บทที่ 440 สาเหตุที่คุณนายโม่ไม่ชอบเธอ

“ตั้งแต่ฉันพบเขาตอนอายุ 22 ฉันก็เหมือนตกนรก ไม่ว่าเรื่องอะไรของฉันเขาก็ควบคุมหมด เมื่อไหร่จะมีลูก จะแต่งงานกับใคร การวางแผนหลังการมีลูก เขาจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวทั้งนั้น ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันจะเป็นบ้า..." เมื่อเธอพูดถึงเรื่องนี้ เธอมองขึ้นไปบนเพดาน " ฉันจะไปดูเขาฝังศพด้วยตัวเองเพื่อส่งเขาไปยังนรก ดังนั้น ฉันจะไม่ถูกจับชั่วคราว ดังนั้น เธอวางใจได้ ฉันจะเอาหานแลกกลับมา อย่างไงก็ตาม เขาได้ตายไปแล้ว มันคุ้มค่าแล้ว ชีวิตหนึ่งแลกชีวิตหนึ่ง "

มู่เฉียวยังไม่ได้พูด และดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะจบตั้งแต่ต้น

ถ้าฉันเคยเกลียดผู้หญิงคนนี้มาก่อน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะหายไป

เธอนึกไม่ออกในพื้นที่ที่หดหู่เช่นนี้ ชีวิตเลวร้ายยิ่งกว่าความตายเป็นเวลาหลายสิบปีและเธอต้องทนรับบาปมามากแค่ไหนเพื่อที่จะทำให้เธอสามารถฆ่าคนได้

“ฉันแค่ฟังเขาเพื่อให้เขาเชื่อใจฉัน แต่เขาไม่เคยคาดหวังว่าเขาจะตายในมือของฉัน” เมื่อเธอพูดแบบนี้ เธอสูดหายใจอย่างแรงและยิ้มที่มุมปากของเธอ

“รู้ไหมทำไมฉันถึงเกลียดเธอ”

มู่เฉียวไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบนี้ในวันนี้

“เพราะเธอขัดขวางแผนการทั้งหมดของฉัน ฉันจึงคิดว่าโม่หานจะหาคนที่สามารถช่วยเขาได้ หาผู้หญิงที่เขาไม่รักและแต่งงานกัน ในอนาคตจะไม่มีจุดอ่อนให้ผู้ชายคนนั้นจับได้ แต่เธอกลับใจดี เด็ดเดี่ยว ไม่สนใจเรื่องเงิน เธอเป็นคนพิเศษยิ่งค้นมากเท่าไหร่ยิ่งน่ากลัวมากเท่านั้น ฉันกลัวโม่หานจะหลงรักเธอ ต่อมา มีบางอย่างเกิดขึ้นกับ โม่หาน ฉันจงใจส่งเขาไปต่างประเทศโดยจงใจบอกเธอว่าเขาตายแล้ว แต่…” คุณนายโม่สูดลมหายใจและมองขึ้นไปที่มู่เฉียว

“แต่ฉันยังประเมินคุณต่ำไป ฉันทำกับเธอขนาดนี้ แต่เธอก็ยังยอมรับเขา เขาตกหลุมรักเธอ และเขาก็แสดงท่าทางต่อต้านเพราะเธออย่างโจ่งแจ้ง แต่คุณไม่รู้ว่าเขาทำอะไรไปบ้าง เขาทำงานหนักทั้งกลางวันและกลางคืนเพียงเพื่อให้ตัวเองแข็งแกร่งพอที่จะต่อสู้กับเขา แต่เขายังเด็กเกินไป เขาประเมินความสามารถของชายคนนั้นต่ำไป หานฉุนและหานเสว่แม้จะไม่ใช่ลูกที่ฉันคลอด แต่เขาก็เป็นลูกชายของฉัน ลูกฉันน่าสงสารแบบนี้ฉันทำใจไม่ได้”

มู่เฉียวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย หานฉุน และหานเสว่ ไม่ได้เกิดจากคุณนายโม่ เธอคิดเสมอว่าใช่ลูกของเธอ

“ดังนั้นมู่เฉียว ฉันถึงเกลียดเธอ ถ้าเธอไม่ปรากฏตัว เขาก็จะไม่สิ้นหวัง เขาจะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานมาก ตอนนั้นเธออยู่ในเมือง B เขาทำงานบริษัทในตอนกลางวัน แต่ตอนกลางคืนเขาจะไปที่เมือง B ที่ห่างออกไปหลายพันไมล์ เพียงเพื่อต้องการเจอเธอ เขาไม่หลับทั้งคืนทั้งวัน กระเพาะอาหารของเขาถูกเอาออกโดยหนึ่งในสามทั้งหมดนี้เป็นเพราะเธอ” “เธอคำรามเสียงต่ำ มู่เฉียวลืมตากว้าง

เธอไม่คิดว่า ความจริงของเรื่องจะเป็นแบบนี้

เธอตกตะลึงและไม่สามารถสงบสติอารมณ์เป็นเวลานาน จริงๆแล้ว ในบ้านไม่มีใครในตอนกลางวันและเปิดไฟตอนกลางคืนคือบ้านของโม่หาน แล้วใช่หรือไม่ โม่หานได้มอบบ้านราคาประหยัดให้ด้วย ในปีนั้นเธออาศัยอยู่อย่างสงบมากแต่เขาไม่เคยคิดว่าชายคนนี้ต้องทนทุกข์กับบาปและความทุกข์ทรมานมากมายเพราะเธอ และเขาไม่เคยพูดสักคำต่อหน้าเธอ

เจ็บปวดใจ เจ็บจนหายใจไม่ออก “โม่หาน คุณมันโง่”

คุณนายโม่กอดขาและเอาหัวไว้ระหว่างขา ร้องไห้อย่างปวดใจ มู่เฉียวอยากปลอบเธอ ยื่นมือขึ้นไปในอากาศ แต่ก็ค้างไว้อย่างนั้น

เธอควรพูดอะไร? ถ้าลูกสาวของเธอต้องทนทุกข์ทรมานกับลูกเขยของเธอมากในอนาคต ในหัวใจของเธอคงไม่ชอบผู้ชายคนนั้น

อย่างไรก็ตาม เธอต้องการจะบอกว่าเธอไม่รู้จริงๆ ลับหลังโม่หานได้ทำอะไรเพื่อเธอมากมายเพียงนี้ ถ้าเธอรู้เธอจะเลือกอยู่กับเขาอย่างแน่นอน

“ขอโทษ，เรื่องพวกนี้ ฉันไม่รู้จริงๆ”

คุณนายโม่ไม่ตอบเธอ มู่เฉียวเม้มริมฝีปาก

หลังจากนั้นไม่นาน เธอพูดว่า "คุณออกไปเถอะ ทิ้งฉันไว้คนเดียวสักพัก"