ตอนที่11​ เธอทำเรื่องแย่เข้าแล้ว

ตอนที่11 เธอทำเรื่องแย่เข้าแล้ว

หลี่ติ่งซื่งรีบออกมาจากรถใบหน้าเต็มไปด้วยความโมโห“กู้ฮอน！แค่ให้ดูแลผู้ชายคนเดียวแกยังทำไม่ได้เลยหรือ โชคดีที่ฉันรออยู่ที่นี่ นึกว่าจะมีข่าวดี คนชั้นต่ำอย่างแกสรุปแล้วไปทำเรื่องอะไรให้ประธานเป่หมิงโม่โหอีกล่ะ แค่เขายกหูโทรศัพท์ก็สามารถยกเลิกอำนาจการแข่งขันของบริษัทติ่งซื่งได้แล้ว”

เธอหวาดกลัวเล็กน้อย

ไม่คิดเลยว่าการกระทำของเป่หมิงโม่จะทำให้สถานการณ์เลวร้ายได้ขนาดนี้

และเธอก็ไม่เคยเห็นหลี่ติ่งซื่งโมโหเดือดดาลขนาดนี้มาก่อนเพราะเสียงโกรธของเขา ทำให้เธอเข้าใจต้นสายปลายเหตุของเหตุการณ์คืนวันนี้อย่างถ่องแท้

ทันใดนั้น ความรู้สึกเย็นยะเยือกก็ได้แผ่ซ่านไปทั่วฝ่าเท้าของเธอ

เธอกัดฟันฟันกรอด ดวงตาประกายจ้องไปที่หลี่ติ่งซื่ง กำหมัดแน่น

ที่แท้ ——คำที่เรียกว่าคบหา คือให้เธอไปทำหน้าที่เป็นหญิงโสเภณีชั้นหนึ่งดีๆนี่เอง

“หลี่ติ่งซื่ง ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับแกเลยนะ ถ้าแกเป็นคนชั่วก็เผยตัวมาแต่แรกเลยยังดีเสียกว่า”

หลี่ติ่งซื่งรู้ดีว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด สายตาเขาปรากฏความรู้สึกผิดขึ้นมาแวบหนึ่ง

แต่มันก็ไม่สามารถลบล้างไฟโกรธของเขาได้

“คิดบัญชีหรือ? กู้ฮอนฉันทำทุกวิถีทาง ต้องผ่านอะไรมาบ้าง กว่าจะมาถึงวันนี้ แค่ให้แกไปดูแลผู้ชายแสนเพียบพร้อมที่ไม่ว่า ผู้หญิงคนไหนต่างก็โกรธเกลียดไม่ลง แกยังทำไม่ได้เรื่อง ไม่ใช่แค่ทำแผนการใหญ่ของฉันพัง ยังส่งผลกระทบไปถึงคนในบริษัท แล้วยังจะมีหน้ามาคิดบัญชีกับฉันอีกหรือห้ะ”หลี่ติ่งซื่งชี้ไปที่จมูกของเธอแล้วด่าอย่างแรง “ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าตาของแก และยังรูปร่างสัดส่วนที่จัดว่าพอไปวัดไปวาได้ ไม่งั้นฉันคงไม่ให้แกเป็นคนทำหรอก แกคงไม่คิดว่าฉันมองเห็นความสามารถในตัวแกจริงๆหรอกนะ”

กู้ฮอนโกรธจนอยากยกมือขึ้นตบหน้าหลี่ติ่งซื่ง

แต่กลับถูกเขายกมือขึ้นขวางไว้ ทำให้มือของเธอหยุดอยู่กลางอากาศและยังจับข้อมือของเธอบีบจนเหมือนกระดูกแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

“ทำไม อยากตีฉันหรือ กู้ฮอน ไม่รู้หรือว่าตัวแกมันเป็นพวกชั้นต่ำขนาดไหน”

หลี่ติ่งซื่งสะบัดมือเธอออกอย่างแรง

ร่างของกู้ฮอนล้มลงบนพื้น

ผิวหนังตรงหัวเข่าถลอกทันทีเลือดสีแดงสดไหลออกมา

เมื่อความจริงที่น่าสมเพชถูกเปิดเผย

ไม่เพียงแต่ร่างกายที่ได้รับเจ็บปวด จิตใจก็เจ็บปวดเช่นกัน

“กู้ฮอน อย่าคิดว่าทำลายธุรกิจของฉันแล้ว ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรนะ พ่อเธอยังอยู่ในคุกใช่ไหม พรุ่งนี้ฉันจะให้พี่น้องที่อยู่ในคุกไปปลอบขวัญพ่อเธอสักหน่อย ฮาฮา ไม่รู้ว่าร่างกายแม่ของเธอจะรับเรื่องนี้ไหวรึเปล่านะ” หลี่ติ่งซื่งหัวเราะลั่น เสียงนั้นเหมือนแทงเข้าไปในใจที่กำลังสั่นระรัวของกู้ฮอน

น้ำเสียงในลำคอเธอแหบแห้ง “แก แกจะทำอะไร แกจะทำอะไรตามใจไม่ได้นะ”

“ทำไมล่ะ กลัวหรือ”หลี่ติ่งซื่งหัวเราะอย่างไม่เกรงกลัว “เรื่องหาบ้านกู้ไม่คณามือฉันหรอก กู้ฮอน เธอฟังไว้นะ เว้นแต่ว่าเธอจะสามารถทำให้ประธานเป่หมิงเปลี่ยนความคิดได้ ไม่อย่างนั้น ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปแน่ ฉันจะฝังเธอไปพร้อมกับครอบครัวของเธอซะเลย”พูดจบ เขาก็ถ่มน้ำลายลงบนพื้นอย่างน่ากลัวหมุนตัวกลับเข้าไปในรถ แล้วขับรถจากไปอย่างอวดดี

ทิ้งกู้ฮอนให้นั่งสั่นเทาอยู่ข้างถนน

ตัวคนเดียวในค่ำคืนที่หนาวเหน็บ กำลังร้องไห้อย่างเงียบๆ…...***เช้าวันรุ่งขึ้น

กู้ฮอนที่กำลังอยู่ในห้วงความฝัน ถูกมืออบอุ่นปลุกให้ตื่น

“ฮอนฮอน ฮอนฮอน ”

กู้ฮอนค่อยๆลืมตาอย่างสะลึมสะลือ ใบหน้าอบอุ่นของแม่สะท้อนอยู่ในดวงตา