ตอนที่251 เป่หมิงโม่เล่นหายสาบสูญไป

ตอนที่251 เป่หมิงโม่เล่นหายสาบสูญไป

กู้ฮอนรู้สึกว่าเขาออกแรงในการกอดมากเกินไป มีความรู้สึกระทมทุกข์ที่ไม่สามารถบรรยายได้ลอยวกวนไปมา

เธอสะเทือนใจไประลอกหนึ่ง “ใช่คุณแม่ที่สูญเสียไปหรือเปล่า?” เธอจำได้ว่าเมื่อครั้งที่เธอและเขาอยู่บ่อนการพนันเป็นเวลา 7 วัน มีวันหนึ่งเป็นวันที่แม่ของเขาถึงแก่กรรม ซึ่งเขาก็ต้องทนทุกข์ทรมานดังเช่นขณะนี้เลย

กอดเอวของเขาโดยไม่รู้ตัว “เป่หมิงโม่ ความตายเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเลี่ยงได้ แม่ของคุณก็คงไม่ต้องการให้เป็นแบบนี้หรอก ให้อภัยเธอนะ ได้ไหม?”

เขากอดเธอแน่นราวกับว่าต้องการฝังเธอไว้ในร่างกายของตัวเอง

“ฮอน ต่อไปนี้วันเกิดในทุกๆ ปี คุณต้องมาฉลองกับผมนะ ได้ไหม?”

เป่หมิงโม่ซุกอยู่ในซอกคอของเธอ ราวกับจะอ้อนนิดหน่อย ค่อยๆ เลื่อนไปส่วนหูและเป่าลมร้อนไปที่หูของเธอ “ไม่อนุญาตให้คุณปฏิเสธ”

เธอสั่นระริก ลมหายใจของเธอสับสนวุ่นวาย “อย่า หยุดก่อกวนได้แล้ว……เป่หมิงโม่……”

ต่อไปในทุกๆ ปี เขาต้องการจะขังเธอไว้ตลอดชีวิตหรือ?

นิ้วสากๆ ของเขาค่อยๆ สัมผัสไปทั่วหน้าท้องของเธอ ริมฝีปากของเขาก็เริ่มที่จะได้ไปที่ผิวหนังลำคอที่เปราะบางของเธอ เสียงพึมพำ “คุณคิดว่าผมเหมือนคนที่กำลังก่อกวนอยู่เหรอ? ”

“……เหมือน……” เธอหลบการโจมตีของเขา

แต่กลับถูกเขาพันธนาการไว้ในอ้อมกอดอย่างนุถนอม ขยับไม่ได้

ถอนหายใจต่ำ เขาก้มลงแล้วอุ้มเธอขึ้นมา และวางเธอไว้บนพรมเบาๆ ดวงตาอันลึกซึ้งผ่านดวงไฟแห่งความปรารถนา

“ฮอน ผมจริงจังนะ คุณคือของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดสำหรับผม”

หลังจากพูดจบ ร่างของเขาก็ค่อยๆ ปกคลุมร่างของเธอ ริมฝีปากอันเคลิบเคลิ้มปกคลุมเธออย่างแนบชิด

ค่อยๆ กระตุ้นหัวใจของเธอทีละนิด ทำลายความตั้งใจของเธอทีละน้อย

ริมฝีปากอุ่นๆ อันบอบบาง มาถึงหน้าอกและปากของเธอ ประกบปาก กระหายที่จะอยากเป็นหนึ่งเดียวกันกับเธอ

“แต่……” เธอลังเล

“อย่ากลัว ฮอน ผมจะอ่อนโยนนะ” เขาแหบห้าว

เธอแน่นอก ระทมทุกข์อยู่ในใจ “เป่หมิงโม่ ทำไมเวลาผู้ชายต้องการมีอะไรด้วยถึงชอบพูดคำพูดที่หวานไพเราะหลอกลวงผู้หญิงล่ะ”

“เพราะมันแสดงถึงเขา” เขาเหล่ลึกและหัวเราะเบาๆ “อยากรักเธอ”

เธอตัวสั่น หัวใจเต้นแรง

เขาต้องการรักเธอ

แม้จะรู้ว่าสิ่งที่เขาเรียกว่าความรักมันจะแตกต่างจากความรักที่เธอต้องการอย่างสิ้นเชิง

