ตอนที่ 79
ตอนที่ 79 เสียงร้องอันสมบูรณ์แบบ1
October 22, 2026
ตอนที่ 79 เสียงร้องอันสมบูรณ์แบบ1
กู้ฮอนถึงถอนหายใจออกมาได้ ไม่มีกู้อันขีแล้ว บรรยากาศดีขึ้นเป็นกอง
เป่หมิงโม่เดินตรงไปยังลานจอดรถ
กู้ฮอนตามหลังเขาไป ม่านราตรีเริ่มพัดพาเอาลมเย็นมาเป็นระลอก
เธออดนึกถึงคำพูดพวกนั้นที่ซุนจุนฮาว พูดขึ้นมาในคืนนี้ไม่ได้……
ยี่เฟิงกลับมาแล้ว……
แล้ว มาพูดกับเธอมีประโยชน์อะไร?
แม้ว่าจะได้พบกัน เธอก็คงเพียงได้แต่ยืนอยูไกล ๆ ยิ้มให้กับยี่เฟิงเท่านั้น
ไม่อย่างนั้น?
จะทำอะไรได้อีก?
“กู้ฮอน!”
“คะ?” เธอได้สติกลับคืนมาเป่หมิงโม่เรียกเธอถึงสามครั้งจนชักทนไม่ไหวแล้ว
“เธอยังมีสมองติดมากับตัวหรือเปล่า? เดินถนนยังมัวใจลอยอยู่ได้? จ่ายเงินไปแค่ไม่กี่พันถึงกับเซ่อเลยหรือไง?”
เขาส่งเสียงหึอย่างเย็นชา ทว่าช่างเสียดแทงหูเธอเหลือเกิน
เดินตามติดหลังเขา เข้าไปยังในรถ เธอบ่นพึมพำ “แค่ไม่กี่พัน! ใช่สิสำหรับคนจน ๆ อย่างฉัน ไม่กี่พันก็อยู่ได้ตั้งหลายเดือน”
เขาไม่พูดอะไร เข้าสตาร์ทเครื่องทันที
รถค่อย ๆ ขับเคลื่อนออกไป……
โทรศัพท์เขาดังขึ้นมาอีกครั้ง--
“คุณชาย……” ฉิงฮัวที่อยู่ปลายสายเสียงเหมือนแทบจะร้องไห้ “ขอบคุณสวรรค์ ในที่สุดคุณชายเฉิงเฉิงก็กลับมาบ้านแล้วครับ!”
แววตาของเป่หมิงโม่ที่จ้องมองท้องฟ้ายามค่ำคืนฉายแววสดใส อดขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้ เขาเม้มปาก: “เอาเขาไปขังไว้กับเจ้าหมาโง่นั่น ถ้าไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงห้ามปล่อยออกมา!”
“หา?” ฉิงฮัวเสียงสั่นเครือ “คะ คุณชาย …...ที่ที่เบลล่าอยู่คือกรงหมานะครับ……”
“แล้วจะทำไม? หรือจะปล่อยให้เขาคิดว่าถ้าทำตัวแบบนี้อีก จะไม่มีใครกล้าจัดการ?”
“......ครับ คุณชาย กระผมจะไปบอกคุณนายเดี๋ยวนี้……” ฉิงฮัวรับคำสั่งอย่างระมัดระวัง
เป่หมิงโม่วางสายไป
น้ำเสียงเมื่อครู่เยียบเย็นราวกับน้ำแข็ง
กู้ฮอนอดสั่นเทาขึ้นมาไม่ได้
ผู้ชายคนนี้เคยสนใครบ้างหรือเปล่า? โหดร้ายถึงขั้นเอาไปขังรวมกับหมาเชียว!
ว่าแล้วว่าไม่ใช่มนุษย์จริง ๆ
เธอควรรีบเอาตัวออกห่างเสียดีกว่า
ริมฝีปากเธอสั่นเท “เอ่อ ประธานคะ…...ฟ้ามืดแล้ว คนที่คุณกำลังหายังต้องหาต่ออีกไหมคะ?”
ความจริงเธออยากบอกว่า ฟ้าก็มืดแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ……
เป่หมิงโม่เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก็มองออกถึงความคิดของเธอ เขาขมวดคิ้วโดยสัญชาตญาณ “อยากหนีไปจากฉันจนทนไม่ไหวขนาดนั้นเชียว?”
เธอส่ายหัวอย่างรุนแรง เบิกตาลนลานตอบ “จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงคะ ฉันแค่เป็นห่วงสุขภาพของประธาน อีกอย่างขาของคุณก็ยังไม่หายดี……”
พูดพลางเธอก็เหลือบตาไปยังขาทื่อ ๆ ข้างนั้นของเขา ผู้ชายคนนี้เป็นคนเหล็กหรือไงกัน