ตอนที่755 เรื่องนี้คุณมองยังไง

สิ่งที่กู้ฮอนพูดไม่ใช่ไม่มีเหตุผล แต่ว่าเรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด เหตุผลที่มาที่ไปเธอไม่สามารถพูดกันคนอื่นให้เข้าใจได้อย่างชัดเจน

เธอถอนหายใจ:"ช่างเถอะ คุณอย่าถามเลย เรื่องนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่คุณคิด เรื่องนี้มีแต่ฉันเท่านั้นที่จะจัดการกับมันได้ คนอื่นๆช่วยอะไรฉันไม่ได้ ถ้าคุณทำเพื่อฉัน ก็หาทนายความอื่นมาแทนที่ฉัน"

หยินปู้ฝันเห็นว่ากู้ฮอนใจแข็งไม่ไปทำงานที่นั่นอีกแล้วถ้าอย่างนั้นจึงไม่บังคับเธอ

ทนายความที่ได้เรื่องในสายตาเขามีไม่น้อย เขาชี้สั่งให้คนนึงไป ดีนะเรื่องทางโน้นไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น ก็แค่ปรับกฎระเบียบให้กับโม้จิ่งเฉิงแค่นั้นเอง

หยินปู้ฝันหาทนายความที่จะมาแทนที่กู้ฮอนได้เร็วมาก กลับไปที่ทำงานของตัวเองอีกครั้ง รู้สึกสบายใจขึ้นมาไม่น้อย

ความจริงงานของพ่อบุญธรรมทางโน้นไม่ว่าจะด้านไหนๆ ดีกว่าที่นี่เยอะมาก แต่ว่าที่นั่นกลับมีคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุด เป็นคนที่ทำให้เธอสับสนอีกด้วย——หวีหรูเจี๋ย

หลังเลิกงานตอนกลางคืน หยินปู้ฝันเชิญชวนกู้ฮอนไปทานข้าว แต่ว่าถูกเธอปฏิเสธ

พรุ่งนี้เป็นสุดสัปดาห์ วันนี้ระหว่างทางกลับบ้าน เธอได้ไปที่ร้านค้าที่เธอไปใช้บริการอยู่บ่อยๆอีกแล้ว ซื้อขนมนิดหน่อยให้ลูกกิน

จากนั้นขับรถไปรับเฉิงเฉิงที่เลิกเรียนเรียบร้อยแล้ว

ระหว่างทางกลับบ้านทั้งสองแม่ลูก เฉิงเฉิงนั่งข้างคนขับ จ้องหน้าคุณแม่เอาไว้

"ลูกจ๋า ลูกคิดอะไรอยู่ บอกแม่ได้มั้ย?" กู้ฮอนถามเฉิงเฉิง

"คุณแม่ ตั้งแต่ผมขึ้นรถมา รู้สึกว่าอารมณ์ของคุณแม่ไม่ค่อยดีนัก เรื่องงานมีปัญหาหรือครับ หรือว่าหยางหยางทำให้แม่โมโหอีกแล้ว?" เฉิงเฉิงมองหน้ากู้ฮอน นั่งคิดอย่างเงียบๆแล้วพูดขึ้นมา

***

คำพูดที่เฉิงเฉิงพูดทำให้กู้ฮอนคาดไม่ถึง เธอลดความเร็วของรถยนต์ให้ช้าลง

สายตาของเธอไม่เคยคลาดเคลื่อนความเคลื่อนไหวของถนนตรงหน้า แต่ว่าใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมา:"ลูกจ๋า ทำไมหนูพูดแบบนี้หล่ะ? แม่ทำอะไรที่ไม่ควรรึเปล่า?"

เฉิงเฉิงไม่คิดก็พูดขึ้นมาว่า:"ทุกครั้งเวลาที่แม่พาผมกลับไป ไม่ว่าผมจะฟังเข้าใจหรือฟังไม่เข้าใจก็ตามแม่ก็จะพูดเรื่องงานของแม่ให้ผมฟัง แต่ว่าวันนี้แม่ขับรถ เงียบมากเลย ที่สำคัญสมาธิของแม่ดีกว่าเมื่อก่อนเยอะมาก ถึงแม้เป็นเรื่องที่ดีต่อการขับรถ แต่ว่าผมรู้สึกว่าแม่ต่างจากเมื่อก่อน"

ปกติเฉิงเฉิงถนัดการสังเกตอยู่แล้ว กู้ฮอนอยากซ่อนความในใจตัวเองเอาไว้ ก็กลายเป็นเรื่องยากลำบากเสียแล้ว

สำหรับลูก ความลับของตัวเองมีอะไรน่าซ่อนเอาไว้อีกหล่ะ

เธอมองไปข้างทาง ตรงหน้ามีร้านเบอร์เกอร์พอดีซึ่งอยู่ห่างไม่ไกลนัก

เธอขับรถชิดไปที่ข้างๆ ขับไปถึงประตูหน้าร้านที่สำหรับจอดรถยนต์

"ลูกจ๋า วันนี้คุณแม่ขับรถเหนื่อยนิดหน่อย เรานั่งที่ข้างในสักพัก" พูดอยู่กู้ฮอนลงจากรถยนต์ ยื่นมือไปจับมือของเฉิงเฉิงเดินเข้าไปข้างใน

เธอสั่งเบอร์เกอร์เนื้อและหัวหอมทอดให้กับเฉิงเฉิง ยังมีน้ำผลไม้ร้อนๆ สั่งกาแฟร้อนให้กับตัวเองหนึ่งชุด

