ตอนที่ 684 ศัตรูของศัตรู เป็นคนของผม 2

ตอนที่ 684 ศัตรูของศัตรู เป็นคนของผม 2

เพียงแต่แม้ว่าเธอจะได้เข้ามาอยู่บ้านใหญ่ตระกูลเป่หมิงแล้ว แต่เธอก็ยังคงในพรมแดนแห่งความโดดเดี่ยวและไร้หนทาง

เนื่องจากตอนนี้คุณนายเป่หมิงจะไม่ชอบกู้ฮอน นั่นหมายความว่าพวกเธอได้มีศัตรูคนเดียวกัน

ต้องรีบกอดแข้งกอดขาของเธอไว้ให้แน่น แบบนี้เธอจะได้ไม่รู้สึกโดดเดี่ยวทำอะไรไม่ถูกเมื่ออยู่ที่ตระกูลเป่หมิง เธอจะได้มีที่พึ่งที่แข็งแรง

เธอดูออก ตั้งแต่คุณท่านเป่หมิงจากไปทุกคนในตระกูลเป่หมิงต่างก็เคารพคุณนายเป่หมิงมาก ซึ่งเธอได้กลายมาเป็นผู้นำของตระกูลเป่หมิงแล้ว

แม้แต่เป่หมิงโม่ก็ต้องเกรงใจเธอบ้าง

วันนี้ เธอกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองตัวเองเหม่อลอยตรงหน้ากระจก ไม่รู้ควรจะฆ่าเวลาที่น่าเบื่อนี้ได้อย่างไร

เธอปิดตัวเองอยู่แต่ในห้องทุกวัน รู้สึกเบื่อจริงๆ ไม่ใช่ไม่อยากออกไป แต่เพราะเมื่อออกไปก็ต้องเจอคุณนายเป่หมิงพูดอะไร?

ถึงแม้จะไม่มีคนว่าอะไรเธอ แต่ไม่สามารถหยุดสายตาแปลกๆ ที่คนอื่นมองเธอได้

เวลานี้ เสียงเคาะประตูเบาๆ จากห้องของเธอก็ดังขึ้น เธอรีบไปเปิดประตู

เห็นเพียงคนรับใช้ยืนอยู่ตรงประตู เมื่อเห็นเฟยเอ๋อออกมา เธอรีบพยักหน้าให้เธอ: “สวัสดีค่ะคุณเฟยเอ๋อ คุณนายเป่หมิงให้ฉันมาแจ้งให้คุณทราบว่า ให้คุณลงไปชมดอกไม้กับท่าน”

***

เมื่อเฟยเอ๋อได้ฟัง ก็รู้สึกปลาบปลื้ม: “ได้ รบกวนเธอช่วยบอกให้คุณนายเป่หมิงว่าฉันเตรียมตัวครู่หนึ่งแล้วจะลงไปทันที”

พูดแล้ว เธอก็หันไปแต่งตัว แล้วเปลี่ยนชุด

ตอนที่เธอลงจากบันไดอย่างรวดเร็ว เจียงฮุ่ยซินได้นั่งอยู่บนโซฟาที่ห้องโถงแล้ว แล้วตรงหน้าว่างเปล่า

“ต้องขอโทษด้วยนะคะคุณนายเป่หมิง ฉันมาช้า” เฟยเอ๋อพยักหน้าขอโทษเธออย่างมีมารยาท

ความจริงเจียงฮุ่ยซินเกลียดการรอคอย ปกติจะเป็นคนอื่นที่รอเธอ วันนี้กลับเป็นเธอที่ต้องรอเฟยเอ๋อ

เมื่อดูสารรูปของเฟยเอ๋อแล้ว เมื่อครู่คงจะแต่งตัวอยู่ชั้นบน ตอนแรกเธออยากจะโมโห ด้วยสารรูปของเธอในตอนนี้แม้จะแต่งหน้าแล้วแต่ก็ไม่ต่างอะไรกับตอนที่ไม่แต่งหน้า

แต่เมื่อคิดอีกที ก็กดข่มอารมณ์โกรธของตัวเองไว้

เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ใจดี: “แล้วโบกมือเบาๆ “เฟยเอ๋อ ไม่ต้องเกรงใจ แม้ว่าเธอจะไม่ได้แต่งงานกับโม่ แต่ฉันก็ยอมรับเธอเป็นคนในครอบครัวของตระกูลเป่หมิงแล้ว เมื่อครู่ฉันได้ยินคนสวนพูดว่ากล้วยไม้ชุดใหม่อยู่ในเรือนกระจก ฉันอยากจะไปดูด้วยกันกับเธอ ไม่เช่นนั้น เธอกับฉันเฝ้าบ้านหลังใหญ่ที่ว่างเปล่า และเผชิญหน้ากับกำแพงที่เยือกเย็นแห่งนี้ แม้จะไม่ป่วย ก็จะเป็นทุกข์จนป่วยได้”

เมื่อเฟยเอ๋อได้ฟัง ก็รู้สึกซาบซึ้งจริงๆ แววตาของเธอมีน้ำตา และรีบเดินไปข้างกายของเจียงฮุ่ยซิน เอื้อมมือไปจับแขนของเธอไว้ ภายใต้การนำของคนใช้ไปที่สวนด้านหลังของเรือนกระจก

เรือนกระจกแห่งนี้ใช้สำหรับเพาะพันธุ์พืชที่มีค่าโดยเฉพาะ นอกจากดอกไม้ที่มีค่านานาชนิดพันธุ์แล้ว และยังเลี้ยงผีเสื้อไว้มากมายโดยเฉพาะ

สีสันหลากหลายโบยบินเต็มท้องฟ้า ทำให้ในเรือนกระจกเต็มไปด้วยพลังทันที