ตอนที่175 ความรู้สึกของมนุษย์2

ตอนที่ 175 ความรู้สึกของมนุษย์2

แก้วเหล้ากระแทกลงบนโต๊ะอย่างรุนแรง! จนเซไปด้านข้างทั้งสองด้าน เหล้าหกกระเด็นออกมา

จากนั้น เขาก็แค่นเสียงเยียบเย็นราวห้องใต้ดินออกมา--

“เป่หมิงซีเฉิง ไม่มีใครสอนว่าเวลากินข้าวไม่ให้พูดมากหรือไง!”

ด้วยประโยคอันเยือกเย็นนี้ ทำให้บรรยากาศหนักอึ้งขึ้นโดยฉับพลัน!

ปลายนิ้วของกู้ฮอนสั่นเทา

ความโกรธเคืองที่เธอกักเก็บไว้ตลอดทั้งเย็น ได้พุล่งพล่านขึ้นมาเพราะเป่หมิงโม่ดุด่าลูกชายคนนี้!

ฟันกรามของเธอกระทบกันกรอด ทว่าต่อหน้าผู้คนมากมายในตระกูลเป่หมิง จึงเพียงได้แต่เสแสร้งยิ้มน้อย ๆ พูดขึ้น--

“ฉันว่าไม่ใช่ไม่มีใครสอนเฉิงเฉิงหรอกค่ะ แต่ว่าเขามีพ่อที่เย็นชาไร้อารมณ์ เจ้าเล่ห์เพทุบาย ใจจืดใจดำ กระทำการได้ทุกรูปแบบ ก็เลยไม่มีใครกล้าสอนเขาหรือเปล่าคะ?”

ชิ้ง

เมื่อเสียงเงียบลงก็ปรากฏเสียงลมหายใจดังขึ้น

แทบทุกคนที่อยู่ตรงโต๊ะอาหารไม่มีใครคาดคิด ว่ากู้ฮอนจะกล้ายั่วยุอารมณ์เป่หมิงโม่อย่างซึ่ง ๆ หน้า!

หน้าผากเป่หมิงยันมีเหงื่อเย็นซึมออกมา พยายามส่งสายตาไปทางกู้ฮอนอย่างถวายชีวิต ตักเตือนเธออย่างลับ ๆ ไม่ให้ไปแหย่หางเสือ

ตามคาด สีหน้าเข้มขรึมของเป่หมิงโม่ ปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งพันปีขึ้นมาอีกชั้น! สายตาที่แหลมคมนั่น ราวกับมีดน้ำแข็งทิ่มแทงถึงกระดูก!

“อ้อ? ฉันเย็นชาไร้อารมณ์ เจ้าเล่ห์เพทุบาย ใจจืดใจดำ กระทำการได้ทุกรูปแบบสินะ?” น้ำเสียงของเป่หมิงโม่เยียบเย็น บางเบาราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิอันอ่อนโยน ทว่าคนที่คุ้นเคยกับเขาล้วนรู้ดี ว่าความอ่อนโยนนั้นหมายถึงอันตรายยิ่งขึ้น! “ความหมายของคุณกู้คือคนอย่างผม ไม่คู่ควรจะเป็นพ่อของลูกผมหรือไง?”

กู้ฮอนถลึงตามองเขา โกรธจนใบหน้าซีดขาว ก่อนหน้านี้เธอสามารถเก็บกดอารมณ์ไว้ได้ แต่ว่าให้เห็นลูกชายถูกเขากลั่นแกล้งตำตานั้น ให้เธอสงบปากสงบคำไม่ได้หรอก!

เมื่อความแค้นเก่าใหม่มารวมกัน ก็มากพอจนยากจะทานทน!

“คู่ควรหรือไม่ คิดว่าทุกคนต่างรู้เห็นเป็นพยานได้ค่ะ!” เธอกล้าจ้องมองตอบเขาโดยตรง แม้กระทั่งฝ่ามือจะเต็มไปด้วยเหงื่อ

เขาหรี่ตาเยือกเย็น “อย่างน้อย ผมก็ไม่สอนให้ลูกผมเป็นขโมย และจะไม่สอนให้ลูกผมทอดทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อเป้าหมายใด ๆ ที่วางไว้!”

ดวงตาของเธอวาววาบ จะฟังไม่ออกว่านั่นคือคำประชดประชันของเขาได้อย่างไร?

เขาจงใจแดกดันเธอชัด ๆ หากเทียบกับกู้เซิงเทียนแล้วเขายังนับว่ามีคุณสมบัติจะเป็นพ่อมากกว่า!

เธอโกรธจนกำหมัดแน่น ยี่เฟิงตบบ่ากู้ฮอนเป็นการปลอบใจ เอ่ยคำพูดแทรกขึ้นมาอย่างอ่อนโยน

“อาสอง ด้วยสถานะทางบ้านตั้งแต่วัยเยาว์ของแฟนสาว เธอจึงไม่เคยชินเวลาที่เห็นเด็กถูกรังแกเป็นพิเศษ ขอให้อาสองช่วยใจเย็นลงหน่อยครับ!”

ยี่เฟิงเคยคุ้นกับความยากลำบากที่กู้ฮอนเคยได้รับมาก่อนในตระกูลกู้ ดังนั้นเขาจึงเห็นว่าการเข้าปกป้องเฉิงเฉิงของกู้ฮอนนั้นมาจากผลกระทบที่เคยได้รับจากครอบครัวในวัยเด็ก

คำพูดนี้ของยี่เฟิงราวกับจุดชนวนความขุ่นเคืองในใจของเป่หมิงโม่ขึ้นมา เขายกมือขึ้น--

ปัง~!

เสียงตบโต๊ะดังสนั่น ทำให้ทุกคนสะดุ้ง!