยู่ตื่นขึ้นมา

พวกเขากำลังจะพูด เป่หมิงโม่ก็ทำมือห้ามไม่ให้ส่งเสียงแล้ว หลังจากนั้นก็ชี้ไปที่กู้ฮอนที่อยู่ข้างๆ

ลูกๆเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว

เป่หมิงโม่หันกลับไปพูดกับหยางหยางด้วยเสียงเบาว่า “ในกระเป๋าของพวกเรา มีของกินอยู่ คุณแบ่งกินกับเฉิงก่อน ”

หยางหยางพยักหน้า แล้วเริ่มหาของกิน

รถบัสอยู่บนเส้นทางที่เต็มไปด้วยโคลน ขับเคลื่อนไปอย่างระมัดระวัง ถึงแม้จะมีโยกบาง แต่ก็นับว่ามั่นคงอยู่

ผ่านการกระแทกไป ในที่สุดกู้ฮอนก็ตื่นขึ้นมา เธอลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองนอนพิงร่างกายเป่หมิงโม่อยู่

รู้สึกไม่เหมาะสมขึ้นมากะทันหัน เธออยากที่จะผลักตัวเองออกมา แต่ก็พบว่าร่างกายของเธอนั้นไม่มีแรง

“คุณพิงผมพักผ่อนไปก่อน ตอนนี้รถเคลื่อนตัวแล้ว เดี๋ยวพวกเราก็จะถึงบ้านแล้ว ลูกๆก็ตื่นแล้ว ” น้ำเสียงของเป่หมิงโม่ไม่ได้เย็นชา ตอนนี้เขาเหมือนสามีที่ค่อยปกป้องภรรยาอยู่

หยางหยางหยิบนมถุงขึ้นมาหกอัน หลังจากที่เขาเก็บเอาไว้สี่อัน แล้วก็เอาอีกสองอันแบ่งให้พ่อลูกหวูเหล่าเอ๋อ

พูดความจริง หยางหยางเป็นพี่ใหญ่ดีมากจริงๆ ขอแค่ตัวเองมีของกิน ก็ไม่ให้น้องๆอดตายแน่นอน

เป่หมิงโม่หยิบนมสองอันที่หยางหยางยื่นส่งมาให้ แล้วเอาอีกอันหนึ่งเสียบหลอด ยื่นไปที่ปากของกู้ฮอน “ดื่มหน่อยเถอะ ”

เป่หมิงโม่ป้อนนมให้เธอ เธอยังคงรู้สึกไม่เคยชิน เพราะฉะนั้นเลยไม่อ้าปาก