ตอนที่ 177
ตอนที่177 คุยดีบนโต๊ะ ใต้โต๊ะตีกัน2
October 22, 2026
ตอนที่177 คุยดีบนโต๊ะ ใต้โต๊ะตีกัน2
“คุณกู้อยากไต่เต้าโดยการแต่งงานกับเป่หมิงยี่เฟิงนับว่าเป็นทางเลือกที่ไม่เลว แต่น่ากลัวว่า เขาคงจะทำให้คุณอิ่มท้องไม่ได้--”
ไต่เต้า? อิ่มท้อง?
ไต่เต้า? อิ่มท้อง?
คำพูดเย็นชาพวกนี้ เสียดแทงใจกู้ฮอนจนเจ็บปวด! นี่หมายความว่ากำลังด่าเธอว่าเป็นโสเภณีที่มักมากน่ะสิ!
เธอโกรธจนฟันกระทบกัน!
“ก็ต้องขอบคุณที่อาสองช่วยย้ำเตือนจริง ๆ ค่ะ!”
ขณะที่เธอพูดจบ ก็ยกเท้าใต้โต๊ะขึ้น เตะไปทีหนึ่งทางเป่หมิงโม่สุดแรงเกิด--
“อึ้ก……” เพียงได้ยินเสียงเขาอดกลั้น ใบหน้ายังเรียบเฉย คิ้วขมวดเพียงเล็กน้อย ทว่ายังคงสงบนิ่งราวภูเขาไท่ซาน!
แถมยังถึงขั้นโต้ตอบกลับราวราดน้ำมันลงบนกองไฟ “คุณกู้ฮอนไม่ต้องขอบคุณหรอก สำหรับผู้หญิง……”
คำว่า ‘มากรัก’ ยังไม่ทันจะได้ออกจากปาก กระดูกหน้าแข้งก็ถูกจู่โจมอย่างรุนแรงอีกครั้ง ‘อึก……’
สีหน้าเขาซีดลง กลั้นความเจ็บปวดอีกเสียงเอาไว้ได้!
ครั้งนี้ สายตาของเขาเพ่งจ้องตรงยังผู้หญิงที่นั่งฝั่งตรงข้าม ผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้วหรือไง!
ขาข้างนี้เขาเคยได้รับบาดเจ็บ ยังมีตะปูเหล็กฝังอยู่ข้างใน! เธอกลับเตะแรงจนทำให้เขาเจ็บเจียนตายโดยไม่เห็นใจกันสักนิด!
กู้ฮอนกำลังคลั่ง โกรธจนบ้าคลั่ง! คนสารเลวนี่ แน่จริงก็ลองพูดคำว่า ‘ผู้หญิงมากรัก’ ออกมาดูสิ!
“อาสอง เอาเป็นว่าเรื่องแต่งงานของยี่เฟิงไม่รบกวนให้คุณมาช่วยคิดหรอกค่ะ คุณสนใจตัวเองไปดีกว่า!”
ยี่เฟิงหันไปมองกู้ฮอนอย่างซาบซึ้ง กระซิบบอกเธอข้างหู “ขอบคุณนะ ฮวน”
ปลายนิ้วของกู้ฮอนสั่นเทา อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ ความจริงเธอไม่ได้ทำเพื่อยี่เฟิง เธอแค่โกรธเป่หมิงโม่เท่านั้น……
กระดูกขาของเป่หมิงโม่ยังคงเจ็บจาง ๆ บาดแผลยังไม่ทันจะหายสนิท มาถูกกู้ฮอนเตะเข้าสองทีแบบนี้ เขาปวดจนเหงื่อไหลซึมบนหน้าผาก ทว่าไม่เอ่ยเสียงร้องออกมาแม้แต่น้อย
โธ่เว้ย!
“พอที!” ท่านปู่เป่หมิงเอ่ยเสียงเยียบเย็น! ทิ้งตะเกียบลงบนโต๊ะทันที “มื้อนี้กินกันต่อไม่ได้แล้ว!”
“เจิ้งเทียน เด็ก ๆ ก็แค่เล่นวุ่นวายกันเท่านั้นน่า……” เจียงฮุ่ยซินรีบร้อนเอ่ยปลอบ
“รวม ๆ กันก็จะร้อยปีแล้ว ยังจะเล่นกันอีกเหรอ?” ท่านปู่สบถอย่างไม่สบอารมณ์ กวาดตามอง “ใต้เอ๋อ ฉันจะให้คนขับรถไปส่งเธอแล้วกัน เรื่องคืนนี้เธออย่าเอาไปใส่ใจล่ะ คำพูดของเจ้าสองทำเป็นว่าไม่ได้ยินไปซะ แค่ล้อเธอเล่นเท่านั้น”
จากนั้น ท่านปู่ก็ลุกขึ้นยืน ปราดสายตามายังลูก ๆ ทิ้งท้ายคำพูดไว้ “เจ้าใหญ่ เจ้ารอง ยี่เฟิง พวกแกสามคนมาห้องทำงานฉัน!”
จากนั้นท่านปูก็สะบัดแขนเสื้อ ออกจากห้องอาหารไป……
เป่หมิงยันถอนหายใจยาวออกมา พึมพำเบา ๆ “ให้ตาย อาหารมื้อนี้กินแล้วหัวใจน้อย ๆ ของฉันสั่นระรัวเลย…… โชคดีนะไม่ต้องไปห้องทำงาน…...” เขาพึมพำพลางกระซิบไปยังข้างหูเจียงฮุ่ยซิน “เอ่อ แม่ พ่อเรียกพวกเขาสามคนไปห้องทำงานทำไมน่ะ?”