ตอนที่200กลัวการแต่งงาน1

ตอนที่200 กลัวการแต่งงาน1

เธอปรายตามอง รู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจ

พอได้สติก็รีบหลบสายตาอันเฉียบคมคู่นั้น “ฉันไม่อยากรับใช้คุณทั้งสองพ่อลูกแล้ว ไม่ได้รึไง!”

สีหน้าของเป่หมิงโม่เริ่มเคร่งขรึมลงทันที “สารเลว”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำแต่ดุดันด้วยความโมโห “เข้ามาเป็นเลขาผม พอก่อเรื่องวุ่นวายเสร็จก็สะบัดตูดหนีปัดความรับผิดชอบ ทิ้งปัญหาไว้ให้ผมมารับหน้าแทน! ได้ เรื่องนั้นฉันไม่ติดใจเอาความอะไรก็ได้! แต่งานแม่บ้านคุณก็ยังทำงานไม่ได้เรื่องอีก กู้ฮอน คุณนี่ช่าง หรือผมต้อง?!”

กู้ฮอนกัดริมฝีปากเพื่อรวบรวมสติ “ฉันไม่อยากเป็นแม่บ้านแล้ว เพราะฉันรำคาญเด็กๆ พอใจรึยัง!”

หลังจากโพล่งประโยคนี้ออกไปด้วยความอัดอั้น เธอจึงรู้ตัวว่าตนก็ปวดใจเหมือนกัน

หากเธอเลือกได้ การดูแลเด็กๆ เป็นฝันเกินเอื้อมที่เธอแทบไม่กล้าฝันเลย......

“ได้!” เป่หมิงโม่ตะคอกกลับด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน กำหมัดแน่นจนสั่นระริก ใจอยากจะบีบคอเธอให้ตายคามือไปเลย!

นี่เป็นครั้งแรกที่เป่หมิงโม่ไม่สามารถตอบโต้อะไรเธอได้เลย

ปัง!

เสียงหมัดที่ต่อยเข้าไปกับเก้าอี้แถวหน้าเข้าอย่างจัง

เธอสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

“แล้วเมื่อกี้นี้คุณทำอะไรอยู่? อย่าบอกนะว่ากำลังพลอดรักกับนายคนนั้นอยู่ คบกันมานานแค่ไหนแล้วล่ะ ดูรักใคร่กันดีนี่ ถึงขั้นจะไปพบผู้ใหญ่กันแล้ว ขั้นต่อไปก็คงจดทะเบียนสมรส แต่งงาน เข้าห้องหอ บำเรอผู้ชายแล้วสินะ ใช่มั้ย?”

เขาพูดเค้นลอดไรฟันออกมาทีละคำ และทิ่มแทงไปตรงกลางใจของเธอ

“เป่หมิงโม่! มันจะมากเกินไปแล้วนะ! ฉันจะคบกับใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณไม่ทราบ!”

เธอโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ดวงตาคู่งามทอประกายแรงโทสะ

“ไม่เกี่ยวกับผมงั้นเหรอ?” เขาช้อนร่างบางของเธอเข้าสู่อ้อมอกของตัวเองด้วยท่อนแขนอันกำยำ “พวกคุณไปถึงขั้นไหนกันแล้ว? เขารู้เหมือนที่ผมรู้หรือเปล่า ว่าส่วนไหนของคุณที่ไวต่อความรู้สึกที่สุด และนายนั่นรู้ดีเท่าผมมั้ย ว่าตรงนั้นของคุณมันฟิตขนาดไหน?”

ไฟปรารถนาลุกโชน จนต้องเลื่อนไปดึงม่านกั้นระหว่างห้องโดยสารกับคนขับรถลงมา

ห้องโดยสารมืดลงจนกลายร่างเป็นห้องลับๆ ขึ้นมา

รถติดเครื่องยนต์และค่อยๆ เคลื่อนออกไปบนท้องถนน

กู้ฮอนใจหายวาบเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น

“เป่หมิงโม่คุณมันคนโสมม! หลิวเจ๋อเฉิงเขาไม่สกปรกเหมือนคุณหรอก!”

เธอปัดป้องขัดขืน และพยายามหาทางลงจากรถ

แต่กลับถูกเขาโอบเข้าที่เอวบาง พร้อมอุ้มขึ้นนั่งบนตักอย่างง่ายดายและไร้ทางสู้

กลิ่นความรักไม่ชัดเจนปะทุขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

“ผมสกปรกงั้นเหรอ?” เขายิ้มอย่างเย้ยหยัน “คุณเองก็ชอบที่ผมเป็นคนสกปรกโสมมแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?”

เขาไม่พูดเปล่า แต่มือหยาบนั้นก็ฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเธอ

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” กู้ฮอนตกใจจนอกสั่นขวัญแขวน “ไอ้คนเลว หยุดเดี๋ยวนี้นะ”

แควก

เสียงผ้าฉีกขาดดังขึ้น

ตามด้วยเสียง