ตอนที่ 731 พี่น้องที่แสนจะน่าเบื่อ

ตอนที่ 731 พี่น้องที่แสนจะน่าเบื่อ

“อืม ......” หยางหยางในตอนนี้ยังคงลำบากใจอยู่บ้าง ที่จะแจ้งให้เฉิงเฉิงรู้เรื่อง เพื่อให้พวกเขาได้เตรียมตัวตั้งแต่เนิ่น ๆ จะดีที่สุดหากสามารถปิดบังน้องสาวไว้ได้

“คุณย่า ผมต้องการจะโทรไปหาเฉิงเฉิงก่อน เพื่อดูว่าพวกเขาอยู่บ้านหรือเปล่า ช่วงนี้มีเรื่องมากมายที่โรงเรียน บางครั้งพวกเขาก็กลับมาค่ำ” หยางหยางพูดจบ ก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดเบอร์ของเฉิงเฉิง

ในตอนนี้เฉิงเฉิงกำลังเล่นกับน้องสาวอยู่ที่บ้านของฉิงฮัว รายวิชาล่าสุดสำหรับเขาแล้วไม่ใช่เรื่องที่ยากเลย เขากำลังเตรียมรายงานเพื่อเสนอโรงเรียนสำหรับเลื่อนเกรด

***

เฉิงเฉิงกำลังเล่นพ่อแม่ลูกกับจิ่วจิ่ว ไม่รู้ว่าเมื่อไม่นานมานี้จิ่วจิ่วไปเห็นอะไรมา จึงได้หมกมุ่นอยู่กับการเล่นเกมนี้มาก

เพียงแค่เฉิงเฉิงกลับมาจากโรงเรียนในทุกวัน เธอก็จะกล่อมให้เขาต้องมาเล่นกับตัวเอง

แม้ว่าอายุของเฉิงเฉิงจะเกินไปแล้ว แต่เขาก็ยังเป็นเด็ก

แต่เขาก็รู้สึกว่าเกมนี้ ดูไร้เดียงสาเกินไปสำหรับตนเอง

บางครั้งหยางหยางก็เหมาะที่จะเล่นกับจิ่วจิ่วมากกว่า

เฉิงเฉิงก็เคยพยายามให้จิ่วจิ่วเล่นกับคุณน้าแอนนิหรือป้าเฉียวเฉียว

แต่จิ่วจิ่วก็ได้พูดกลับมาคำหนึ่ง เพราะการเล่นบ้านนี้จะต้องมีพ่อกับแม่ พวกเขาเป็นผู้หญิงทั้งนั้นเล่นไม่ได้

นอกจากนี้ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งก็คือ จิ่วจิ่วรู้สึกว่าพวกเขาแก่เกินไปแล้ว

ทุกครั้งที่เล่นบ้านจำลองนี้ ลั่วเฉียวก็มักจะสนใจและอยากเล่นด้วย แต่ก็ถูกจิ่วจิ่วปฏิเสธมาโดยตลอด

ลั่วเฉียวถามเหตุผลไปอย่างไร้เดียงสา เพียงแต่เฉิงเฉิงไม่ต้องการบอกความจริงกับเธอ ไม่เช่นนั้นเธอจะต้องรับไม่ได้แน่นอน

แน่นอนว่า ผู้หญิงคนหนึ่งที่คิดว่าตนเองอายุยี่สิบ เป็นผู้หญิงที่งดงาม มาดูถูกดูแคลนว่าเธอแก่แล้ว นอกจากแม่แล้วเรื่องแบบนี้หากถูกว่าใส่ตัวไปแล้ว เป็นคนอื่นๆก็คงจะรับไม่ได้

ในตอนนี้ เฉิงเฉิงได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น เฉิงเฉิงยังคิดกังวลสำหรับข้อแก้ตัวที่จะออกมาจากเกมที่ดูไร้เดียงสานี้ แม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ

“จิ่วจิ่ว เธอเล่นไปคนเดียวก่อน ฉันไปรับโทรศัพท์ก่อน” เฉิงเฉิงพูดจบ ก็ลุกขึ้นจากพื้น รีบวิ่งไปยังโต๊ะน้ำชา

เบอร์โทรศัพท์ของเขานั้นไม่เคยบอกให้ใครรู้ มีเพียงแม่และหยางหยางเท่านั้นที่มี

สายที่โทรเข้ามานี้ต้องเป็นหนึ่งในนั้นแน่นอน

เฉิงเฉิงมองดูนาฬิกา ตอนนี้แม่น่าจะยังทำงานอยู่ คงจะเป็นหยางหยางเด็กผู้ชายที่ไม่รู้จักอยู่นิ่งไม่เป็นโทรมาชวนเขาคุยอีกแน่นอน

ปกติแล้วพวกเขาสองคนตอนที่อยู่ในโรงเรียน ด้วยเหตุที่อยู่กันคนละชั้น โดยธรรมดาแล้วพวกเขาไม่มีทางจะได้เจอกันเลย นับประสาอะไรจะได้พูดคุยกัน

