ตอนที่ 768 ความขัดแย้งของตระกูลเป่หมิง

ตอนที่ 768 ความขัดแย้งของตระกูลเป่หมิง

“พวกคุณจะทำอะไรฉันไม่เข้าร่วมหรอก สำหรับเรื่องของตระกูลเป่หมิง.....พวกคุณจะเหลือชื่อฉันไว้ก็เหลือไป ถ้าไม่อยากเหลือไว้ก็ตัดออกไปซะ” เป่หมิงยันพูดเสร็จก็เปิดประตูออกไป

“ยันยัน นี่แก แกอยากให้ฉันโมโหตายหรือไง” เจียงฮุ่ยซินมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป มือหนึ่งของเธอจับที่หัวใจ อีกมือหนึ่งหายใจรัว ๆ

เป่หมิงเฟยหย่วนทั้งครอบครัวก็ได้แต่ยืนมอง ไม่ว่าจะช่วยฝั่งไหนก็คงจะไม่ดีเท่าไหร่นัก หากพูดถึงพวกเขาแล้ว ถึงแม้จะแซ่เป่หมิง แต่หากเกี่ยวกับสัมพันธ์แม่ลูกแล้ว ตัวเองก็ยังคงเป็น “คนนอก” อยู่ดี

ตลอดจนถึงเป่หมิงยันเปิดประตูออกไป เป่หมิงเฟยหย่วนก็ได้ออกหน้า “ป้าซิน ใจเย็น ๆ ก่อนนะ น้องสามไม่เคยทำงานกับพ่อมาก่อน เขาก็เลยรู้สึกไม่ค่อยจะอะไรมากมายเท่าไหร่ วันนี้เขาจะเข้าใจถึงตระกูลเป่หมิง ฉันคิดว่าเรื่องนี้ต่อให้เขาอยากจะช่วยก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก พวกเรามาช่วยกันคิดต่อกันเถอะ”

เจียงฮุ่ยซินที่โมโหลูกตัวเองมากมายอยู่ แต่พอฟังคำพูดของเป่หมิงเฟยหย่วนแล้ว ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา “เฟยหย่วนเอ๋ย คุณดูสิ ยันยันถูกฉันเลี้ยงให้เสียคน คุณก็ถูกฉันเลี้ยงตั้งแต่เล็กจนโตขึ้นมา เหมือนกับยันยันที่ฉันเห็นเป็นลูกแท้ ๆ แต่ตอนนี้ภาระอันหนักอึ้งของตระกูลเป่หมิงพวกคุณก็มีหน้าที่ที่ต้องแบกรับ ฉันรู้สึกอดไม่ได้จริง ๆ ”

เป่หมิงเฟยหย่วนเห็นเจียงฮุ่ยซินที่มีความเจ็บปวดใจ เขาก็เลยยื่นมือออกมาจับมือของเธอ

ซึ่งเปลี่ยนใบหน้าที่จริงใจและเมตตา มีท่าทีที่มีความมั่นใจและยืนหยัด “ป้าซิน คุณวางใจเถอะ คนที่เป็นลูกหลานตระกูลเป่หมิงจะต้องทุ่มเทที่สุดอย่างแน่นอน”

.....

กลางดึกในคืนนี้ เจียงฮุ่ยซินถูกเป่หมิงยี่เฟิงมายังส่งบ้านตระกูลเป่หมิง

โล่ฮาเพิ่งจะออกไป หยางหยางก็อยู่คนเดียวที่ห้องรับแขกเดินไปเดินมา

บาดแผลของเขาก็เริ่มเข้าที่และจะหายแล้ว หมอที่รักษาเขาบอกว่า ควรจะรออีกสักหลายวันเพื่อให้หายหมด

เขาเห็นเป่หมิงยี่เฟิงมาส่งคุณย่าแต่ไม่ได้เห็นอาสามก็เลยไปถามว่า

“คุณย่า ทำไมอาสามไม่กลับมาแล้วหรือ ? ฉันกำลังรอเขาพาฉันไปเล่นปืนในวันพรุ่งนี้อยู่เลย”

เป่หมิงยี่เฟิงเห็นหยางหยาง ก็เลยพูดว่า “น้องชายหยางหยาง คุณดูแลคุณย่าดีดีนะ วันนี้อารมณ์คุณย่าไม่ค่อยจะดีนัก”

หยางหยางรู้สึกเข้าใจในทันทีและพยักหน้า หลังจากนั้นก็มองไปยังเจียงฮุ่ยซิน ดูไปแล้วท่าทีและสีหน้าของเธอนั้นไม่เหมือนเดิมเลย

