ตอนที่ 808 คุณแม่กลับมาแล้ว

ตอนที่ 808 คุณแม่กลับมาแล้ว

เธอรีบเปิดดูรายชื่อในมือถือ ในที่สุดก็หาเบอร์ของNontonจนเจอ

แม้จะไม่รู้ว่าเขาได้เปลี่ยนเบอร์หรือไม่ แต่เธอก็มีความหวังเพียงเล็กน้อยที่จะโทรไป

หลังจากได้ยินเสียงรอสายไปสักพัก ในที่สุดก็มีเสียงจากปลายสายดังเข้ามา: “สวัสดีคุณกู้”

หลังจากกู้ฮอนยืนยันได้ว่าปลายสายคือNonton ทันใดนั้นอารมณ์ที่ใจร้อนยิ่งบวกเพิ่มมากขึ้น: “Nonton พวกคุณพาแม่ฉันไปที่ไหน ฉันต้องการพูดสายกับแม่ของฉัน”

เธอเดาไว้ไม่มีผิด ถางเทียนจื๋อคอยติดตามอยู่ข้างกายหลี่เชินตลอด ลู่ลู่ที่นั่งอยู่บนรถเข็น โดยมีผ้าห่มคลุมเข่าไว้ ข้างหลังเป็นหลี่เชินที่ใช้สองมือจับรถเข็นทั้งสองข้างไว้อยู่

“คุณกู้ โปรดอย่าร้อนใจไป คุณนายสุขภาพดีขึ้นเยอะ ตอนนี้ผมจะให้เธอพูดสาย” ถางเทียนจื๋อพูดแล้ว ก็เดินไปข้างกายของหลี่เชิน: “อาจารย์ เป็นสายจากคุณกู้ เธอต้องการพูดสายกับคุณนาย”

พูดแล้วเขาก็ยื่นมือถือให้ลู่ลู่

ลู่ลู่รับมือถือมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนมาก: “ฮอน”

หลังจากได้ยินเสียงของคุณแม่อีกครั้ง กู้ฮอนก็โล่งอกทันที เธอรีบถามทันทีว่า: “แม่สบายดีใช่ไหม พวกเขาทำให้คุณลำบากใจไหม? คุณอยู่ที่ไหน ฉันจะไปรับ”

***

ลู่ลู่ได้ยินเสียงของกู้ฮอนที่ดูเคร่งเครียดมาก เธอหันไปมองหลี่เชินที่อยู่ข้างกาย

เห็นเพียงเขาเอื้อมมือมาตบบ่าของเธอเบาๆ จากนั้นก็หมุนตัวเดินไปทางฝูงนกพิราบที่อยู่ไม่ไกล

“แม่ แม่ ทำไมไม่พูด?” เมื่อกู้ฮอนไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากคุณแม่ ใจก็รู้สึกเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

ลู่ลู่พูดต่อ: “ฮอน แม่ไม่เป็นไร”

“แม่ พวกเขาบังคับให้คุณพูดแบบนี้ใช่ไหม ไม่ต้องกลัวบอกฉันมา” กู้ฮอนในเวลานี้ จะเชื่อแม่ได้อย่างไรกัน เธอไม่รู้สึกประทับใจหลี่เชินพวกเขาเลย

ลู่ลู่ฟังออก ว่าลูกสาวของตัวเองคิดว่าตัวเองถูกลักพาตัวหากตอนนี้ยังไม่กลับไป คาดว่าเธอต้องทำอะไรโง่ๆ ลงไปแน่นอน

“ฮอน อย่าร้อนใจ แม่กำลังจะกลับไป” ลู่ลู่พูดจบก็วางสาย จากนั้นก็ยื่นมันให้ถางเทียนจื๋อที่เพิ่งเดินมา ไม่รอให้ลู่ลู่ได้เอ่ยปาก ถางเทียนจื๋อก็พูดขึ้นมาก่อนว่า: “ผมจะส่งคุณกลับไปตอนนี้”

ลู่ลู่พยักหน้า ขณะเดียวกัน เธอได้เหลือบหันไปมองหลี่เชินที่ล้อมรอบไปด้วยฝูงนกพิราบ สายตาของเธอมีความซับซ้อน

*

หลังจากกู้ฮอนได้ทราบว่าคุณแม่กำลังจะกลับ เธอก็ไม่รออยู่ที่หวีหรูเจี๋ย แต่ได้รีบวิ่งลงไปชั้นล่าง แล้วยืนเฝ้ารอตรงทางเข้าโรงพยาบาล

เธอต้องการเจอคุณแม่ในวินาทีแรก

ห้านาที

สิบนาที

ยี่สิบนาที...

