บทที่ 459 หนิงเสี่ยวซี

ทั้งสองคนเพิ่งออกจากบ้านมา ก็ได้ยินเสียงรถจอด ชายหญิงคู่หนึ่งเดินลงมาจากรถ ผู้หญิงเย่หลินรู้จัก คนคนนั้นชื่อโอวหยางอะไรสักอย่าง ผู้ชายคือเซี่ยอวี่

นี่กี่ปีแล้วที่ไม่ได้เจอกัน? เธอยังคงจำได้แม่นยำ คนคนนั้นช่วยเธอซื้อผ้าอนามัย แล้วก็เอาเสื้อมาบังให้เธอ

อืม ใช่ เธอลืมไปเลย เซี่ยวอวี่กับโอวหยางแต่งงานกันแล้ว เคยได้ยินหนิงเส่าเฉินบอก

เมื่อโอวหยางเห็นเย่หลิน เห็นได้ชัดว่าตกตะลึง ได้ยินแม่บอกว่า เพราะแม่ของผู้หญิงคนนี้ พ่อจึงย้ายออกจากบ้านไป

แววตาเธอเย็นชาอย่างมาก

เซี่ยวอวี่เห็นเย่หลิน ก็รู้สึกว่าคนคนนี้เหมือนเคยเจอกันมาก่อน

เย่หลินมองเขาแล้วยิ้มเล็กน้อย "สวัสดีค่ะ คุณเซี่ย"

น้ำเสียงนี้ เซี่ยอวี่ก็ตกตะลึง เขาหัวเราะ เขาฟังผิดไปอย่างแน่นอน นี่คือภรรยาของหนิงเส่าเฉิน……

"คุณคือ……”

เป็นธรรมดาที่เย่หลินไม่สามารถอธิบายเรื่องที่ปิดบังใบหน้าของตนเองก่อนหน้านี้ได้ เรื่องบางเรื่อง ผ่านไปแล้ว ก็ควรจะให้มันผ่านไป

"เธอก็คือลูกสาวของนังจิ้งจอกคนนั้น" โอวหยางพูดอย่างลวกๆ

เซี่ยอวี่ดึงเธอเล็กน้อย

สายตาของหนิงเส่าเฉินเย็นชาลงทันที "คุณพูดอีกทีสิ?"

เป็นธรรมดาที่โอวหยางจะรู้จักหนิงเส่าเฉินดี เธอถอยไปอยู่ข้างหลังเซี่ยอวี่ พูดพึมพำว่า : "ที่แท้ลูกไม้ก็ย่อมหล่นไม่ไกลต้น ไม่ใช่เธอก็แย่งเขามาจากเกาเหวินหรอกเหรอ?"

หนิงเส่าเฉินอยากจะเดินเข้าไป เย่หลินรั้งเขาไว้ "ไปกันเถอะ"

เรื่องบางเรื่องเถียงไปก็ไร้ประโยชน์

เธอหันไปพูดกับเซี่ยอวี่ว่า "แววตาหมอเซี่ยดูไม่ค่อยดีเลย"

เซี่ยอวี่ยิ้มตอบกลับอย่างจนปัญญาเล็กน้อย "ต้องขอโทษด้วย……”

เย่หลินยิ้มตอบกลับอย่างสดใส "ไปก่อนนะ"

รอยยิ้มนี้ มันสะเทือนใจโอวหยางที่อยู่ข้างๆ "เซี่ยอวี่ ไม่อนุญาตให้คุณมองผู้หญิงอื่นนะ"

เซี่ยอวี่ผลักเธอที่พัลวันอยู่กับแขนของเขา "คุณลืมไปแล้วเหรอ วันนี้มาคุยเรื่องหย่ากับพ่อของคุณ พรุ่งนี้ เราก็จะต่างคนต่างโสด ฉันจะมองใคร แล้วเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย?"

เมื่อเย่หลินเปิดประตูรถ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้จากด้านหลัง

"เซี่ยอวี่ ฉันไม่หย่ากับคุณหรอก"

"อย่าเพ้อเจ้อ"

เย่หลินปิดประตูรถ เห็นว่าหนิงเส่าเฉินไม่ได้สตาร์ตรถ ก็เบ้ปาก "หมายความว่าอะไร? ทำไมไม่ไปล่ะ?"

"ต่อไปไม่อนุญาตให้ยิ้มอย่างนั้นกับผู้ชายคนอื่นอีก"

เย่หลินรู้ว่าเขาหมายความว่าอะไร แต่แกล้งโง่ "เป็นมารยาทนะ"

เซี่ยอวี่ ขอให้ชีวิตใหม่ของคุณมีแต่ความสุข

……

ปีนี้เย่หลินอายุ 38 ปี และปีนี้หนิงเสี่ยวซีอายุ 20 ปี เป็นนักศึกษาปีสองอยู่ในเมืองที่ห่างไกลออกไป บอกว่าอยากสัมผัสชีวิตแบบคนธรรมดา เย่หลินเป็นห่วง เลยตัดสินใจไม่เยี่ยมเขา

เพื่อไม่ให้ดูพิเศษ หนิงเสี่ยวซีอยู่หอพักกับเพื่อนร่วมชั้นสี่คน จู่ๆเพื่อนก็วิ่งมาจากด้านนอก แกว่งมือถือในมือ

"พวกเรา มาดูสาวสวยที่หน้าประตูโรงเรียนเร็ว"

เพื่อนสองคนที่อยู่บนเตียงแทบจะกระโดดลงมา "ดูหน่อยๆ ดูหน่อยๆ……"

หนิงเสี่ยวซีที่อยู่บนเตียง รู้สึกเฉยๆ ในบ้านก็มีผู้หญิงสวยๆ เขามีภูมิคุ้มกันต่อสาวสวยอยู่แล้ว

"ว้าว ดูดีจริงๆ ไม่เคยเห็นสาวรุ่นใหญ่ที่สวยอย่างนี้มาก่อนเลย จุ๊ๆ……”

"เฮ้อ ฉันหมดความปรารถนาสาวๆเหล่านั้นในมหาวิทยาลัยของเราไปเลย ใครทำให้ฉันพูดคุยกับเธอได้นะ เทอมนี้ รวบรวมถุงเท้าของทุกคนมาเลย"

หนิงเส่าเฉินหรี่ตา ตื่นเต้นเล็กน้อย

"มึงไสหัวไปเลย ใครทำให้กูเห็นเธออยู่ตรงหน้าได้ เทอมนี้ รวบรวมเสื้อผ้ามาเลย แล้วก็จะซักด้วยมือด้วย"

หนิงเสี่ยวซีเม้มๆปาก ฟังเงื่อนไขนี้ก็ไม่เลว

"เชี่ย นับประสาอะไรกับซักเสื้อผ้า แค่ทำให้เธอยิ้มให้พวกเราได้ อย่าพูดถึงซักเสื้อผ้าเลย ล้างเท้าพวกเราก็จะทำให้"

ท้ายที่สุดหนิงเสี่ยวซีก็ลุกขึ้นนั่ง นิ้วเรียวยาวยื่นออกไป ไปย่างมือถือมาจากเพื่อนร่วมหอ เมื่อเห็นภาพด้านข้างของผู้หญิงคนนั้น เขาก็แทบกระอักเลือด

เขาสมองกลวงเหรอ? คาดไม่ถึงว่ามาใช้ชีวิตอยู่มหาวิทยาลัยแล้ว นี้ยังต้องมาอยู่หอร่วมกับกลุ่มSBอีก