ตอนที่485 เบอร์โทรศัพท์ของคนหลอกลวง1

ตอนที่485 เบอร์โทรศัพท์ของคนหลอกลวง1

สายตามีความสุขของเขา น่าจะจะดึงดูดสายตานิยมชมชอบได้อีกไม่น้อย

“เห้ ปล่อยนะเป่หมิงโม่ ฉันเจ็บหมดแล้ว……” เธอขมวดคิ้ว ท่าทางไม่พอใจ “ตอนอยู่ในห้องพักของพยาบาลเมื่อครูนายไม่ได้กำลังเสพอยู่สุขหรอกหรือ แล้วนี่จะรีบออกมาทำไม”

“……” เขาขมวดคิ้วแน่น ท่าทางสุขุมเช่นเคย

เธอทำปากจู๋ เห็นเขาไม่แย้งอะไร เธอจึงพูดต่อ “อีกอย่าง ทำไมนายไม่ให้ฉันบอกชื่อของนายกับพยาบาลสาวคนนั้น แล้วก็เบอร์โทรศัพท์1337069XXXX ฉันแน่ใจว่าไม่ใช่ของนาย เฮอะ เอาเปรียบพยาบาลสาวคนนั้น แล้วยังไปให้เบอร์โทรศัพท์ปลอมอีก เป่หมิงโม่ฉันเกลียดนาย”

→_→！

“ใครเอาเปรียบใคร” เขาหยุดเดินกะทันหัน แล้วหันกลับมามอง

“โอ้……” เธอหยุดไม่ทัน หัวจึงไปกระแทกเข้ากับไหล่หนาของเขา “เจ็บๆๆ……”

สันจมูกที่ไม่ได้โด่งมากของเธอถูกกระแทกจนเกือบจะยุบเข้ามาอยู่แล้ว

“คนอื่นเขาเต็มใจที่จะฉีดยาให้ฉันเอง ฉันไปเอาเปรียบใคร” เขาถามขึ้นอย่างเย็นชา “หรือว่าเธอไม่พอใจ หึงหรือไง”

“ฉันไม่พอใจ ฉัน……หึง” กู้ฮอนหน้าแดงทันที

เธอลูบจมูกที่เจ็บ “นายหลงตัวเองให้มันน้อยๆหน่อย เธอฉีดยาให้นายฟรี ฉันก็ได้ประหยัดค่ายาด้วย จริงๆเลย ฉันไปหึงหวงตรงไหนกัน”

เขาเหลือบมองเธออย่างจริงจัง ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย

พอเห็นสันจมูกของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง ท่าทีเย็นชาของเขาก็ค่อยๆอ่อนลง

นิ้วเรียวยาวยื่นมือออกไปลูบสันจมูกของเธออย่างไม่รู้ตัว เขานวดอย่างแผ่วเบาสองสามครั้ง

กู้ฮอนประหลาดใจ ยืนแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับตัว

การกระทำนี้ ทำให้เธอลืมช่วงเวลาที่เพิ่งทะเลาะกับเขาในตอนเช้าไป

สันจมูกถูกเขานวดอยู่แบบนั้น แต่มันกลับไม่ดีขึ้น และยังเริ่มรู้สึกเจ็บอีกด้วย……

เธอพยายามอดทนกับความรู้สึกเจ็บที่ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เธอแอบสั่งตัวเองเงียบๆ ต้องสู้นะกู้ฮอน

ไม่ใช่เพราะเขาช่วยบังกระสุนให้เธอ

ไม่ใช่เพราะเขาให้เธอเรียกว่าสามี

และยิ่งไม่ใช่เพราะความอ่อนโยนของเขาแค่บางครั้ง มาทำให้เธอเคลิบเคลิ้ม

เธอต้องจำไว้ว่า เขาเคยทำร้ายเธออย่างเลือดเย็น และแย่งหยางหยางไปจากเธอ

เธอต้องจำไว้ว่า ตอนที่เธออยู่ที่ประเทศมาเลเซีย เธอต้องคลอดจิ่วจิ่วออกมาอย่างยากลำบากขนาดไหน

และเธอยิ่งต้องจำไว้ว่า หลังจากหกวัน เขาต้องแต่งงานกับเฟยเอ๋อแล้ว

แล้วเธอล่ะเป็นอะไร

อะไรก็ไม่ใช่

……

พอคิดถึงตรงนี้ เธอก็รีบปัดมือของเขาออก แล้วปิดจมูกไว้ “นายไม่ต้องมาห่วงหรอก”

เขาไม่ได้พูดอะไร หมุนตัว แล้วจูงมือเล็กของเธออย่างเป็นธรรมชาติ “ควรกลับเมืองAแล้ว”

“หา” สติของเธอเพิ่งจะกลับมา ทันใดนั้นก็นึกถึงภารกิจของตัวเอง เมื่อครู่ถูกเขาดึงความสนใจไป จนเกือบลืมความตั้งใจเดิม “ฉันต้องไปเยี่ยมแม่ นายรับปากฉันเอาไว้แล้ว ว่าจะรับเธอกลับไปที่เมืองAพร้อมกัน……”

ตอนนี้ เธอพึ่งคนอื่นไม่ได้แล้ว ด้วยเงินทองของเป่หมิงโม่ ถึงทำให้แม่ได้อยู่โรงพยาบาลที่ดี และได้รับการรักษาที่ดี

เขาจับมือเธอไม่ยอมปล่อย

แล้วเดินต่อไปยังลานจอดรถ “ถ้าฉันคาดไม่ผิด ฉิงฮัวน่าจะส่งคนมารับแม่ของเธอไปแล้ว”