ตอนที่308เราหมั้นกันเถอะ2

‘ปัง’ ราวกับเสียงระเบิดสีชมพูปะทุขึ้น โดยไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจ......

หมั้นกันเถอะ?

คิดไม่ถึงเลยว่า จะได้ยินคำว่าการหมั้นสองคำนี้ ออกมาจากปากของคนที่จะครองโสดตลอดชีวิตอย่างเป่หมิงโม่!

ฉิงฮัวอึ้งจนปากค้างไปเลย

ชูหยุนเฟิงตะลึงพรึงเพริดไปสักพัก ก่อนจะรู้สึกโล่งอกในเวลาต่อมา จากนั้นก็กลับรู้สึกกังวลใจขึ้นมา......ความกังวลใจของเขา ไม่ใช่เพราะเขาไม่ดีใจกับเฟยเอ๋อ แต่เพราะว่า การที่เขากดดันให้เป่หมิงเอ้อตัดสินใจนั้น ก็หมายถึงการทำร้ายผู้หญิงอีกคนในเวลาเดียวกัน......

เห็นได้ชัดว่า เขาไม่เหมาะที่จะรับบทเป็นคนดีเลย ทำให้เฟยเอ๋อสมหวังแต่กลับทำร้ายกู้ฮอน

พอชูหยุนเฟิงคิดถึงตรงนี้ ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้

เฟยเอ๋อเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ปากสั่นเทาจนพูดไม่เป็นประโยค “โม่......คุณ......คุณพูดจริง......จริงเหรอ......”

เป่หมิงโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถอนหายใจอย่างเอ็นดู ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ เพื่อตอกย้ำความมั่นใจให้เฟยเอ๋อ

แต่ไม่รู้ทำไม เขากลับไม่รู้สึกดีใจเลยสักนิด......

เพราะฉะนั้น ปาร์ตี้วันเกิดของเฟยเอ๋อ ก็กลายเป็นงานหมั้นระหว่างเธอและเป่หมิงโม่

ข่าวนี้เป็นกลายเป็นประเด็นร้อนในบ้านตระกูลเป่หมิง

บนโต๊ะอาหาร

“ไอ้สารเลว! หลายปีมานี้ ให้ตายยังไงก็ไม่ยอมแต่งงานสักที พอจะยอมแต่งงานทั้งที กลับจะแต่งกับผู้หญิงที่เสียโฉมซะงั้น มันบ้าไปแล้วหรือไง?! แล้วฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?” คุณท่านเป่หมิงโกรธจนเคราสั่น

“โม่......เขา.....คงจะชอบเฟยเอ๋อจริงๆ......” เจียงฮุ่ยซินพูดด้วยความประหลาดใจไม่เบา

“หม่ามี้ครับ ที่แท้เป่หมิงเอ้อไร้เดียงสาขนาดนี้เลยเหรอ ถึงแฟนเก่าเมื่อ10ปีก่อนจะเสียโฉมไปแล้ว เขาก็ยังยืนยันที่จะแต่งงานกับเธอ ว้าว การกระทำแบบนี้น้องชายอย่างผมขอคารวะเลยครับ......” คุณชายสามแห่งตระกูลเป่หมิงเป่หมิงยันพูดขึ้น คุณชายใหญ่ตระกูลเป่หมิงสองสามีภรรยา นั่งมองหน้ากันโดยไม่ออกความคิดเห็นใดๆ

“คุณย่าครับ การที่คุณพ่อกับน้าเฟยเอ๋อหมั้นกัน ก็หมายความว่าน้าเฟยจะเป็นหม่ามี้ของผมกับหยางหยางเหรอครับ?” เฉิงเฉิงยังคงพูดอย่างใจเย็นเหมือนเดิม แต่คิ้วน้อยๆ กลับขมวดแน่นจนเป็นปม

เจียงฮุ่ยซินพยักหน้าอย่างอ่อนโยน “ใช่แล้วจ่ะ......”

เพล้ง!

เสียงถ้วยที่ถูกเขวี้ยงลงพื้นอย่างเต็มแรงจนแตกกระจายดังลั่นขึ้นมา

“หยางหยาง......”

ทุกคนต่างมองไปที่เจ้าตัวแสบที่เขวี้ยงถ้วยลงพื้นอย่างตะลึงพรึงเพริด

หยางหยางผู้ร่าเริงเสมอมา กลับโมโหขึ้นมา หลังได้ยินว่าพ่อของเขากำลังจะหมั้นกับหญิงอื่นที่ไม่ใช่แม่ของตน

ใบหน้าน้อยมีสีหน้าบูดบึ้ง แต่ไม่ปริปากพูดอะไรออกมาเลยสักคำ ร่างน้อยๆของเขากระโดดลงจากเก้าอี้ ก่อนจะหันหลังแล้วเดินจากไป......

“หยางหยางหนูจะไปไหน?”