ตอนที่448 เป็นเธอหรือเปล่า2

ตอนที่448 เป็นเธอหรือเปล่า2

“เห้……”

ตึก～

โทรศัพท์​ตกลงบนพื้น

“อุ๊ย​ ขอโทษนะคะคุณ​ ขอโทษ​จริงๆ……”ลู่ลู่มองโทรศัพท์​ที่ตกอยู่บนพื้น​ เธอรีบเก็บขึ้นมา​ แล้วใช้แขนเสื้อเช็ดฝุ่น​ กลัวว่ามันจะแตก​ “คุณคะ​ โทรศัพท์​……คุณลองดูก่อน​ น่าจะยังใช้ได้นะคะ……” ด้วยชีวิตที่สิ้นหวังของเธอในตอนนี้​ คงชดใช้ไม่ได้

กู้ฮอนรับโทรศัพท์​มา​ เงยหน้าขึ้น​ เธอถึงได้มองเห็นใบหน้าของผู้หญิงคนนี้อย่างชัดเจน——

ถึงแม้จะแต่งหน้าจัด​ แต่กลับไม่สามารถอำพรางร่องรอยที่เหลือทิ้งไว้บนใบหน้าของเธออย่างยาวนานได้

แม้ว่าจะอายุมาก​แล้ว แต่ก็ยังสามารถเห็นเค้าโครงความสวยอยู่​ ​ตอนสาวๆเธอต้องเป็นผู้หญิงที่สวยมากแน่ๆ

แต่ทว่าดวงตาคู่นั้นของเธอก็ยังดูสดใส​ ทำให้กู้ฮอนรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

“ไม่เป็นไร​ค่ะ​ ยังใช้ได้” กู้ฮอนเปิดโทรศัพท์​ ทุกอย่างยังทำงานเป็นปกติ​

ตอนที่ลู่ลู่ได้เห็นหน้าของกู้ฮอนสีหน้าเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย​ “คุณผู้หญิง​……ขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อครู่จริงๆนะคะ……”

“ไม่เป็นไร​ค่ะ​ ต่อไปเวลาเดินต้องระวังหน่อยนะคะ​ ยังดีที่ชนฉัน​ ถ้าไปชนของอันตราย​เข้าก็แย่เลย” เธอยิ้มให้ลู่ลู่อย่างเป็นมิตร​ “งั้นฉันไปก่อนนะคะ”

ขณะที่เธอกำลังจะก้าวขาจากไป​ “รอสักครู่” ลู่ลู่รีบรั้งเธอเอาไว้

กู้ฮอนหันกลับมา​ ด้วยสายตาสงสัย

“คุณผู้หญิง​ เธอ……” สายตาของลู่ลู่ดูแปลกไปจากเดิม​ เธอถามขึ้นอย่างตื่นเต้น​ “จากสำเนียงของเธอแล้ว​ เธอไม่ใช่คนเมืองSใช่ไหม”

“แหะๆ​ ไม่ใช่ค่ะ” กู้ฮอนยิ้มสดใส​ “ฉันเป็นคนเมืองA ฉันมาทำงานนอกสถานที่​ค่ะ”

“เมืองA” อารมณ์​ของลู่ลู่ตื่นเต้นขึ้นมาอย่าวเห็นได้ชัด​ “คุณผู้หญิง​ ขอโทษที่ละลาบละล้วง​นะคะ……ขอถามได้ไหมว่าตอนนี้คุณอายุเท่าไร”

กู้ฮอนขมวดคิ้ว​ แม้ว่าจะไม่เข้าใจ​ แต่เธอก็ตอบอย่างไม่กลัวออกมา​ “ยี่สิบห้าปีเต็มค่ะ”

“……” ดวงตาลู่ลู่เบิกกว้างอย่างตกตะลึง​ มองเธออย่างไม่เชื่อสายตา……

“ทำไมหรือคะ” กู้ฮอนขมวดคิ้วเล็กน้อย

“มะ​ ไม่มีอะไรค่ะ……” ลู่ลู่รีบส่ายหน้า​ สีหน้าของเธอดูไม่แน่ใจ​

กู้ฮอนมองดูรอยนิ้วมือทั้งห้าบนแก้มของเธอ​ แล้วก็หันไปมองร้านเต้นรำที่อยู่ข้างทาง​ “คุณร้องเพลงอยู่ที่นี่หรือคะ”

ลู่ลู่พยักหน้าอย่างลำบากใจ​ “……อายุขนาดนี้ยังออกมาร้องเพลงอีก​ คุณคงมองว่ามันน่าตลก……”

ไม่รู้เพราะอะไร​ กู้ฮอนถึงรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้น่าสงสารมาก​ นึกถึงสิ่งที่เธอเพิ่งจะพูดกับพี่หวัง ว่าหวังจะได้เงินเดือนของการร้องเพลงมาเลี้ยงชีพ​ ไม่อธิบาย​อะไรเยอะ​ กู้ฮอนควักเงินหลายร้อยออกมาจากกระเป๋า​ แล้วส่งให้ลู่ลู่ “ฉันพกเงินสดมาไม่เยอะ​ คุณรับเงินพวกนี้ไว้เถอะค่ะ​ น่า​จะพออยู่ได้อีกหนึ่งสัปดาห์​”

“ไม่ค่ะ……ไม่……” ลู่ลู่ส่ายหน้า​ “ฉันไม่ได้รู้จักกับคุณสักหน่อย​ จะกล้าไปรับเงินของคุณได้ยังไงกัน”

“คุณอายุมากขนาดนี้แล้ว​ ไม่ง่ายเลยที่ต้องออกมาทำงานหาเลี้ยงชีพ​ เอาไปใช้เถอะค่ะ”

เธอเอาเงินยัดเข้าไปในมือของลู่ลู่ จากนั้นก็ยิ้มเล็กน้อย​ “ที่จริงแล้ว​ คุณสามารถไปสอบถามที่หน่วยงานสวัสดิการ​สังคมได้นะคะ​ ว่ามีงานอะไรที่เหมาะสมกับคุณ​ ยังไงการออกมาร้องเพลงก็ไม่ใช่ทางออกระยะยาวหรอกนะคะ”​

“……” นิ้วมือลู่ลู่กำเงินไว้​ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย

“งั้นฉันไปก่อนนะคะ​ คุณก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะ” กู้ฮอนโบกมือให้เธอ​ หมุนตัวจากไป……

ลู่ลู่มองแผ่นหลังเล็กของเธอ​ แม้แต่จะกล่าวคำว่าขอบคุณ​ก็ยังไม่ทันจะได้พูด