ตอนที่ 733 พ่อไม่ได้เชิญผมมาเอง

ตอนที่ 733 พ่อไม่ได้เชิญผมมาเอง

ไม่น่าล่ะ เห็นไอ้ลุงฮัว เอาวัยหนุ่มของตัวเองมอบให้ตระกูลเป่หมิง จนถึงวันนี้ก็ยังหาภรรยาไม่ได้

พอดีกับที่ตอนนี้โดนปากกระบอกปืนจ่อ พวกเขาเลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือนให้เขาอีก แถมยังให้บ้านเขาเป็น “สินสอด” ไม่ต้องพูดถึงว่ากล้ามั้ยเลย

เฉิงเฉิงมองดูเวลาผ่านนาทีแล้วนาทีเล่า ผ่านไปชั่วโมงกว่าแล้ว เขาเป็นห่วงจิ่วจิ่วที่อยู่ข้างบน

นอกจากนี้พวกเขาจะต้องอยู่กินข้าวกลางวันที่นี่

“ฉันอยากขึ้นไปดูหน่อย” จู่ๆ หยางหยางก็พูดขึ้น

เจียงฮุ่ยซินมองหยางหยาง: “หยางหยางฉันว่าเธออย่าขึ้นไปเลย เธอกับเฉิงเฉิงอยู่ที่นี่กับคุณย่าเถอะดีมั้ย?” ที่จริงแล้วเธอก็เป็นห่วงน้องชายขึ้นลงบันไดจะเป็นอันตราย

แต่เฉิงเฉิงก็รู้ถึงความรอบคอบของเขาดี ต้องเป็นป้าแอนนิที่บอกให้จิ่วจิ่วซ่อนอยู่ข้างบนแน่ๆ

“คุณย่า วางใจเถอะครับ บ้านนี้มีลิฟต์ ถึงแม้ขาหยางหยางจะบาดเจ็บก็ไม่เป็นไรเลยครับ”

“โห ที่นี่ดีจัง ที่บ้านปู่ไม่ได้ติดลิฟต์ ลิฟต์อยู่ตรงไหนเหรอ ฉันจะไปลองขึ้นหน่อย” หยางหยางเริ่มคิดว่าเธอจะกระโดดขึ้นบันไดไปเลยดีมั้ย นี่อาจจะยากไปหน่อย แต่เพื่อที่จะได้เจอน้องสาวจึงได้ไปด้วย

***

แอนนิพาหยางหยางขึ้นมาข้างบนได้ไม่นาน เฉิงเฉิงก็ได้ยินเสียงรถยนต์จากด้านนอก

เขารู้ได้ว่าคุณแม่กลับมาแล้ว

ถึงแม้เขาจะไม่รู้เรื่องรถยนต์มากนัก อีกอย่างหยางหยางก็เคยบอกกับเขา ว่าเขาเป็น：คนโง่เรื่องรถยนต์

แต่ความช่างสังเกตของเขาก็เอามาใช้แทนได้ ในละแวกนี้ ถึงแม้จะมีคนที่ขับรถอยู่ไม่น้อย แต่ว่าในละแวกนี้นั้นเงียบมาก ในเวลานี้มีรถขับมาทางนี้ ถ้าหากไม่ใช่คุณแม่แล้วจะเป็นใครได้ล่ะ

“คุณแม่กลับมาแล้ว” เฉิงเฉิงพูดพลางกระโดดลงจากโซฟา แล้ววิ่งเหยาะๆ ที่ต้อนรับที่หน้าประตู

พอออกไปก็ถึงกับงง ตอนแรกคิดว่าจะมีแค่คุณแม่คนเดียว คิดไม่ถึงว่าคุณพ่อกับฉิงฮัวจะมาด้วย

“คุณพ่อ คุณแม่ นี่......”