อาหารเตรียมพร้อมเร็วมาก เธอถือจานอาหารไว้แน่นๆ พาเฉิงเฉิงมาถึงชั้นสอง หาที่นั่งที่อยู่ใต้หน้าต่างนั่งลงไปที่โต๊ะอาหารที่สำคัญไม่ถูกลูกค้าที่อยู่รอบๆมารบกวน

ดนตรีในร้านอาหารเป็นเพลงดนตรีเปียโนที่กู้ฮอนชอบ ความจริงเมื่อก่อนเธอก็ไม่ค่อยได้ฟังดนตรีพวกนี้เท่าไหร่ แต่ว่าตั้งแต่ได้ฟังดนตรีที่เป่หมิงโม่เล่น เธอจึงชอบเสียงเปียโนอย่างไม่รู้ตัว

ในรถของเธอ ต้องมีแผ่นCDเพลงเปียโนเอาไว้เสมอ

เฉิงเฉิงใช้มือเล็กๆยื่นหัวหอมทอดให้กับกู้ฮอน:"ให้แม่ทานครับ"

กู้ฮอนมองหน้าลูกชายแล้วยิ้มแย้ม ใช้มือรับมันมาแล้วใส่เข้าไปในปาก:"ลูกจ๋า พวกนี้ให้ลูกทานจ้า แม่ไม่หิว"

หลังจากเฉิงเฉิงดื่มน้ำผลไม้ไปนึงคำ เขาเริ่มตั้งคำถามแล้ว:"แม่ครับ แม่บอกความในใจของแม่ได้ไหมครับ? ผมอาจช่วยแม่ได้นะครับ"

ถึงแม้ตอนนี้เฉิงเฉิงยังเป็นแค่เด็ก เรื่องบางเรื่องไม่ได้คิดรอบคอบเหมือนผู้ใหญ่ แต่ว่ากู้ฮอนกลับทำ เหมือนเฉิงเฉิงเป็นผู้ใหญ่และบอกเล่าให้เขาฟัง

เพราะว่าบางครั้งปัญหาที่เธอคิดมันยุ่งยากซับซ้อนเกินไป แต่ว่าเรื่องที่ซับซ้อนสำหรับเฉิงเฉิงแล้ว วิธีที่จัดการกับปัญหาของเขาซึ่งง่ายมากๆ

โลกของผู้ใหญ่มักจะทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องซับซ้อน แต่ว่าโลกของเด็กมักจะทำเรื่องที่ซับซ้อนให้เป็นเรื่องง่ายๆ

หลังกู้ฮอนดื่มกาแฟไปนึงคำ สบายใจขึ้นมากแล้วเธอมองหน้าเฉิงเฉิงพูดว่า:"แม่เล่านิทานลูกค้าของแม่ให้ลูกฟัง:" เมื่อก่อนมีอยู่สามพี่น้อง พวกเธอใช้ชีวิตที่มีความสุข ที่สำคัญไม่นานคนใดคนนึง นึงในนั้นได้มีลูกหนึ่งคนที่น่ารักน่าชัง การปรากฏตัวของเด็กคนนี้ ทำให้ชีวิตของสามพี่น้องมีสีสันเพิ่มขึ้นมาอย่างมาก แต่ว่ามีอยู่วันนึง คนใดคนนึงในนั้นทำเด็กคนนี้หายไป แม่ของเด็กเจ็บปวดรวดร้าว ส่วนคนที่ทำให้เด็กหายก็จากไปไกลแสนไกล หลังยี่สิบปีผ่านไป เด็กคนนั้นโตแล้ว เธอตามหาแม่ตัวเองจนเจอ แต่ว่าขณะเดียวกันก็ได้รู้ความลับเรื่องนึง:นั่นก็คือคนที่เธอนับถือในใจตลอดมาคนนั้น กลับเป็นเพื่อนของแม่ที่ทำตัวเองหายไปในตอนนั้น ลูกจ๋า ลูกว่าเด็กคนนี้ควรทำยังไง? "

เฉิงเฉิงกัดเบอร์เกอร์ไปนึงคำ ขมวดคิ้วแล้วคิดสักพักพูดว่า:" แม่ครับ เรื่องนี้ผมว่ามันก็ไม่ยากเท่าไหร่ ต้องดูว่าเธอปล่อยวางได้ไหม"

***

สีหน้ากู้ฮอนตกใจ เธอมองหน้าเฉิงเฉิง

คิดไม่ถึงเขาจะพูดคำตอบที่ลึกซึ้งออกมาโดยที่ไม่ตรงกับอายุของเขาเลยแม้แต่น้อย

เธอดื่มกาแฟช้าๆ มองดูรถยนต์และผู้คนที่แล่นผ่านไปมาบนถนนจากหน้าต่าง ลิ้มรสคำตอบของเฉิงเฉิงที่เขาตอบออกมา

สำหรับแม่ สิ่งที่หวีหรูเจี๋ยได้ทำลูกของเธอนั้นหายไปเป็นเรื่องที่ไม่ต้องสงสัย เพื่อสิ่งนี้เธอได้ใช้เวลาของเธอมาครึ่งชีวิตแล้ว

สำหรับตัวเอง หวีหรูเจี๋ยทำกับเธอนั้นถือว่าไม่เลวจริงๆ โดยเฉพาะตอนนั้นเธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองก็คือเด็กที่เธอเคยทำหายในอดีตคนนั้นเอง

ผ่านการคบหาในอดีตที่ผ่านมาดูออกว่าเธอไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร หรืออาจเป็นข้อความที่พ่อบุญธรรมส่งมาก่อนหน้านี้พูดว่า:เรื่องนั้นไม่ได้เป็นอย่างที่คิด

อาจจะมีความลับอย่างอื่นก็ไม่แน่

ความคิดเห็น