ตอนที่ 664 อุ้มกู้ฮอนกลับบ้านตระกูลเป่หมิง 2

ตอนที่ 664 อุ้มกู้ฮอนกลับบ้านตระกูลเป่หมิง 2

เธอค่อยๆตื่นขึ้นมา แต่ตื่นขึ้นมาเรื่องแรกที่คิดได้ก็คือรถพาพวกเขามาส่งถึงเมืองAแล้วหรือยัง

ตอนที่เธอค่อยๆลืมตาขึ้นมานั้น กลับเห็นแค่ความมืดมิดที่อยู่ตรงหน้า แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงว่าเธอกำลังนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ที่นุ่มนวลอยู่

แต่ที่เธอมั่นใจก็คือ ที่นี่กลับไม่ใช่บ้านของตัวเอง

นี่มันอะไร……

อาจจะเป็นเพราะกลิ่นในห้อง ถึงแม้เธอจะคุ้นเคยกลิ่นนี้ แต่ก็กลับไม่ใช่ของตัวเอง

สรุปที่นี่คือที่ไหนกันแน่นะ?

“ครืด……”

เธอขมวดคิ้วนิดน้อย แต่ก็ยังรู้สึกปวดหัวอยู่

และเธออยากจะพยุงร่างกายขึ้น แต่ว่าก็ยังรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอไม่มีแรง

ในตอนนี้ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านนอก หลังก็ดูเหมือนว่าจะหยุดก้าวเท้าแล้ว

จากนั้น ก็มีแสงสว่างเกิดขึ้นมาในห้องมืด หลังจากที่ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่มืดได้แล้ว ก็มีแสงสว่างขึ้นมาทันใด กู้ฮอนรู้สึกไม่สบายนิดหน่อย

เธอหลับตาลดนิดหน่อย

แสงนี้ยิ่งสว่างมากขึ้นเรื่อยๆ จนเธอเห็นเงาดำสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ในแสงนั้น

แสงสว่างในห้องสว่างขึ้นมาทันที

กู้ฮอนปรับตัวได้แล้ว ก็มองไปทางที่มีแสงสว่างนั้น

สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจก็คือ ฉิงฮัวเดินถือยาหนึ่งถ้วยเดินเข้ามา

นี่คือที่ไหนกันแน่ ทำไมฉิงฮัวถึงอยู่ที่นี่ได้?

ด้วยความสงสัย เธอมองไปรอบๆห้องอย่างละเอียดอีกครั้ง และยังมีผู้ชายอีกคนนอนอยู่บนเตียงที่เธอนอนอยู่อีก……

จากที่คนนั้นสวมใส่ชุดสูท ที่ราคาแพงสูงนั้นก็ต้องเป็นเป่หมิงโม่อย่างแน่นอน

ฉิงฮัวเห็นกู้ฮอนตื่นขึ้นมา

แต่ที่ทำให้เขารู้สึกตกใจก็คือ เจ้านายนอนฟุบหลับอยู่ข้างเตียง ก็คงเป็นเพราะเหนื่อยมากล่ะมั้ง

“คุณผู้หญิง คุณตื่นแล้วเหรอ ตอนที่เจ้านายเอาคุณกลับมา คุณก็เป็นไข้สลบไปแล้ว แต่ว่าคุณหมอมาดูแล้ว ดื่มยานี้คุณก็จะไม่เป็นอะไรแล้ว ”

ฉิงฮัวกลัวว่าจะทำให้เป่หมิงโม่ตื่น ก็เลยอธิบายสถานการณ์ให้กู้ฮอนอย่างเสียงเบา แล้วก็เอายาวางไว้บนหัวเตียง

กู้ฮอนก็ตระหนักขึ้นได้ในทันที ว่าแท้จริงแล้วที่นี่ก็คือบ้านใหญ่ตระกูลเป่หมิงนี้เอง ห้องนี้ก็น่าจะเป็นห้องนอนของเป่หมิงโม่แล้วล่ะ

ในตอนนี้ เป่หมิงโม่ขยับร่างกาย เขาลุกขึ้นมา มือทั้งสองข้างยืดบิดขี้เกียจ หลังจากนั้นก็มองเห็นกู้ฮอนที่ตื่นขึ้นมาแล้ว

เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ยื่นมือไปหยิบผ้าที่อยู่บนหน้าผากของกู้ฮอนก่อน แล้วก็จับหน้าผากของเธอดูแป๊บหนึ่ง

โชคดีที่หน้าผากไม่ได้ร้อนเหมือนตอนที่มาแล้ว ไข้ก็ค่อยๆลดลงมาแล้ว