ตอนที่121 การแม่ลูกตามหากันจนเจอ2

ตอนที่121 การแม่ลูกตามหากันจนเจอ2

ชายคนนี้ทำไมทำกิริยาเลวร้ายไร้ความเป็นคนต่อหน้าลูกได้เช่นนี้

ลูกของเขา.........เป่หมิงซือเฉิง

กู้ฮอนก็ได้มองไปยังลูกชายตัวเองที่อยู่ในห้องโดยสารนั้น

เด็กชายคนนั้นก็เหมือนกับกำลังมองเธอด้วยตาที่กะพริบ ๆ เหมือนกับมองเธออะไรสักอย่าง

หน้าอกนั้นก็มีความหมายใจไม่สะดวก หัวสมองก็สับสนไปหมด เหมือนกับกำลังจับความว้าวุ่นอยู่ในใจ

นี่.......นี่ก็ได้หรือ ?

เป็นเขาหรือ ?

ห้าปีที่แล้วคนที่อยู่กับเธอในห้องมืดนั้นคือ เป่หมิงโม่ ?

แล้วเป่หมิงซือเฉิงที่อยู่ในรถคันนี้ ก็คือลูกชายที่หายไปเมื่อห้าปีก่อนหรือเนี่ย ?

พอคิดถึงตรงนี้ กู้ฮอนก็เหมือนถูกสตั๊นท์ เหมือนกับถูกเข็มนั้นทิ่มแทงไปยังจิตใต้สำนึกของเธอเลยทีเดียว

เธอนั้นไม่กล้าจะตัดสิน เพียงแค่เอามือนั้นสัมผัสไปยังกระจกเบา ๆ จมูกและหัวของเธอนั้นก็เริ่มเหมือนจะร้องไห้ออกมา

ลูกชายที่คิดถึงมาห้าปี ทันใดนั้นก็มาอยู่ตรงหน้าเธอ ณ ตอนนี้

ในใจนั้นสับสนจนไม่อาจจะใช้คำอะไรมาบรรยายได้

เพียงแค่พูดออกมาอย่างอ่อนน้อมว่า “เป่หมิงโม่ ลูกชายคุณ น่ารักจริง ๆ ”

“หึ...”เสียงของจมูก หรือว่าในห้าปีที่ผ่านมานั้นมีแต่ผู้หญิงคนอื่นนั้นชมเช่นนี้

แต่ผู้หญิงเหล่านั้นก็ได้ใช้ลูกชายของเขานั่นแหละเป็นสะพานในการเข้าใกล้ตัวเขามากยิ่งขึ้น

เขานั้นรู้สึกถึงความผิดหวัง ไม่คิดว่ากู้ฮอนจะเป็นเช่นนี้ด้วย

เลยพูดออกไปอีกว่า “อย่าไปทำร้ายความคิดของลูกชายผม ตระกูลเป่หมิง ไม่ใช่จะแต่งเข้ามาง่าย ๆ ดีที่สุดก็ล้มเลิกมันไปซะ”

แล้วก็ได้มองไปยังกู้ฮอน หลังจากนั้นเป่หมิงโม่ก็ได้เปิดประตูรถแล้วก็ได้เอาตัวมุดเข้าไปในรถ

ปั้งงงงง

เสียงประตูรถที่ปิด ทำให้กู้ฮอนมีความตกใจ

“เหวยยยยยยยย” เสียงที่ขึ้นหัวของกู้ฮอน

หลังจากนั้น เสียงรถ“ฟิ่ววววววว” เป่หมิงโม่ก็จากไป.....

เธอนั้นก็ได้เพียงแต่ยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนกับสายลมที่พัดพาดอกไม้มา แต่กลับไม่อาจจะตามสายลมกับดอกไม้นั้นไป

ตอนที่รถคันนั้นได้ออกห่างจากสายตาเธอไป เธอนั้นก็ได้พูดออกมาว่า “เฉิงเฉิง”

เหมือนกับรู้สึกถึงอะไรสักอย่าง หน้าอกเธอนั้นเหมือนกับมีดอกไม้ที่งดงามผุดขึ้นมา

อีกหัวมุมซอยหนึ่ง ก็เกิดรถชนกัน ทำให้คนนั้นไปดูกันมากมาย

เห็นคุณยายท่านหนึ่งล้มบนพื้น มือและเขานั้นมีรอยบาดแผลเต็มไปด้วย

รถขายของนั้นถูกชนจนของนั้นเสียหายหมด

แต่รถคันนั้นก็ได้ทำท่าจะขับหนี