ตอนที่93 ลักพาตัว1

ตอนที่ 93 ลักพาตัว1

ลินดาเหลือบมองมาที่เธออย่างระแวดระวังและส่งจดหมายลาออกกลับไปที่กู้ฮอน "เธอคือคนที่นายท่านส่งมา ฉันไม่มีสิทธิ์อะไรในการอนุมัติให้เธอออก?"

"ไม่เป็นไร คุณเพียงแค่เห็นชอบในเชิงสัญลักษณ์และนำส่งต่อท่านประธานก็พอ" กู้ฮอนสร้างความลำบากใจให้ลินดา

แม้ว่าท่านเป่หมิงส่งเธอมา แต่เป่หมิงโม่ไม่ได้บอกว่า ตราบใดที่เธอชนะการเดิมพัน นายท่านจะพูดอะไรได้?

หลังจากส่งจดหมายลาออกลินดา กู้ฮอนก็ยิ้มและจากมา

*

วันนี้ เธอนอนอยู่ที่โซฟาให้ห้องทำงานของเป่หมิงโม่หลับอย่างสบายใจ

และเป่หมิงโม่ก็หายไป หลังจากที่เธอกลับมาจากไปส่งจดหมายลาออก

นอกจากเธอ ก็ไม่มีใครกล้าที่จะบุกเข้ามาในห้องทำงานของท่านประธานได้ ดังนั้นภายในห้องทำงานจึงเงียบสงบมาก

ไม่มีใครเข้ามาและบอกเธอว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก

เธอไม่สนใจที่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก

ด้วยตาที่ง่วงนอน นับนาฬิกาบนผนัง--

นับถอยหลังจากสิบนาที......ห้านาที......สามนาที......หนึ่งนาที......

เธออดไม่ได้ที่จะดีใจ เมื่อเข็มนาฬิกาหยุดที่เวลาเลิกงาน!

"เย้! เป็นอิสระแล้ว!"

อิสระนี้ แฝงไปด้วยความขมขื่นและความเหงา

เธอลุกขึ้นมาจากโซฟาอย่างรวดเร็ว เก็บของทั้งหมด เมื่อเธอเดินไปที่ประตู ก็อดไม่ได้มองกลับไปดูภายในห้องทำงานอีกครั้ง โดยเฉพาะโต๊ะทำงานอันหรูหราขนาดใหญ่ของเป่หมิงโม่ นัยน์ตาสั่นไหว มุมปากเม้มเบา--

ลาก่อน เป่หมิงโม่

ลาก่อน นายปีศาจ!

ออกจากอาคารตระกูลเป่หมิง

กู้ฮอนยืนอยู่ภายใต้ดวงอาทิตย์ที่ใกล้จะลับขอบฟ้าและสูดหายใจเข้าลึกๆ

ราวกับว่าได้ลิ้มรสอิสรภาพ เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

เมื่อคิดถึงแม่และลูกชายที่บ้าน จังหวะก้าวก็เร็วขึ้น

ตามปกติเธอจะเข้าซอยและขึ้นรถบัสฝั่งตรงข้าม

แต่ตอนที่กำลังเข้าซอยนั้น เธอสังเกตเห็นรถขับผ่านตาไป--

เธอชะงักเล็กน้อย

แม้ว่ารถคันนั้นจะวิ่งเร็วแค่ไหน แต่เธอก็เห็นว่าคนที่ขับรถคือซุนจุนฮาว ผู้ซึ่งพบกันที่ภัตตาคารอาหารฉงชิ่งในคืนนั้น

เธอสงสัย นัยน์ตาตั้งใจมองมากขึ้น

รถของซุนจุนฮาว จอดที่ข้างถนน หลังจากผ่านสี่แยกไฟแดง

มีชายร่างสูงอีกคนหนึ่งในชุดลำลองสีขาวยืนอยู่ข้างถนน

ใบหน้าที่ดูดีและหล่อเหลาดึงดูดสายตาของผู้สัญจรในทันที

ดวงตาของกู้ฮอนสั่นไหว!

ขาก้าวไปข้างหน้าไม่รู้ตัว หัวใจเต้นเร็ว เธอจำใบหน้าด้านข้างนั้นได้......

เห็นชายผิวขาวโน้มตัวลงและจ้องมองเข้าไปในรถ จากนั้นเปิดประตูและเข้าไปในรถ