ตอนที่487 คราบน้ำตา 1

ตอนที่487 คราบน้ำตา1

“อืม ผมเอง” เป่หมิงโม่พยักหน้า​ เขาเข้าใจคำว่า‘เอ้อ’ของคุณพ่อในทันที​ ท่านกำลังเรียกเขา​ คุณชายรอง​ “วันนี้รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม”

เขาปล่อยมือของกู้ฮอน เดินไปข้างเตียงของพ่อ​ แล้วจับฝ่ามืออันสั่นเทาของพ่อขึ้นมา​

พอกู้ฮอนเห็นภาพนี้​ ดวงตาเธอก็เศร้าในทันที

เธอนึกถึงเมื่อก่อน​ ท่าทางมีอำนาจบาตรใหญ่​ของคุณท่านเป่หมิง แต่ว่าตอนนี้​ “พ่อของนายท่าน……”

“โรคหลอดเลือด​ในสมอง” เป่หมิงโม่พูดสองคำนี้ออกมาอย่างไม่ใส่ใจ​ และยังคงจับมือของพ่อไว้แน่น

เป็น​เวลาหลายปีมาแล้ว​ ที่เขาได้ใกล้ชิดกับพ่อเป็นครั้งแรก

“ขอโทษ​นะ……” กู้ฮอนโพล่งออกมา​ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าขอโทษ​เขาทำไม​ แต่เธอรู้ว่าตอนนี้เป่หมิงโม่ต้องรู้สึกไม่ดีแน่​ ด้วยเหตุนี้​ เธอรีบยิ้มอย่างอบอุ่นให้คุณท่านเป่หมิง “สวัสดีค่ะคุณท่านเป่หมิง​ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ”

ความตั้งใจของคุณกู้ฮอน คือต้องการปลอบขวัญ​ผู้สูงอายุเสีย​หน่อย​ ดังนั้นรอยยิ้มนั้นจึงเป็นเหมือนดอกไม้บานที่สะพรั่งในฤดูใบไม้ผลิสดใส ​

แต่มันก็ไม่เป็นไปตามที่ต้องการ

รอยยิ้มนี้ของเธอ ในสายตาของคุณท่านเป่หมิง มันไม่ต่างอะไรกับการเยาะเย้ยเลย

อย่างไรเสีย คุณท่านก็ยังจำได้ว่า ผู้หญิงคนนี้ทำให้ลูกชายและหลานชายของเขามองหน้ากันไม่ติด

ตอนนี้ คุณชายรองยังจะกล้าพาผู้หญิงคนนี้มาอีก

จะทำให้เขาโกรธจนตายเลยหรือไง

“เน่อ……ฮัว……” คุณท่านเป่หมิงเลือดขึ้นหน้าในทันที ลูกตาที่เบิกกว้างจ้องกู้ฮอนอย่างโหดเหี้ยม

เธอตกใจ รีบกลับไปยืนข้างหลังเป่หมิงโม่ทันที

หลังจากที่คุณท่านเป่หมิงป่วยเป็นโรคหลอดเลือด​ในสมอง เขาก็นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยทั้งวัน เขาดูซูบผอมไปเยอะเลยทีเดียว

นอกจากสมองที่พอจะรู้เรื่องหน่อย ทำให้ยังพอใช้แรงได้อยู่บ้าง แต่ส่วนอื่นของร่างกายไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป

ถ้าในตอนนี้เขาสามารถพูดเป็นประโยคได้ กู้ฮอนเชื่อว่า คุณท่านเป่หมิงต้องพูดไล่เธอออกไปแน่

เป่หมิงโม่เห็นสีหน้าพ่อที่ฉุนเฉียวเช่นนี้ ก็ขมวดคิ้ว ดวงตาปรากฏความซึมเศร้าที่ซ่อนอยู่ลึกๆออกมา

“พ่อ” เขาชะงัก น้ำเสียงยังคงเงียบเหงา เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ “วางใจเถอะครับ ผมจะไม่แต่งงานกับเธอ”

คำพูดนี้ ไม่น่าแปลกใจเลยแม้แต่น้อย มันเหมือนลูกธนูในอากาศ ขณะกู้ฮอนยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว ลูกธนูก็ถูกยิงเข้ามาที่กลางหน้าอกของเธออย่างโหดร้าย

มันปักเข้าไปกลางหัวใจ

เธอรู้สึกช็อกจนสั่นเทิ้มไปทั้งตัว

สีหน้าซีดเผือดในทันที

แต่ทว่า เป็นเพราะคำพูดของเป่หมิงโม่ จึงทำให้อารมณ์ของคุณท่านเป่หมิงสงบขึ้นอย่างรวดเร็ว

คุณท่านจึงค่อยๆใจเย็นลง แต่เขาก็ยังคงกำมือของเป่หมิงโม่ไว้แน่นเหมือนเดิม

“เอ้อ……” พอเห็นสายตาเศร้าเล็กน้อยของลูกชาย สีหน้าของคุณท่านก็ปรากฏความโศกเศร้า

ทันใดนั้น ภายในห้องก็เงียบสงัด

เงียบจนรู้สึกอ้างว้าง

ทั้งสามคนต่างเงียบสนิท

ต่างพากันคิดเรื่องในใจ

เป่หมิงโม่เพ่งมองหลังมือที่ผอมแห้งของพ่อ เขานิ่งเงียบไปสักใหญ่ ในที่สุดก็ดึงมือออกจากมือของพ่อ แล้วพูดปลอบเสียงเบา “ดูแลตัวเองด้วยนะครับ”

มันยังคงเป็นน้ำเสียงที่เย็นชาและไร้อารมณ์ แต่มันกลับทำให้ดวงตาของคุณท่านแดงก่ำ

ที่ผ่านมาลูกชายคนนี้มักจะทำให้เขาโกรธ มาวันนี้ถึงแม้จะเย็นชาไปบ้าง แต่คุณท่านก็เข้าใจเขา

“เอ้อเอ้อ……” คุณท่านกะพริบตา ทนให้ลูกชายเห็นความผิดปกติของตนเองไม่ได้ เขารีบหลับตา