***

วันที่สอง เป่หมิงโม่เอารถกลับมาจอด แล้วก็จับโทรศัพท์จากฉิงฮัว

“เจ้านาย ฉันเพิ่งได้รับการแจ้งเตือน คุณชายยี่เฟิง ใช้อำนาจในฐานะของหุ้นที่สอง ไปเปิดประชุมที่ห้องประชุมชั้นบนสุด เรื่องราวน่าจะเกี่ยวกับเรื่องของบุคลากร”

เป่หมิงโม่ใบหน้าคิ้วขมวด เป่หมิงยี่เฟิงเพิ่งจะเงียบสงบไปทำไมกลับมาวุ่นวายอีกแล้ว การเปลี่ยนแปลงบุคลากร ? ซึ่งชัดเจนว่ากำลังจะเอาคนของตัวเองมาเข้าร่วมตระกูลเป่หมิงแน่นอน

“โอเค เข้าใจละ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

เป่หมิงโม่ขึ้นลิฟต์ไปก็ถึงห้องประชุมชั้นบนสุด ในตอนนี้ ผู้ถือหุ้นของตระกูลเป่หมิงและผู้รับผิดชอบแผนกต่าง ๆ ก็มาพร้อมกันหมดแล้ว

พวกเขากำลังซุบซิบนินทากันอยู่ แต่พอเห็นเป่หมิงโม่เข้ามาก็ต่างเงียบกริบกันเลยทีเดียว สายตาทุกสายตามองไปยังเขาทั้งหมด

ซึ่งฉิงฮัวตามหลังมาติด ๆ และไปยืนข้างหลังเป่หมิงโม่

ห้องประชุมเงียบมากถึงมากที่สุด แต่กลับไม่มีเงาของเป่หมิงยี่เฟิง

ผ่านไปห้านาที ก็มีบางคนถึงกับนั่งไม่ติด นั่ง ๆ มอง ๆ นาฬิกา และยังมีบางคนหาวง่วงอีกด้วย

แต่เป่หมิงโม่ยังนั่งอยู่ พวกเขาก็เลยไม่อาจจะที่จะแสดงอาการออกมามากมาย

และแล้วก็ผ่านไปห้านาที ตอนนี้ประตูหน้าห้องประชุมก็ได้เปิดออกมา เป่หมิงยี่เฟิงที่กำลังเดินเข้ามา ถูกมองไปด้วยสายตาทั้งหมดในห้อง

พอเดินมองไปจนถึงที่นั่งของตัวเอง “ขอโทษทีทุกท่าน พอดีมีธุระด่วนนิดหน่อย เพื่อเป็นการขอโทษทุกท่าน มื้อกลางวันฉันขอเลี้ยงแล้วกัน”

เป่หมิงโม่มองไปยังเป่หมิงยี่เฟิงแล้วคิดว่า วันนี้ไอ้เด็กคนนี้หัวสมองมันคิดจะเล่นตลกอะไรอีก

เป่หมิงยี่เฟิงเดินมายังด้านหน้าของโต๊ะ “ทุกท่านกระผมจะไม่พูดอะไรมาก ทุกท่านคนรู้ว่าตระกูลเป่หมิงกำลังทำกิจการร่วมกับบริษัท GT มีการเปลี่ยนแปลงเกินขึ้นมากมาย ดังนั้นพนักงานก็คงจะไม่พอต่อการเรียกใช้ ในฐานะที่เป็นผู้ถือหุ้นที่สองของที่นี่ ก็จะต้องคิดและใคร่ครวญอยู่มากมาย สุดท้ายฉันก็คิดถึงวิธีหนึ่ง ก็คือแบ่งตระกูลเป่หมิงออกเป็นกลุ่มและตั้งกลุ่ม”

แบ่งกลุ่ม ? ตั้งกลุ่ม ?

ทุกคนที่นั่งอยู่ก็ต่างตกใจเป็นอย่างมาก ไม่รู้ว่าเป่หมิงยี่เฟิงกำลังคิดกำลังทำอะไรอยู่

แม้แต่เป่หมิงโม่ที่นั่งอยู่ตรงนั้น ก็ยังกระตุกคิ้วของตัวเอง เขามองไปยังเป่หมิงยี่เฟิง “ผู้ดูแลเป่หมิง มีความคิดอะไรก็บอก ๆ ทุกคนฟังดู ทุกคนต่างมีงานต้องทำ ไม่มีเวลามากมายที่จะมาฟังคุณไร้สาระหรอกนะ”