ตอนที่638 สารภาพและสำนึกผิด

ตอนที่638 สารภาพและสำนึกผิด

พอเธอตามทุกคนไปที่หน้าสุสาน ก็เห็นว่าด้านข้างยังมีอีกหลุมศพใหม่ บนหลุมฝังศพสลักชื่อของคุณป้าฟาง

พอเธอเห็นเป่หมิงโม่เดินออกไป ที่จริงเออยากตามไปด้วย ยังไงเธอก็เป็นคู่หมั้นของเป่หมิงโม่ ซึ่งสมเหตุสมผล

แต่ว่าพอคิดดูคุณป้าฟางนอนอยู่ในหลุมศพนั้น ในใจของเธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวๆ ส่วนจะทำไมนั้น แน่นอนว่าเธอละอายใจต่อคุณป้าฟาง

ตาของเธอมองกู้ฮอนพาเด็กสองคนนั้นไป อยู่กับเป่หมิงโม่ ทำจนเหมือนว่าพวกเขาเป็นครอบครัวกันจริงๆ

กลับไปคิดถึงตอนนั้นตอนที่พวกเขาอยู่ที่บ้านพักตากอากาศ ก็เล่นหูเล่นตาทั้งวัน บวกกับที่คุณป้าฟางมีท่าทีที่ดีต่อกู้ฮอนมากกว่าตัวเองเยอะเลย

โดยเฉพาะตอนนี้ ตอนที่เธอมองเป่หมิงโม่ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้กู้ฮอนเช็ดน้ำตา ก็ยิ่งเหมือนกับเอามีดกรีดลงไปที่หัวใจของเธอ

เธอเอามือลง จับเสื้อผ้าของตัวเองไว้ไม่หยุด ตาที่จ้องมองก็มีน้ำตาไหลออกมาแล้ว

เธอกัดฟันแน่น สูดหายใจที่โกรธจัดเป็นครั้งคราว แค่มียัยผู้หญิงคนนี้วันหนึ่ง หัวใจของเป่หมิงโม่ก็ไม่มีตัวเองแล้ว

คิดถึงตรงนี้ ตาของเธอก็หรี่ลง แอบบ่นชายคนนั้น ทำไมยังไม่ทิ้งผู้หญิงคนนี้ไปอีก

*

ตอนนี้เอง ชายสวมหมวกเบสบอลก็กำลังโทรหาชายบ้องสูบยาเจ้านายของเขา

“เจ้านาย วันนี้เป็นวันที่เผาศพของเป่หมิงเจิ้งเทียน พวกเราต้องทำอะไรหน่อยไหม？”

ชายบ้องสูบยาโบกมือ “ไม่ต้องแล้ว ยังไงเขาก็ตายไปแล้ว ให้คนส่งพวงหรีดไปก็พอ”

ชายสวมหมวกเบสบอลพยักหน้า “โอเค เข้าใจแล้วครับ”

พูดจบเขาก็วางสาย จากนั้นก็โทรไป จัดคนให้ส่งพวงหรีดไปให้

เสียเปรียบเป่หมิงโม่นั่นจริงๆเลย ที่จริงเขาเตรียมไว้แล้วว่าจะทำอะไรที่งานศพนั่น ให้งานศพของตระกูลเป่หมิงกลายเป็นไม่เหมือนเดิมยิ่งขึ้น และก็ทำให้ความประทับใจของเป่หมิงโม่ฝังลึกมากขึ้น แต่ว่าตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์แล้ว

ตอนนี้ยังมีอีกเรื่อง ยังต้องรอตัวเองไปทำ ชายสวมหมวกเบสบอลคิดถึงตรงนี้ ก็ขับรถ หันกลับไปมองสุสานที่อยู่ไม่ไกล จากนั้นก็เหยียบคันเร่ง แล้วขับไปในเมือง

เป่หมิงโม่กับกู้ฮอนพาลูกๆยืนอยู่ที่หน้าหลุมศพของคุณป้าฟางอยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งฉิงฮัวเดินมาพูดที่ข้างๆเขา “เจ้านาย คุณหนู ตอนนี้ก็สายแล้วนะครับ เราควรกลับกันแล้ว”

เป่หมิงโม่พยักหน้า หมุนตัวเดินไปที่รถของตัวเอง

กู้ฮอนพาลูกๆตามอยู่ด้านหลัง ข้างๆเธอคือฉิงฮัว

ทุกคนเห็นเป่หมิงโม่ออกไป พวกเขาก็รีบตามไปติดๆ มีแค่ครอบครัวเป่หมิงเฟยหย่วนยังอยู่ที่เดิมไม่ขยับ

