ตอนที่ 86 เจ้าลูกสุนัขตัวนี้ 2

ตอนที่ 86 เจ้าลูกสุนัขตัวนี้2

หลังจากเก็บอยู่สักพัก โชคดีที่ลูกที่ตกโดนอึสุนัขนั้นไม่ได้ร้ายแรงเท่าไหร่

"หนึ่ง สอง......สาม! OK ในที่สุดก็เก็บครบแล้ว!"

เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก และเตรียมจะเดินกลับ……

ทันทีที่สายตาเธอหันกลับไปหาเป่หมิงโม่ เป่หมิงยันก็ได้อุ้มหยางหยางออกไปแล้ว

อนิจจา แม่ลูกกลับคลาดสายตากัน

นายกเทศมนตรีเป่ยเฝ้าดูเด็กที่จากไป จากความโกรธที่เพิ่งเกิดขึ้น เขาก็ภูมิใจในตัวเอง ยืดคอและพูดว่า "เป่หมิงโม่ ผมไม่คิดว่าลูกชายของคุณจะยอมรับลูกสาวของผมง่ายขนาดนี้! ผมว่า เรื่องงานแต่งคุณจะไม่ยอมรับก็ไม่ได้แล้วนะ ฮ่าๆๆ......"

ใบหน้าของเป่หมิงโม่อึมครึมอย่างมาก

กู้ฮอนซึ่งไม่อยู่ในสถานการณ์ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอที่สวมหมวกลายดอกไม้เล็กๆ วิ่งเข้าไปอย่างไม่รู้อะไร

แต่เมื่อเห็นนายกเทศมนตรีเป่ยหัวเราะอยู่ และหันมาทางเธอพอดี เขาก็รีบลูบจมูกและพ้นลมหายใจออกมา ก่อนหันกลับอย่างเย่อหยิ่ง......

เธอตะลึงอยู่สองวินาที นี่เห็นเธอน่ารังแกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ "นายกเทศมนตรีเป่ยจะกลับแล้วเหรอคะ? ระวังอย่าหัวเราะถึงขนาดหายใจไม่ทันนะคะ......"

ทันใดนั้น--

"แค่กๆๆ......"

นายกเทศมนตรีเป่ยลำพองใจจนลืมตัว หัวเราะเสียงดังจนหายใจไม่ทัน

มองกลับไปที่กู้ฮอนอย่างรวดเร็ว ยกปากขึ้น!

เดินจากไปทันทีด้วยท่าทางไม่พอใจ

กู้ฮอนยกยิ้มอย่างเบิกบานใจและหันกลับไป พบว่าใบหน้าของเป่หมิงโม่นั้นอึมครึมมาก!

มันไม่เข้ากันเลยกับชุดกอล์ฟสีเหลืองสดๆของเขา

เธอถือลูกกอล์ฟที่มีชื่อย่อของเขาอยู่ในฝ่ามือของเธอ พูดว่า "ประธานคะ ลูกกอล์ฟของคุณ......"

ดวงตาที่มืดมนของเขาจ้องมองที่แก้มของเธอที่แดงราวกับแอปเปิ้ล และสายตาก็อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว

แต่ลูกชายที่ทำเรื่องไว้ก่อนหน้านี้ของเขา ทำเอาเขาโกรธอยู่ไม่น้อย

คิ้วหนาขยับเล็กน้อย เขาพึมพำว่า "เก็บของให้เรียบร้อย ผมจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า"

ทันทีที่ร่างใหญ่จากไป

กู้ฮอนยืนนิ่ง ที่จริงแล้ว เธออยากถามเกี่ยวกับลูกชายของเขา แต่เธอก็ไม่สามารถถามได้

ลองคิดดูแล้ว เธอก็มีลูกชายของตัวเองเหมือนกัน?

แล้วทำไมคนอื่นจะมีไม่ได้ล่ะ?

ดูเหมือนว่าสิ่งที่ติดอยู่ในใจเธอ ค่อยๆหายออกไป......

*

หลังจากออกจากสโมสร ก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว

กู้ฮอนคิดว่าในที่สุดตัวเองก็ได้กลับบ้านไปหาลูก และได้นอนหลับพักผ่อน แต่ไม่คิดว่าเป่หมิงโม่จะพูดขึ้น "ในตอนกลางคืนยังมีงานเลี้ยงส่วนตัวอีก"

ทำให้ความฝันของเธอสิ้นสุดลง

จากนั้นเขาก็ขับรถพาเธอไปที่ร้านทำผมบนถนนในบริเวณที่คึกคักที่สุดของเมือง A

เขาพูดอย่างเยือกเย็น "ช่วยแปลงโฉมให้เธอด้วยครับ ดึงความเป็นเธอออกมาให้โดดเด่นที่สุด!"

"แปลงโฉม?" ทันทีที่เธอกำลังจะประท้วง ก็ถูกดึงโดยช่างทำผมชั้นนำเข้าไปในร้าน