เขาจะโทรมาหาเป็นครั้งคราว แต่ส่วนใหญ่แล้วก็มักจะมาเล่าคำบ่นของคุณย่าและเฟยเอ๋อ

หลังจากเขาต้องอยู่บ้านรักษาอาการบาดเจ็บ หยางหยางจึงโทรหาเขาแทบทุกวันเพื่อชวนคุย

เนื้อหาของเรื่องที่คุยนั้นไม่แน่นอน โดยปกติแล้วเพียงเพื่อจะอยากรู้เรื่องที่น่าสนใจที่เกิดขึ้นในโรงเรียนแต่ละวัน และเขาก็มักสนุกกับมัน

แต่เฉิงเฉิงกลับรู้สึกว่า “งานอดิเรก”เล็กน้อยของหยางหยาง ก็ไม่ได้ดีอะไรไปกว่าอยู่กับจิ่วจิ่วเลย

เขาไม่เหมือนกับหยางหยาง ที่จะมีเวลามากมายเพื่อเอาเรื่องราวในโรงเรียนมาพูดคุยโว

เขาบอกกับหยางหยางทุกวันเกี่ยวกับเรื่องราวในโรงเรียน โดยปกติแล้วเขาเป็นพี่ชายของหยางหยาง ทำให้เขาต้องมีทั้งน้องชายหนึ่งคนและน้องสาวอีกหนึ่งคน

เรื่องของน้องสาวเป็นเรื่องที่ต้องเก็บไว้ในใจ เพราะกลายเป็นเรื่องจริงจังที่จะต้องทำ จึงได้บันทึกไว้ในสมุดเล่มเล็กๆ

ทุกวันหลังจากเลิกเรียนก็จะมอบให้เฉิงเฉิง วันถัดมาเมื่อถึงเวลาไปโรงเรียนก็จะรับเอาสมุดบันทึกจากเฉิงเฉิงกลับมา

ในสมุดบันทึกเล่มนั้น ไม่ว่าจะมีคุณภาพหรือจำนวนเท่าไร เฉิงเฉิงก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า

เมื่อเฉิงเฉิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเห็นว่าเป็นหยางหยางโทรมา ด้านหนึ่งจึงรีบรับสาย อีกด้านหนึ่งก็หยิบสมุดบันทึกออกมาจากกระเป๋า

“ฮัลโหล รอสักครู่นะ ฉันกำลังจะเล่าเรื่องที่โรงเรียนในวันนี้ให้ฟัง.....”

ก่อนที่เฉิงเฉิงจะพูดจบ ก็ได้ยินเสียงที่ผิดปกติในโทรศัพท์ของหยางหยาง

“เฉิงเฉิง ตอนนี้นายอยู่บ้านไหม”

ชายคนนี้จะเบื่อถึงขนาดนี้เลยหรือ เขารู้ดีว่าตัวเองอยู่บ้าน ยังจะถามไปเพื่ออะไรกัน

เฉิงเฉิงหรี่ตาเล็กน้อย และทำอะไรไม่ค่อยถูก “นายอาจจะไม่รู้ว่าฉันอยู่บ้านหรือเปล่า จะบอกให้นะ ฉันก็ไม่มีความอดทนมากนักที่จะมาฟังเรื่องที่แสนจะน่าเบื่อพวกนี้แทนนาย”

หยางหยางนั่งอยู่ในรถ ภายในใจเต็มไปด้วยความกังวล แต่ยังคงต้องรักษาสีหน้าไม่แสดงออกมาเพื่อไม่ให้ย่ารู้

***

หยางหยางพูดกับเฉิงเฉิงอย่างใจเย็น “เฉิงเฉิง ย่าบอกว่าคิดถึงนาย พวกเราอยู่ระหว่างเดินทางกลับบ้าน นายเตรียมตัวไว้นะ”

“เฮ้ นายจะให้ย่ามาที่นี่ หรือว่ากลับไปบ้านเก่าล่ะ” เฉิงเฉิงถามเพื่อความชัดเจน หากไปที่บ้านเก่า เขาเงยดูนาฬิกา เวลาน่าจะไม่เพียงพอแล้ว

แต่หากต้องการจะมาที่นี่ อย่างนั้นจะได้หาหนทางพาน้องสาวไปแอบก่อน

โชคดีที่วันนี้คุณน้าแอนนิและป้าเฉียวเฉียวอยู่บ้านทั้งคู่ หากช่วยกันปกปิด ก็น่าจะไม่มีปัญหา

“นายพาย่ามาที่นี่เถอะ ทางนี้ไม่นานฉันก็เตรียมพร้อมแล้ว”

หยางหยางได้ฟังดังนั้น ก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมา วางสายโทรศัพท์แล้วพูดกับย่า “คุณย่า ผมเพิ่งโทรหาเฉิงเฉิง ตอนนี้แม่และพวกเขาไม่ได้อยู่บ้านเดิมเมื่อก่อนแล้ว”

ในใจของเจียงฮุ่ยซินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เรื่องนี้กู้ฮอนไม่เคยพูดถึงมาก่อนเลย