ตอนที่ 88 เป็นเป้าหมายที่มีชีวิต2

ตอนที่ 88 เป็นเป้าหมายที่มีชีวิต2

ขาข้างหนึ่งหัก จนต้องมีเหล็กยึดเพื่อให้สามารถเดินไปได้ในไม่กี่ก้าว

แม้ต่อหน้าเธอก็ชอบทำท่าเอาแต่ใจ ขนาดจะเข้าห้องน้ำยังต้องให้เธอพาไปราวกับเด็กทารก

ในขณะนี้ ต่อหน้าซูยิ่งวรรณ ผู้ชายเย็นชานั้นกลับพูดว่า 'ไม่ได้เป็นอะไรมาก'?

ผู้ชายเย็นชาคนนั้นตอนอยู่หน้าซูยิ่งวรรณผู้หญิงอันเป็นที่รัก ยังคงรักษาท่าทางที่ดีที่สุดเสมอ กลับกันตอนอยู่ต่อหน้าเธอทำเหมือนทรมานราวกับจะตายเสียให้ได้?

ปัญหาคือ คนที่รักษาภาพพจน์เป็นเขา แต่คนที่ทนทุกข์ทรมานคือเธอ!

"คือ โม่เรา......จะพูดเรื่องนี้ตามลำพังได้ไหม?"

เสียงอ่อนโยนที่ไพเราะกว่าที่คาดหมายของซูยิ่งวรรณ ราวกับจะน้ำตาไหลซึม

แม้แต่กู้ฮอนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ จะมีผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ได้อย่างไร? ไม่น่าแปลกใจที่เป่หมิงโม่จะรักเธอมาก

กู้ฮอนรู้สึกว่าตัวเองกำลังขวางทางระหว่างพวกเขา ดังนั้นเธอจึงปล่อยมือโดยอัตโนมัติ--

อุ้งมือของเป่หมิงโม่จับมือเธอไว้แน่น "สิ่งที่ควรพูด คืนนั้นผมได้พูดบนรถไว้หมดแล้วและไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว"

ถูกปฏิเสธอย่างเยือกเย็น!

กู้ฮอนเห็นได้ชัดว่าดวงตาของคนสวยคุณสุสั่นไหวเหมือนน้ำตากำลังจะไหลออกมา......

เธอสงสัย เกิดอะไรขึ้นกับเป่หมิงโม่?

ไม่ใช่ที่ให้เธอออกไปเป็นเป้าหมาย ก็เพื่อจะปกป้องSosoเหรอ?

แล้วตอนนี้เกิดอะไรขึ้น?

ชายเย็นชานั้นยังคงจับมือเธอไม่ปล่อย นี่ไปเอาการแสดงมาจากไหน?

"เป่หมิงสอง!" ป่ายมู่ซี ทนมองไม่ได้อีกต่อไปและใช้สายตาโหดเหี้ยมมองไปที่กู้ฮอนแล้วดึงมือเธอออกจากมือของเป่หมิงโม่ "คุณมานี่ ผมมีบางอย่างจะพูดกับคุณ!"

"นี่......" กู้ฮอนตกใจไม่น้อย แต่เป่หมิงโม่ยังจับเธอไว้แน่น

ไม่ว่าป่ายมู่ซี จะดึงเธอยังไง กรงเล็บนั้นกุมแน่นราวกับตอกตะปู โดยไม่มีท่าจะคลายออก "เจ็บ......"

ป่ายมู่ซี ไม่ได้สนใจกับข้อมือของกู้ฮอนที่ถูกบีบจนแดงและตะโกนใส่เป่หมิงโม่ "นายบ้าไปแล้วใช่ไหม ที่จะก่อเรื่องวุ่นวายในที่สาธารณะแบบนี้?"

ดวงตาที่เยือกเย็นของเป่หมิงโม่มองไปที่ป่ายมู่ซี และมุมริมฝีปากยกยิ้มบางเบาเล็กน้อย "คุณมากกว่าที่ก่อเรื่องวุ่นวาย!"

เวลานั้น ชายสูงสองคนเผชิญหน้ากัน ไฟร้อนแห่งความโกรธเกิดขึ้นในดวงตา

บรรยากาศอึมครึมขึ้นมาทันที

แม้ความสนใจจำนวนไม่น้อยได้ถูกส่งไปยังสถานที่จัดงาน

ซูยิ่งวรรณน้ำตาคลอ แต่เธอก็ยังคงความสวยอยู่

กู้ฮอนเป็นคนที่น่าสังเวชมาก ที่โดนยึดระหว่างชายสองคน

เป็นคนกลางอย่างไม่ได้ตั้งใจ

มือทั้งสองข้างที่ถูกบีบจนเจ็บไปหมด เธอจึงพูดออกมาอย่างไม่มีเหตุผล "เอ่อ......ฉันอยากเข้าห้องน้ำ......"

ป่ายมู่ซี ค้างอยู่ครู่หนึ่ง

ซูยิ่งวรรณยังคงรักษาความสง่างามอย่างไม่มีที่ติ

คิ้วของเป่หมิงโม่ขมวดแน่นมากขึ้น เขาไม่ได้แสดงออกแต่รู้สึกรำคาญกับประโยคที่ไร้เหตุผลของกู้ฮอน!

เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ช่วงบ่ายที่สนามกอล์ฟ ลูกชายของเขาวิ่งไปกอดที่ขายาวของนายกเทศมนตรีเป่ยและเรียกว่า 'คุณตา' ดึงขาของเขาไว้