เป่หมิงเฟยหย่วนกำลังถือแก้วเหล้า ยืนอยู่ตรงหน้าหลุมศพพ่อ ดื่มเหล้าไปทีละอึก ไม่ว่าหลันเนี่ยนหรือว่าเป่หมิงยี่เฟิง พวกเขาจะโน้มน้าวเขายังไง เขาก็ไม่มีความคิดที่จะหยุด

เหล้าสองสามแก้วลงท้อง เท้าของเป่หมิงเฟยหย่วนอยู่ไม่ตรงอีกต่อไป ตัวเริ่มเคลื่อนไหว

“พ่อ เรากลับกันเถอะ วิญญาณของคุณปู่มองพ่อแบบนี้ ก็ไม่มีความสุขนะ”เป่หมิงยี่เฟิงพูด สองมือจับแขนเขา จะหมุนตัวออกไป

“ลูก ลูกไม่ต้องสนพ่อ พ่อทำเรื่องน่าละอายแก่ปู่ของลูก พ่อทำเรื่องน่าละอายแก่คนของตระกูลเป่หมิง……”เป่หมิงเฟยหย่วนพูดอย่างคลุมเครือ น้ำตาไหลลงมาแล้ว

“ฉันเป็นลูกแบบไหนกัน ทำอะไรก็ไม่ได้ และยังทำร้ายเขาอีก”

***

หลันเนี่ยนมองสามีตัวเองที่อยู่ในสถานการณ์แย่แบบนี้

เธอในฐานะภรรยา ในใจก็รู้สึกแย่เช่นกัน

เธอรีบเข้าไปประคองแขนอีกข้างของเป่หมิงเฟยหย่วนด้วยสองมือ “เฟยหย่วน คุณพูดอะไรกัน คุณดื่มมากไปแล้ว เรากลับบ้านกันเถอะ”

พูดไป เธอก็มองเป่หมิงยี่เฟิง ให้ลูกชายรีบพาเขากลับบ้าน

“พวกคุณออกไป ผมไม่ต้องการให้ทั้งสองคนมาสงสารผม ตอนนี้ผมมีสติดีมาก”เป่หมิงเฟยหย่วนพูดแล้วออกแรงสะบัดเป่หมิงยี่เฟิงกับหลันเนี่ยนออก

คุกสองเข่านั่งลงไปตรงหน้าป้ายหลุมศพของพ่ออีกครั้งด้วยใบหน้าเมาๆ

“พ่อ ผมทำร้ายพ่อ ผมเอาข่าวที่ป้าเสียวางข้างเตียงพ่อ ……”พูดจบก็ “เพล้งเพล้งเพล้ง”เคาะหัวลงไปสามที

เป่หมิงยี่เฟิงขมวดคิ้ว “พ่อพูดอะไรอยู่！ข่าวอะไร？”แป๊บหนึ่งเขาก็คิดถึงตอนที่พ่อโดนทำร้าย

เขายื่นมือไปจับแขนของพ่อพร้อมออกแรง “พ่อ เพราะคนนั้นบังคับให้พ่อคำแบบนี้ใช่ไหม เพราะเขาทำร้ายพ่อใช่ไหม？ผมจะได้ไปหาคนช่วยคิดบัญชีให้！”

เป่หมิงยี่เฟิงพูด หน้าบึ้ง เลิกคิ้วขึ้นจะออกไป

ถึงแม้หลันเนี่ยนจะฟังไม่เข้าใจว่าสองพ่อลูกกำลังพูดอะไร แต่เธอมองออกว่าลูกชายจะไปหาคนมาตี

ก็รีบยื่นมือไปจับลูกชายไว้ “ยี่เฟิง ลูกยังจะออกไปสร้างเรื่องอีก หรือว่าตอนนี้ยังวุ่นวายไม่พอเหรอ”

“ยี่เฟิง กลับมา พวกเขาไม่ได้ทำอะไรพ่อ พวกเขาบอกว่าแค่ทำตามพวกเขา หนี้ของพ่อก็จะยกเลิกได้ พ่อก็เห็นลูกเอาแต่ขมวดคิ้วทั้งวันเพราะเรื่องของพ่อ ดังนั้นก็เลยหัวร้อนยอมเห็นด้วย ครั้งที่แล้วที่ตีไม่ใช่พวกเขา แต่เป็นอาสองของลูกที่ตี”

นี่กลับทำให้เป่หมิงยี่เฟิงลูบหัว ทำไมยังมีเรื่องของอาสอง

“พ่อหาเรื่องใส่ตัวเอง พอพ่อเอาข่าวไปให้ปู่ ในใจก็ไม่สบายใจ กลัวว่าปู่ลูกจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ดังนั้นก็เลยแอบไปเยี่ยมปู่ลูกที่โรงพยาบาล แต่ว่าถูดอาสองของลูกเจอ”