ตอนที่168 ผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุด1

ตอน168 ผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุด1

ร่างที่แต่งกายสบายๆ ใบหน้าเงยมองขึ้นฟ้า ดูเหมือนสาวอายุสิบแปดปี ผมยาวสวยถูกมัดเป็นหางม้า รองเท้าผ้าใบและกางเกงยีนส์สีขาว ยี่เฟิงเหมือนกับเห็นหญิงสาวที่สะอาดและบริสุทธิ์เมื่อห้าปีก่อน......

ใจเขาบีบรัดแน่น

"ฮอน ผมอยู่ที่นี่ -"

กู้ฮอนพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม เปิดประตูแล้วเข้าไปนั่ง

"ยี่เฟิง เย็นขนาดนี้แล้ว มาหาฉันมีอะไรรีเปล่า?"

ยี่เฟิงยังคงยิ้มเบาๆ: "ฮอน ทำไมคุณถึงลาออกกะทันหันอย่างนั้นล่ะ?"

"......" เธอยิ้มขอโทษ

ยี่เฟิงถามต่อไปว่า "คุณพยายามหลีกเลี่ยงผม หรือว่าคุณมีอะไรปิดบังอยู่กัน?"

"ไม่มีแน่นอน......" กู้ฮอนปฏิเสธอย่างรีบร้อน และไม่รู้ว่าจะบอกยี่เฟิงได้อย่างไร ถึงเหตุผลที่ไร้สาระสำหรับการลาออกของเธอ เธอทำได้แค่ยิ้มให้เขาอย่างฝืนใจ "มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณเลยค่ะ ยี่เฟิงคุณอย่างคิดไปไกล ฉันแค่เหนื่อยเท่านั้น ฉันไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับบริษัทกู้ซื่อเรื่องโครงการ 'หยิง' อีกแล้ว......"

"คุณจะยอมแพ้แล้วเหรอ? บริษัทกู้ซื่อไม่สำคัญกับคุณแล้วเหรอ?" ยี่เฟิงหุบยิ้มเล็กน้อย "ผมคิดว่า......"

"เปล่าค่ะ ยี่เฟิง คุณเข้าใจผิดแล้ว บริษัทกู้ซื่อไม่สำคัญสำหรับฉันสักนิด!"

"ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณต้องทำทุกอย่างเพื่อช่วยบริษัทกู้ซื่อล่ะ? ทำไมคุณต้องทำเพื่อบริษัทกู้ซื่อให้ชนะการประมูลสองรอบแรก? คุณก็รู้ ว่าที่ผมเข้ามาบริษัทกู้ซื่อก็เพราะคุณ ตอนนี้ก็เข้ารอบสุดท้ายแล้ว คุณจะลาออกไปแบบนี้เหรอ? ฮอน หรือว่าพอผมเข้ามา มันทำให้คุณต้องออกไป?"

ยี่เฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย พร้อมกับบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ฉัน......" หัวใจของกู้ฮอนสั่นไหว กัดริมฝีปากล่าง ไม่กล้ามองดวงตาที่ซึมเศร้านั้น "ฉันขอโทษ ยี่เฟิง ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว ที่ผ่านมาขอบคุณคุณมากที่ช่วยเหลือบริษัทกู้ซื่อ ฉัน......"

"ผมไม่ต้องการคำขอโทษ!" ยี่เฟิงขัดจังหวะเธออย่างรวดเร็ว ดวงตาที่จริงใจจับจ้องเธออย่างใกล้ชิด "มองผม ฮอน!"

เขาบังคับให้เธอเผชิญหน้ากับเขา!

กู้ฮอนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย และมองที่ใบหน้ายี่เฟิง ผิวขาวละเอียดอ่อน เหมือนคนที่ออกมาจากนวนิยาย มันควรจะสดใส แต่เธอกลับเห็นเพียงความเศร้าของเขา......

ทันใดนั้นเธอรู้สึกเศร้าเล็กน้อย: "ยี่เฟิง ผ่านห้าปีแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว คุณก็รู้? เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว......"

"ฮอนคุณรู้อะไรไหม?" เสียงอันนุ่มนวลของยี่เฟิงชะงักเล็กน้อย "ผมเกลียดที่ผมกลับมาช้าไปก้าวหนึ่ง......"

เขาหยุดพูด นัยน์ตาเปล่งประกายอย่างชัดเจน "แต่ผมไม่เคยเสียใจที่ได้รู้จักคุณ ผมรู้ว่ามันผ่านมาห้าปีแล้ว และมีหลายสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไป แต่ผมยังคงเหมือนเดิม! ฮอน คุณจำไว้นะ ไม่ว่าคุณเผชิญปัญหาอะไร ให้เชื่อไว้ว่า คุณยังมีผมอยู่!

ให้เชื่อไว้ว่า คุณยังมีผมอยู่!