เมื่อเห็นฉิงฮัวลงมาจากรถของคุณแม่ แถมเป่หมิงโม่ก็ตามลงมาด้วย และตามมาด้วยกู้ฮอน เธอก็เหมือนเด็กที่กระทำความผิด เอาแต่ก้มหน้าไม่พูดไม่จา

เป่หมิงโม่มองเฉิงเฉิง ช่วงนี้ไม่ได้เจอเขาเลย จึงเห็นว่าเขาเหมือนจะสูงขึ้นไม่น้อย

“คุณชายเฉิงเฉิง “ฉิงฮัวทักทายเฉิงเฉิง

เป่หมิงโม่ไม่ได้สนใจกู้ฮอน ที่จริงระหว่างทางเขาก็เอาแต่ทำสีหน้าเย็นชา ไม่ได้พูดกับเธอเลยแม้แต่คำเดียว

เขาเดินไปข้างหน้าเฉิงเฉิง ยื่นมือออกไป ลูบหัวน้อยๆ ด้วยความรู้สึกของคนเป็นพ่อ： “ หนูอยู่ที่นี่ชินหรือเปล่า? ”

“คุณพ่อ หนูอยู่ที่นี่สบายดี ที่นี่มีคุณแม่อยู่ แล้วก็ป้าแอนนิกับป้าเฉียวเฉียว พวกเขาดูแลหนูดีมากๆ ” เฉิงเฉิงพยักหน้ารัวๆ

เป่หมิงโม่ขมวดคิ้ว： “อ่อ อย่างนั้นเหรอ? แม่ของลูกยุ่งแบบนี้ยังดูแลลูกได้ดี ไม่ง่ายเลยจริงๆ ”

คำพูดนี้เหมือนจงใจพูดแทงใจดำกู้ฮอน

ถ้าหากเป็นเมื่อก่อน กู้ฮอนจะต้องตอกกลับไปแน่ๆ แต่ว่าตอนนี้เธอกำลังรู้สึกผิด เป่หมิงเอ้ออยากจะพูดอะไรก็ให้พูดไปเถอะ

ตอนนี้ไม่เหมาะที่จะถามอะไร ได้แต่พูดว่า： “คุณพ่อ คุณแม่ อาฉิงฮัวพวกเราข้างไปข้างในกันเถอะ คุณย่าก็อยู่ด้านในนะ”

ทั้งสี่เข้าไปในบ้าน มาถึงห้องนั่งเล่น

“ป้าซิน” เป่หมิงโม่ทักทายเจียงฮุ่ยซิน

“ท่านนายเป่หมิง” ฉิงฮัวก็ทักทายด้วย

“ป้าซิน......” กู้ฮอนก็พูดเสียงเบา

เจียงฮุ่ยซินเห็นพวกเขามา ก็ผิดคาดเล็กน้อย ทำแค่ยิ้มบางๆ แล้วพยักหน้ารับ： “นี่พวกเธอนัดกันมาเหรอ? ”

เป่หมิงโม่มาถึงที่นี่ ก็นับว่าไม่เกรงใจแล้ว เขานั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามเจียงฮุ่ยซิน： “ ไม่ได้เชิญผมมาเอง” ขณะพูดเขาก็เหลือบมองกู้ฮอน

ถึงแม้ฉิงฮัวจะรู้ว่าเรื่องอะไร แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะพูดอะไรมาก

แต่พอเขามองเห็นลั่วเฉียว เธอนั่งอยู่บนโซฟาข้างๆ เจียงฮุ่ยซิน

เธอในตอนนี้ไม่ค่อยเหมือนเธอที่เขาเจอเมื่อครั้งก่อนเลย

เธอใส่ชุดคลุมท้องสีชมพู ท้องก็ใหญ่ขึ้นมาก เธอไม่ได้มองไปที่ฉิงฮัวเลย ราวกับในบ้านนี้ไม่มีเขาอยู่อย่างนั้น

ฉิงฮัวเงอะๆ งะๆ อยากจะเดินเข้าไป แต่ก็กลัวเล็กน้อย จึงทำได้แต่ค่อยๆ เดินไปนั่งลงบนโซฟาด้านหลังเจ้านาย ตัวที่ใกล้ที่นั่งของลั่วเฉียว

แล้วพูดกับเธอเสียงเบา： “เธอ เธอสบายดีใช่มั้ย”

ลั่วเฉียวจึงทำหน้าบึ้งแล้วหันไปมองเขา： “ ฉันเป็นยังไงนายก็เห็น อะไรที่เรียกว่าสบายหรือไม่สบาย”

ประโยคนี้ทำเอาฉิงฮัวพูดอะไรไม่ออก ทำได้แค่หน้าแดงคอตกเหี่ยวเฉาราวกับซากไม้