ตอนที่ 818 เนื้อเข้าปากเสือ

ตอนที่ 818 เนื้อเข้าปากเสือ

ในไม่ช้าเธอก็วิ่งมาถึงประตูหลังของรถคันนั้น

ตอนนี้เองที่เธอเพิ่งจะเห็นชัดๆว่านี่เป็นรถแท็กซี่คันหนึ่ง เมื่อสักครู่เนื่องจากความเร็วของรถนั้นเร็วมากเกินไป ดังนั้นจึงไม่ได้หยุดลง

“แกร๊ก” ตามด้วยเสียงสลักล็อคประตูรถดังขึ้น กู้ฮอนก็เปิดประตูหลังแล้วสอดตัวเข้าไปนั่ง

รอจนนั่งบนรถแล้ว กู้ฮอนถึงได้โล่งใจ “คุณคนขับคะ ขอบคุณคุณมากจริงๆค่ะ ถ้าหากว่าไม่ได้พบกับคุณแล้วล่ะก็ คาดว่าคืนวันนี้ฉันคงจะไม่สามารถกลับบ้านได้แล้ว รบกวนคุณช่วยไปส่งฉันที่ ‘ปิ่นฮอนเป่หยวน’ หน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ”

คนขับรถไม่ได้พูดอะไร หลังจากที่ได้ยินกู้ฮอนพูดถึงจุดหมายแล้ว เขาก็ติดออกตัวเคลื่อนรถไปตามทางหลวงอีกครั้งหนึ่ง

***

เป่หมิงโม่เห็นกู้ฮอนจากไปแล้ว แรกเริ่มเข้าไม่ได้เคลื่อนไหว เพราะเขารู้อย่างแน่ชัดว่าสถานที่แห่งนี้จะไม่มีรถอะไรผ่านมา

แม้ว่ากู้ฮอนจะเดินออกไปแล้ว ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เธอก็จะยอมแพ้แล้วเดินกลับมาที่นี่ใหม่

แต่เขากลับคำนวณพลาด นับตั้งแต่กู้ฮอนออกไปแล้วก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย

ขณะที่เขาเตรียมตัวจะไปหาเธอนั้นก็เห็นว่ามีรถแท็กซี่ผ่านหน้าประตูไปคันหนึ่ง

คิ้วของเป่หมิงโม่กระตุกเล็กน้อย ดูท่าว่าคนคำนวณหรือจะสู้ฟ้าลิขิต กู้ฮอนจะต้องขึ้นรถคันนี้จากไปอย่างแน่นอน

เป็นเช่นนั้นจริงๆ การอนุมานของเป่หมิงโม่นั้นค่อนข้างแม่นยำ หลังจากกู้ฮอนอยู่ห่างจากที่นี่ในระยะทางหนึ่งกิโลเมตรก็หยุดรถคันนี้เอาไว้แล้วโดยสารรถคันนี้มุ่งหน้ากลับไปยังบ้านของลั่วเฉียว

ฤทธิ์เหล้าองุ่นของเป่หมิงโม่นั้นสูงมากจริงๆ ตอนที่ดื่มเข้าไปนั้นไม่มีความรู้สึกอะไรมากมายนัก

แต่เมื่อเวลาผ่านไปนาน บวกกับการที่เธอวิ่งนั้นทำให้แอลกอฮอล์ซึมเข้าสู่กระแสเลือดของเธอ

กู้ฮอนรู้สึกศีรษะวิงเวียนขึ้นมาชั่วขณะ “คุณคนขับคะ รอจนถึงที่หมายแล้ว รบกวนคุณแจ้งฉันหน่อยนะคะ ฉันจะพักผ่อนสักหน่อยค่ะ”

เธอพูดจบแล้วก็เงยหน้าพิงเข้ากับเบาะเก้าอี้ ชั่วครู่หนึ่งก็หลับไป

คนขับขับรถไปพลาง หันหน้ากลับมาเล็กน้อย มองกู้ฮอนที่อยู่ที่เบาะด้านหลังผ่านทางกระจกมองหลังในรถ