กู้ฮอนรอใกล้จะถึงหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ

ในตอนที่เธอกำลังก้มศีรษะมองนาฬิกา ขณะที่รออย่างเป็นกังวล ได้เห็นรถคันสีดำค่อยๆ ขับมาทางตัวเอง

จนกระทั่งเข้ามาใกล้ กู้ฮอนรู้ได้ทันทีว่าเป็นรถคันที่Nontonขับในวันนั้น

ยังไม่รอให้รถจอดสนิท กู้ฮอนก็วิ่งไป

เธอดึงประตูเบาะหลัง เห็นคุณแม่นั่งอยู่ในรถอย่างสงบนิ่ง และในรถนอกจากคุณแม่ ก็ไม่เห็นเงาของหลี่เชิน

“แม่ ไม่เป็นไรใช่ไหม” กู้ฮอนเห็นว่าคุณแม่สบายดี แต่ก็ถามไปด้วยความกังวล ตามมาด้วยเอื้อมมือไปรับคุณแม่ลงจากรถ

ตอนนี้ ถางเทียนจื๋อลงจากรถ เขารีบเดินอ้อมจากรถมาที่ข้างกายกู้ฮอน

เขาต้องการช่วยกู้ฮอน แต่กลับถูกกู้ฮอนผลักออกอย่างแรง: “คุณไม่ต้องมาแสร้งทำดีแถวนี้ บอกคุณให้นะ หากคุณแม่เป็นอะไรไปแม้แต่น้อย ฉันจะไม่ปล่อยคุณไปง่ายๆ อย่างแน่นอน!”

ถางเทียนจื๋อทำได้เพียงเลิกคิ้วอย่างเอือมระอา จากนั้นก็เปิดท้ายรถหยิบรถเข็นที่เป็นอัตโนมัติคันใหม่ออกมา

“นี่เป็นความหวังดีจากอาจารย์ ของผม คุณโปรดรับไว้ด้วย”

เดิมทีกู้ฮอนต้องการปฏิเสธ แต่วินาทีนี้ไม่มีที่ให้คุณแม่นั่ง จึงทำได้เพียงพยุงคุณแม่ให้นั่งขึ้นไป

“คุณกู้ โปรดอย่าโกรธ นี่เป็นเพียงความเข้าใจผิด ผมยอมรับตอนที่ผมขึ้นไปรับตัวคุณลู่ลู่ไม่ได้แจ้งกับคุณก่อน ผมต้องขออภัยจากใจอีกครั้ง ผมคิดว่าคุณมีคำถามมากมาย รอให้คุณลู่ลู่กลับไปแล้วบอกให้คุณได้ไหม ผมต้องขอตัว”

ถางเทียนจื๋อพูดจบ ยิ้มแล้วพยักหน้าให้ลู่ลู่ จากนั้นก็ยิ้มให้กู้ฮอนเล็กน้อยแล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในรถ รถคันสีดำเหมือนลมที่แวบเดียวก็หายไป

หลังจากรอให้รถขับไปแล้ว ลู่ลู่ก็มองกู้ฮอนด้วยความรู้สึกผิด: “ฮอน เรื่องของวันนี้ฉันทำให้เธอต้องเป็นห่วง ต้องขอโทษจริงๆ”

“แม่ อย่างอย่างนั้นอย่างนี้เลย เรื่องใหญ่โตแบบนี้ทำไมถึงไม่โทรมาบอกฉันก่อน และยังไม่ได้บอกคุณป้าหรูเจี๋ยและพ่อบุญธรรมเลยสักคำ”

***

กู้ฮอนและคุณแม่กลับมาถึงห้องผู้ป่วย ขณะเดียวกันโม้จิ่งเฉิงก็พยุงหวีหรูเจี๋ยมาด้วย

พวกเขาเห็นว่าไม่มีความผิดปกติไปจากสีหน้าของลู่ลู่ จึงวางใจ

หวีหรูเจี๋ยเดินไปข้างกายของลู่ลู่ และพูดตำหนิเธอเล็กน้อย: “ทำไมเธอออกไปถึงไม่บอกฉันสักคำ เราทุกคนตกอยู่ในความมืด เธอดูสิเด็กคนนี้ตกใจมาก รีบมาที่นี่จากที่โม่ตรงนั้น”

ลู่ลู่หันไปมองลูกสาวของตัวเอง: “ฮอน แม่ทำให้เธอเป็นห่วงแล้ว ขอโทษจริงๆ”

“แม่ ฉันเป็นห่วงหรือไม่นั้นไม่เป็นไร เพียงแค่คุณยังสบายดีก็พอ”