แต่เธอต้องยอมรับว่าเป่หมิงโม่นั้นเป็นเซียนอ่อย

หลับตา สัมผัสลิ้นของเขา ทิ้งรอยจูบที่นุ่มนวลและผ่อนคลายไว้บนผิวของเธอ

สบายซะจนเคลิบเคลิ้ม ต่อให้รู้ว่าการหลงใหลในตัวเขานั้นเท่ากับตกนรก ก็ยังคงไม่มีทางที่จะหยุดการโจมตีอันอ่อนโยนของเขาได้

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ชายนิสัยเย็นชาแบบนี้ ถ้าได้อ่อนโยนขึ้นมา เกรงว่าคงจะมีผู้หญิงน้อยคนที่จะต้านทานเขาได้

“ได้ไหมครับฮอน?” เขาหยั่งเชิงถามความรู้สึกของเธอ

เธอถอนหายใจภายใต้จิตใจ อยากแยกจากผู้ชายคนนี้ในวันพรุ่งนี้ ตลอดชีวิตนี้คงยากที่จะได้พบกันอีกแล้วใช่ไหม? ภายใต้จิตใจของเธอผ่านความทุกข์ระทม ช่างเถอะ ถือซะว่าสนองความปรารถนาในวันเกิดของเขาก็แล้วกัน

เธอเริ่มมีอารมณ์ ทนไม่ไหวจึงกัดไปที่ไหล่ของเขา

เพลงอันไพเราะล่องลอยไปมาอยู่ในรถ เปลวเทียนระยิบระยับอยู่ข้างๆ ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่กว้างใหญ่เหนือทางช้างเผือก เกลียวคลื่นไหลเชี่ยวอยู่ข้างหู ราวกับความอ่อนโยนของเขาและลมหายใจของเธอผสานเข้าด้วยกันเป็นบทเพลงอันไพเราะ

อารมณ์ลึกซึ้ง ในที่สุดเธอก็พูดข้างหูเขาประโยคหนึ่งว่า

“สุขสันต์วันเกิดนะ เป่หมิงโม่”

สุขสันต์วันเกิด พ่อของลูกเธอ

แม้ว่าเขาจะเคยทำร้ายเธอมาก่อน กลับต้องขอบคุณที่เขาเคยมอบลูกๆ อันเป็นที่รักทั้ง 2 คนให้กับเธอ

ขอบคุณสำหรับความอ่อนโยนในคืนนี้

ขอบคุณที่เขาเคยช่วยเธอ

เพียงแต่ เป่หมิงโม่……ไม่ได้รักเธอ

แต่ความอ่อนโยนของเขาก็คือต้นฝิ่นอาบยาพิษ

เมื่อติดแล้วมันก็จะติดจนไม่มีวันฟื้นคืนได้

เช้าตรู่ เสียงของคลื่นทะเล

เธอตื่นขึ้นมาในอ้อมแขนของเขา สายตาอันเหนียมอายของเธอ

ไม่อยากเชื่อว่าความบ้าคลั่งบนชายหาดเมื่อคืน ไม่คิดว่าเขาจะกล้าขนาดนี้

แก้วเทียนไขรูปทรงหัวใจได้มอดดับไปหมดแล้ว

ลมทะเลพัดผ่าน ผสมกับกลิ่นเค็มของน้ำทะเลซึ่งเย็นสบายเป็นพิเศษ

กู้ฮอนมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง เงียบผิดปกติ ราวกับว่าไม่มีคนอยู่ในบริเวณนี้นอกจากพวกเขา

เธอไม่รู้เลยว่า จริงๆ ที่แห่งนี้เป็นชายหาดส่วนตัวของเป่หมิงโม่

ถ้าไม่ได้รับอนุญาต ไม่มีใครสามารถเข้าหรือออกจากที่นี่ได้ตามต้องการ

ดังนั้นเขาจึงสามารถที่จะแสดงความรักกับเธอบนชายหาดอย่างไร้ยางอาย

“ตื่นแล้วเหรอ?” เขาพูดเสียงแหบห้าวผ่านหูของเธอ

เธอเงยหน้าขึ้นและมองตาอันสะลึมสะลือของเขา

“ฉันต้องไปแล้ว” จากนั้นเธอจึงรีบลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้าอย่างหน้าแดงๆ

เขายิ้มที่มุมปาก “เคยเห็นมาตั้งกี่ครั้งแล้ว มาอายเอาตอนนี้ไม่สายไปหน่อยเหรอ?”