เขาสวมหมวกเบสบอลปีกยาวสีเทาใบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ด้านหลังหลับไปแล้ว มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย

รถเพิ่มความเร็วขึ้นเล็กน้อย มุ่งหน้าไปทางด้านหน้า

*

การนอนในครั้งนี้ กู้ฮอนก็ไม่รู้ว่าหลับไปจนถึงเมื่อไร เธอลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ตอนนี้ศีรษะของเธอปวดเล็กน้อย

เธอนั่งตัวตรง ปิดเปลือกตาลงเล็กน้อย ยื่นมือทั้งสองข้างนวดไปบริเวณขมับของตัวเอง “คุณคนขับคะ นี่ถึงไหนแล้วหรือคะ”

“........”

เธอไม่ได้รับคำตอบใดๆ

รอจนกระทั่งศีรษะคลายความปวดลงเล็กน้อยแล้ว เธอก็ลืมตาขึ้นมา ตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอจะรู้สึกแปลกๆอยู่บ้าง แต่ก็พูดไม่ออกว่าแปลกตรงไหน

หันหน้าไปสังเกตมองนอกหน้าต่างรถ เธอประหลาดใจเมื่อพบว่ารถยังคงขับอยู่ชัดๆ แต่รอบด้านกลับไม่มีแม้แต่แสงสว่างใดๆเลย

แม้ว่าจะมองไปยังหน้ารถ นอกจากที่ที่แสงไฟของรถส่องแล้ว ด้านหน้าก็มีเพียงแต่ความมืดมิด

ทั้งรถราวกลับว่าทั้งคันรถอยู่ท่ามกลางหมอกมืด

สภาพการณ์หมอกพิษในเมือง A นั้นคนทั้งประเทศล้วนรู้ แต่ก็ไม่น่าจะถึงขั้นนี้นะ

อีกอย่าง เธอยังรู้สึกว่าภายในรถคันนี้เงียบอย่างน่าประหลาด กระทั่งด้านนอกรถก็ไม่มีเสียงใดๆ

จู่ๆกู้ฮอนก็มีความรู้สึกไม่ค่อยดีขึ้นมาประเภทหนึ่งขึ้นมา ตอนนี้รถคันนี้จะต้องไม่ได้อยู่ในตัวเมืองอย่างแน่นอน เพราะแม้ว่าจะดึกดื่นอย่างไรเมือง A ก็จะเหมือนกับเมืองที่ไม่มีเวลาค่ำคืนอย่างไรอย่างนั้น

เมื่อค้นพบแล้วก็ทำให้กู้ฮอนมีสติขึ้นมาในทันที

หรือว่าตัวเองจะเจอเข้ากับรถรับจ้างที่ไม่ถูกกฎหมายให้แล้ว ถ้าหากว่าเป็นอย่างนั้นล่ะก็ คนขับรถคนนี้จะพาตัวเองไปสถานที่ใดกันนะ

“ฟืด.....” กู้ฮอนในตอนนี้อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจลึก ระยะนี้แม้ว่าจะเป็นบนอินเทอร์เน็ตหรือว่าในโทรทัศน์ล้วนรายงานข่าวเกี่ยวกับสาวโสดที่ถูกล่วงเกิน จากนั้นก็เสียชีวิตไป

ตัวเองคงจะไม่บังเอิญพบหรอกนะ......

เธอรู้สึกเสียใจในภายหลังที่ไม่นานก่อนหน้าที่เต็มไปด้วยความยินดีที่หยุดรถคันนี้เอาไว้แล้วขึ้นมานั่ง

ตอนนี้เนื้อเข้าปากเสือแล้ว

เพียงแต่แม้ว่าในใจของเธอจะเคร่งเครียดอย่างไร บนใบหน้าของเธอก็ยังแฝงไปด้วยความสงบนิ่ง