ตอนที่ 686 ข้อแก้ตัว 2

ตอนที่ 686 ข้อแก้ตัว 2

เฟยเอ๋อเห็นว่าเป่หมิงโม่เชื่อว่าเป็นเรื่องจริง ในใจก็รู้สึกโล่งมาก: “โม่ คุณก็รู้ ว่าฉันอยู่แต่ในบ้านตลอด แม้ว่าจะได้ดูทีวี สามารถคุยเล่นกับคุณนายเป่หมิงได้ แต่ฉันก็อยากออกไปผ่อนคลายจิตใจ ดังนั้นจึงใช้โอกาสนี้ออกไปเดินเล่น”

“พวกคุณไปไหนมาบ้าง?” เป่หมิงโม่รู้ว่าเฟยเอ๋อพูดเป็นความจริง เป็นความจริงที่เธออยู่บ้านใหญ่ตระกูลเป่หมิงนานเกินไป ออกไปก็ถือว่าเป็นการผ่อนคลาย

แต่สิ่งที่ทำให้เขายังสงสัยก็คือ สุดท้ายเธอก็ไม่ได้พูดถึงสิ่งที่เขาต้องการอยากจะรู้ออกมา

เป่หมิงโม่ไม่อยากจะชี้แจงหัวข้อโดยตรง แม้ว่าเขาจะไม่รู้ชัดว่าทำไมเฟยเอ๋อถึงเลี่ยง

เฟยเอ๋อยิ้มจางๆ “ผู้หญิงสองคนจะไปไหนได้ ก็ไปเดินเล่นในห้างไปทั่ว”

ประโยคนี้ของเธอ ลบล้างความคิดของเป่หมิงโม่ที่จะให้โอกาสเธออีกครั้ง

สายตาที่เขามองเฟยเอ๋อดูเย็นชามากกว่าเดิม ทำให้เฟยเอ๋อรู้สึกว่าบรรยากาศที่คลี่คลายลงเมื่อครู่ จะกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง

***

เฟยเอ๋อมองขึ้น มองเป่หมิงโม่อย่างประหม่า มองใบหน้าหล่อเย็นชาของเขา

นาทีนี้หัวใจของเธอก็สั่นวูบ รู้สึกเหมือนนักโทษที่รอการทดสอบ

“ผู้หญิงสองคนเดินเล่นเป็นเรื่องปกติ แต่เท่าที่ผมรู้ วันนั้นซูยิ่งหวั่นไม่ได้อยู่กับคุณ” เป่หมิงโม่พูดช้าๆ

เฟยเอ๋อยังอยากต่อสู้เป็นครั้งสุดท้าย: “เธอยิ้มเล็กน้อย: “โม่ ฉันไม่ได้มีซูยิ่งหวั่นเป็นเพื่อนแค่คนเดียว เธออยู่ที่ไหนก็ไม่เกี่ยวกับฉัน”

“เหรอ? ผมกลับสนใจที่อยากจะพบเพื่อนคนนี้ของคุณจริงๆ หายากที่จะเห็นเพื่อนที่สามารถให้ของขวัญหนึ่งกล่องในงานวันแต่ง ใช่แล้วของขวัญพวกนั้นผมยังไม่เคยเห็น คุณลองเอาออกมาให้ผมดูหน่อยสิ ผมจะได้พร้อมกล่าวขอบคุณเธอด้วย” เป่หมิงโม่พูดแล้วก็ลุกขึ้นกำลังจะเดินออกไป

เฟยเอ๋อเห็นว่า เป่หมิงโม่ได้รู้เรื่องของกล่องแล้ว เพื่อป้องกันไม่ให้คำโกหกของตัวเองถูกเปิดเผย เธอเปลี่ยนสีหน้าแล้วมองเป่หมิงโม่: “ฉันไม่ค่อยรู้จักเพื่อนของคุณ แล้วทำไมเพื่อนของฉันคุณถึงต้องเคยเห็น พูดอีก เธอส่งของขวัญให้ฉันไม่ได้ส่งให้คุณ ฉันอยากให้คุณเห็นก็ให้คุณเห็น ไม่อยากให้คุณเห็นก็คือไม่ให้เห็น”

หลังจากที่เธอพูดประโยคนี้เสร็จ ตัวเองก็แอบสูดลมหายใจไปหนึ่งเฮือก เธอได้พูดบางสิ่งกับเป่หมิงโม่แล้ว นี่ก็ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของเป่หมิงโม่แล้วไม่ใช่เหรอ? หากทำให้เขาเกิดความระคายเคือง ความพยายามที่ตัวเองทำก่อนหน้าก็เปล่าประโยชน์

คิดถึงตรงนี้ เธอก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นน่าสงสาร เดินไปข้างๆ ของเป่หมิงโม่แล้วเอื้อมมือไปโอบแขนของเขา: “โม่ ขอโทษที่เมื่อกี้ฉันขึ้นเสียงกับคุณ เพียงเพราะช่วงนี้ฉันเห็นกู้ฮอนมาอาศัยอยู่ที่บ้าน ไม่สบายใจตลอด จึงอารมณ์เสียใส่คุณ คุณให้อภัยฉันได้ไหม?”

เป่หมิงโม่ก้มศีรษะมองท่าทางของเฟยเอ๋อ ยกมืออีกข้างขึ้น ปล่อยมือของเธอออกจากแขนของตัวเอง