บทที่ 11 อุบัติเหตุทางรถยนต์

ทันทีที่เฉินเป้ยอีกำลังเก็บข้าวของของตัวเอง มีเพียงไม่กี่อย่าง แต่เธอทำมันเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง

"คุณป้า ... "หนิงเส่าซีเห็นว่าเฉินเป้ยอียังอยู่ที่นั่น เขาก็โล่งใจ และก้าวไปข้างหน้ากอดเฉินเป้ยอีจากด้านหลัง เขาเตี้ยและสามารถจับต้นขาของเธอได้เท่านั้น

เฉินเป้ยอีตัวสั่นหันไป อย่างช้าๆความเศร้าและความไม่พอใจบนใบหน้าของเธอถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว "เสี่ยวซี ป้า ... มีเรื่องบางอย่าง ในอนาคตอาจไม่สามารถดูแลหนูได้ หนู ... หนูต้องเป็นเด็กดี เชื่อฟังที่พ่อพูด ... "เธอไม่สามารถพูดอะไรได้อีก เสียงของเธอดูสำลักแล้ว

เธอกอดหนิงเสี่ยวซี และเงยหน้าขึ้น พยายามฝืนกลั้นน้ำตา

"คุณคิดว่าผมโง่เหรอ บอกผมทำไม ตอนเที่ยงยังสบายดีอยู่เลย ... "

เธอรู้สึกถึงความอุ่นที่ขากางเกงเฉินเป้ยอีจึงก้มศีรษะลงและเห็นหนิงเส่าซีที่กำลังร้องไห้ด้วยไหล่ที่สั่นสะท้านด้วยความประหลาดใจและความทุกข์ในดวงตาของเขา

เธอคิดว่าเธอเป็นคนเดียวที่จำใจยอมแพ้คิดแค่นี้เธอก็รู้สึกโล่งใจ

เธอคุกเข่าลงบนพื้นแล้วจับหนิงเสี่ยวซีไว้ในอ้อมแขน "ในอนาคต ป้ามีเวลา ป้าจะได้มาพบหนูอีกครั้ง เสี่ยวซี อย่าร้องไห้นะ!"

เธอไม่ต้องการบอกหนิงเสี่ยวซีว่า หนิงเส่วาฉินทำไม่ดีและเรื่องของผู้ใหญ่ไม่เกี่ยวข้องกับเด็ก ๆ

ในความเป็นจริง เมื่อเธอสงบลง ดูเหมือนว่าเธอจะเข้าใจหนิงเส่าเฉิน หนิงเสี่ยวซีเป็นลูกชายของเขา เขาปฏิเสธที่จะให้เขาถูกคุกคามโดยธรรมชาติ ถ้าเธอเป็นเขา เธออาจจะทำเช่นเดียวกัน มันเป็นเพียงตัวตนของเธอเอง เธอไม่สามารถพูดได้ เพราะเธอไม่ได้คิดว่า จะเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น?

“ คุณป้า คุณไม่มีความคิดเห็นของตัวเองเหรอ เขาให้ไป คุณก็ไปเหรอ?” หนิงเสี่ยวซีปาดน้ำตา ดูเหมือนเขามีความเกลียด

เฉินเป้ยอีไม่ได้พูดอีกเลย แม้ว่าหนิงเสี่ยวซีจะบอกว่าเขามีIQมากกว่า แต่ประสบการณ์ทางสังคมก็น้อยเกินไปบางที ในแนวคิดของเขาสิ่งมีชีวิตทั้งหมดยังคงเท่าเทียมกัน

"ผมจ้างคุณ ได้ไหม ผมมีเงิน ... ผมจ่ายเงินเดือนให้คุณ"

หนิงเสี่ยวซียังคงรั้งให้เธออยู่ต่อไป

เฉินเป้ยอีเพียงแค่หายใจเข้าลึก ๆ ผู้ชายตัวเล็ก ๆ คนนี้ทำให้เธออบอุ่นใจมาก

เธอนั่งลงบนพื้น และกอดหนิงเสี่ยวซีไว้ในอ้อมแขน

ถ้าทำได้ เธอหวังว่าเวลาจะหยุดอยู่แค่นั้น

น่าเสียดาย……

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา หนิงเสี่ยวซีก็หลับไปในอ้อมแขนของเธอ เขายังเป็นเด็กหลังจากนั้น เธอมองไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ในอ้อมแขนของเธอ เธอโน้มตัวและจูบหน้าผากของเขา

จากนั้นเธอก็เขย่งเท้าอุ้มหนิงเสี่ยวซีไปที่ห้องของเขา

เมื่อกลับไปที่ห้อง เธอเก็บกระเป๋าง่ายๆ ก่อนรีบเดินลงไปชั้นล่าง แล้วเดินออกไปที่ประตู

ที่ประตูบ้าน แม่นมหลิวจับมือเธอ เดินไปมาและรีบทักทายเมื่อเธอออกมา

"เป้ยอี เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าคุณหนิง ขอให้ฉันจ่ายเงินเดือนให้เธอ"

ทันทีที่เฉินเป้ยอีก้าวไปข้างหน้า กอดแม่นมหลิว และตอบคำถามที่แม่นมหลิวไม่ได้ถาม "แม่นมหลิว ไม่ต้องกังวลมาก ดูแลตัวเองด้วย หลังจากที่พ่อของเสี่ยวซีเรียกพี่เลี้ยงคนใหม่มาแล้ว คุณควรพักผ่อนให้มากขึ้น