บนที่ 8 สงสัยตัวตนของเธอ

"คุณหนิงใกล้ถึงเวลาไปสนามบินแล้ว" หลิวซูใช้ความพยายามอย่างมากที่จะทำให้เสียงของเขาฟังดูเป็นปกติ

เสียงของเขาช่วยผ่อนคลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดในที่เกิดเหตุ

ทุกคนก็เลยเห็นด้วย

หนิงเส่าเฉินนั่งอยู่ในรถ มองไปที่ที่นั่งคนขับด้านหน้าเขย่าไหล่โยนแฟ้มในมือและทุบมันลงบนพวงมาลัย

“ ถ้าอยากหัวเราะก็หัวเราะเลย” เขารู้ดีว่าฉากในวันนี้จะกลายเป็นจุดดำในชีวิตของเขาแน่นอน

"ฮ่าฮ่า ... " หลิวซู่เริ่มหัวเราะ

"ฮ่าฮ่า ... ฉันรู้ว่า หนิงเส่าเฉิน รู้สึกอึดอัดใช่มั้ย ฮ่าฮ่า ... " ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขายิ้มกว้างเพราะหนิงเส่าเฉินเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมต้น ตั้งแต่ที่รู้จักกันวันนั้น เขาใช้ชีวิตเหมือนดวงดาว

เขาไม่เคยเห็นใครปฏิบัติอย่างเมินเฉยกับเขามาก่อนและอีกฝ่ายยังคงเป็นแค่พี่เลี้ยงเด็ก

ทันทีที่เฉินเป้ยอีเปิดถุงกระดาษสีดำที่เซี่ยอวี่มอบให้เธอซึ่งมีผ้าอนามัยหลายห่อสำหรับใช้ในชีวิตประจำวันใช้กลางคืนและหลายยี่ห้อ เธออดหัวเราะไม่ได้ชายคนนี้ช่างรอบคอบจริงๆ มีชุดชั้นในสตรี และกางเกงยีนส์ อยู่ในกระเป๋าด้วย

ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวอีกครั้งความระมัดระวังของชายคนนี้ทำให้เธอประหลาดใจจริง ๆ แต่เธอรู้สึกตื้นตันใจเล็กน้อย

หลังจากจัดการได้อย่างรวดเร็ว

เมื่อเธอออกจากห้องน้ำเธอก็เห็นเซี่ยอวี่เอนกายอยู่ที่มุมห้อง

เมื่อเห็นเธอออกมาเซียอวี่ก็ทักทายเธอว่า:"เรียบร้อยแล้วใช่มั้ย?"

เขาถามอย่างตรงไปตรงมา แต่เฉินเป้ยอีกลับหน้าแดงอีกครั้ง

"ขอบคุณค่ะ" เธอพูดเสียงเบา

อย่างไรก็ตามเซี่ยอวี่เม้มปากของเขายกมุมริมฝีปากและหยิ่งผยอง เช่นเดียวกับเขา เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งเขาจะทำแบบนี้กับผู้หญิงคนหนึ่งหลังจากทำแล้วเขาก็รู้สึดพอใจมาก

"จะไปไหน？ให้ผมไปส่งคุณไหม"

อันที่จริงแล้วเฉินเป้ยอีไม่ต้องการสร้างปัญหากับเซียอวี่อีกต่อไป แต่หลังจากดูเวลาแล้วถ้าเธอไม่รีบกลับไปหนิงเสี่ยวซีก็ตื่นขึ้นมาสักพักและเธออาจจะมีปัญหาอีกครั้ง

"รบกวนแล้วค่ะ คุณหมอเซี่ย"

"เฉินเป้ยอี ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของคุณทำมาจากหินหรือเปล่า ผมเป็นแบบนี้คุณยังมีชีวิตแบบนี้" เมื่อเธอเรียกตัวเองว่าคุณหมอเซี่ยอีกครั้ง เซี่ยอวี่ก็หยุดเดินและมองไปที่ด้านหลังของเฉินเป้ยอีและบ่น ท่าทางแบบนั้น ดูเหมือนเด็กที่กินลูกวาดไม่ได้ แล้วรู้สึกเสียใจมาก

เฉินเป้ยอีเลียริมฝีปากที่แห้งผากของเธอหันไปรอบ ๆ ด้วยความตะลึงเล็กน้อยและมองไปที่เซี่ยอวี่เธอเหยียดมือขวาออกและพูดอย่างจริงจัง: "เซี่ยอวี่ฉันชื่อเฉินเป้ยอีโปรดดูแลฉันในอนาคตด้วย"

มือนั้นถูกกำแน่น

จากนั้นก็มีรอยยิ้มที่สดใสของเซี่ยอวี่

สดใสแบบนี้ สายตาแบบนี้ แต่ก็อยู่ไกลไป

"เส่าเฉิน สนามบินนี้ก็ไม่ไปแล้ว เราควรรอพี่เลี้ยงของคุณ และพาเธอไปเที่ยวไหม" เพิ่งได้รับโทรศัพท์จากอีกฝ่ายชั่วครู่โดยบอกว่ามีการเปลี่ยนแปลงดังนั้นเขาจึงไม่ต้องไปทำธุระ