ตอนที่237นี่คือห้องของคุณ 2

ตอนที่237 นี่คือห้องของคุณ 2

วินาทีที่ประตูถูกปิดลง​ หยางหยางสะบัดมือเล็กของเฉิงเฉิงออกทันที​ ความโกรธ​ที่อัดอั้นเอาไว้ในที่สุดก็ระเบิดออกมา​ “เหอะ​ เป่หมิงซิเฉิงให้ตายเถอะ​ ฉันอดทนมากพอแล้ว​ พ่อที่อยู่ไม่ติดบ้านคนนั้นกล้าเรียกฉันว่าเด็กผู้หญิงผิวดำผิวดำ​ สาวน้อยผิวดำบ้าอะไร​ ฉันเกลียดเขา​ ฉันเกลียดนาย​ ฉันเกลียดที่นี่​ เป่หมิงซิเฉิงนายหลอกฉัน​ แม่อยู่ที่ไหน​ แม่ไม่ได้อยู่ที่นี่แต่แรกแล้วใช่ไหม…...ฉันจะกลับบ้าน​ ฉันจะไปหาแม่”

หยางหยางดึงผ้าปิดปากออก​ พร้อมกับดึงผมปลอมบนหัวที่ถักเปียเล็กๆออก​ ใบหน้าที่ถูกทาสีดำเอาไว้​ ​โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ​

เขาที่ยังเด็ก​ ไม่เคยได้รับความอัปยศ​อดสูเช่นนี้มาก่อน​ แต่งตัวเป็นผู้หญิงก็เกินพอแล้ว​ แต่ยังต้องมาแต่งเป็นผู้หญิงขี้เหร่ผิวดำอีก​ อา——ถ้าเรื่องนี้ถูกแพร่กระจายออกไป​ ในอนาคต​เขาจะอยู่ในสังคมยังไง​ ที่น่าโมโหคือ​ พ่อยังทำสีหน้าท่าทางรังเกียจอีก​ มันทำให้เขารู้สึกแย่เอามากๆๆ

เฉิงเฉิงล็อกประตูเรียบร้อย​ เอานิ้วแตะที่ริมฝีปาก​ ทำท่า‘ชู่’ “หยางหยางนายเบาๆหน่อย​ ถ้ามีใครได้ยินเข้าแย่แน่”

เฉิงเฉิงยอมรับว่า​ตัวเองก็มีส่วนโกหกหยางหยาง​ ที่เขาพาหยางหยางกลับมาที่ตระกูลเป่หมิง เพราะเขาแค่คิดว่าก่อนไปต่างประเทศ​เขาอยากให้หยางหยางอยู่เป็นเพื่อน​ ถ้ายิ่งแม่มาได้ก็ยิ่งดี​ แต่ทำไมคนในครอบครัวทั้งสี่คน​ ​มักจะทำให้อดกลุ้มใจไม่ได้นะ

“ไม่เอาๆๆ​ ฉันจะพูดเสียงดัง……” หยางหยางโกรธหัวฟัดหัว​เหวี่ยง​ และกำลังจะถอดกระโปรงผู้หญิง​น่าเกลียดบนตัวออก

ใครจะคิดว่า​ ปังๆๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง

มีเสียงคนรับใช้ดังขึ้นจากนอกประตู​ “นายน้อยคะ​ คุณชายรองให้ดิฉันเตรียมห้องรับรองให้เพื่อนของนายน้อยค่ะ”

เฉิงเฉิงรู้อยู่ก่อนแล้วว่าพ่อต้องทำแบบนี้​ ในใจเขารู้สึก​หดหู่​เล็กน้อย​ พ่อยืนกรานว่าจะแยกเขากับหยางหยางออกจากกัน​ “รู้แล้ว ฉันจะรีบไป”​

หยางหยางโกรธจนต้องกลั้นลมหายใจไว้​ จนมันแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว​ “ฉันไม่——อู้……”

​

ตอนที่กำลังจะตะโกนเสียงดังนั้น​ เขาก็ถูกเฉิงเฉิงปิดปากไว้

“ชู่​ หยางหยางเลิกทำเสียงดังได้แล้ว​ ถือว่าพี่ชายขอร้องล่ะ​ ฉันใกล้จะไปต่างประเทศแล้ว​ บางทีอาจจะมีนานมากๆที่ฉันจะไม่ได้เจอนายกับแม่​ ฉันแค่หวังว่าวันก่อนเดินทางไปต่างประเทศ​ นายกับแม่จะอยู่กับฉัน ให้ฉันได้มีความทรงจำที่แสนอบอุ่น……ถึงตอนนี้แม่จะไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่ขอแค่มีนายอยู่ที่นี่ ฉันเชื่อว่าแม่ต้องมาอย่างแน่นอน……” ตอนที่เฉิงเฉิงพูด เหมือนมีหมอกบางคลุมอยู่บนดวงตาสดใส “นายจะช่วยพี่ชายได้ไหม”

อาจจะเป็นกระแสจิตของสองพี่น้อง หยางหยางสัมผัสได้ถึงจิตใจที่อาลัยอาวรณ์ของเฉิงเฉิง เขารู้สึกใจอ่อนและสงบเงียบลง คิ้วขมวดแน่นเล็กน้อย สุดท้ายก็พยักหน้ารับปาก

เฉิงเฉิงโล่งอก หยางหยางเข้าใจเขาจริงๆหรือ เขาที่โดนต่อทำตัวเย็นชาใส่ตั้งแต่เด็ก ไม่ง่ายเลยที่จะหาแม่กับน้องชายเจอ แต่ไม่กี่วันต่อจากนี้กลับต้องแยกจากกันอีกครั้ง หยางหยางเข้าใจความเศร้าของเขาจริงหรือ

คนรับใช้รออยู่ด้านนอกอย่างสงบ ไม่นานประตูก็เปิดออก——

เด็กผู้หญิงผิวดำคนหนึ่งสวมผ้าปิดปากอันใหญ่เดินออกมาจากห้องของเฉิงเฉิง

“นายน้อยโปรดวางใจ ดิฉันจะดูแลเพื่อนของนายน้อยเป็นอย่างดีค่ะ” คนรับใช้ยิ้มพร้อมพูดขึ้น ที่จริงแล้วคำสั่งของคุณชายรองคือ: แยกเด็กผู้หญิงผิวดำคนนี้ออกจากนายน้อยเฉิงเฉิงให้ไกลเท่าที่จะไกลได้