บทที่ 460 แม่สามี

เย่หลินเห็นหนิงเสี่ยวซีอีกด้านหนึ่งของห้างสรรพสินค้า ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองอย่างแปลกใจ

เมื่อเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งถือถุงใบใหญ่ใบเล็กออกมาจากร้านร้านหนึ่ง เธอเม้มปากแล้วยิ้ม แปลกใจและดีใจเล็กน้อย ลูกชายของเธอ มีคนที่ชอบแล้วเหรอ?

การปรากฏตัวครั้งนี้ทำให้เธอรู้สึกว่าตนเองคิดถูกจริงๆ

"ใครเหรอ?" เธอระงับความตื่นเต้นในใจ พูดได้ว่าเธอเป็นกังวลมาตลอด ว่าในอนาคต หนิงเสี่ยวซีเป็นคนที่ทะนงตัวแบบนี้ จะไม่สามารถหาผู้หญิงที่ถูกตาต้องใจเขาได้

หนิงเสี่ยวซีพูดว่า "เพื่อนร่วมชั้น"

เพื่อนร่วมชั้น? นี่คือลูกของตนเอง เย่หลินจะไม่เข้าใจเขาได้อย่างไร อุปนิสัยของหนิงเสี่ยวซีคล้ายกับหนิงเส่าเฉินอย่างมาก พูดให้น่าฟังหน่อย ก็คือเท่ พูดอย่างไม่น่าฟังก็คือเย็นชาแต่โรแมนติก

เธอกระแอมเบาๆ แต่เสียงดังเล็กน้อยในห้างที่โล่งกว้าง

เด็กสาวคนนั้นได้ยินก็หันไปมอง พอดีกับเย่หลินกำลังหอมแก้มหนิงเสี่ยวซีอยู่ เธอจึงพูดหยอกล้อว่า "ตอนเย็นไปทานข้าวด้วยกันสิ ฉันจะช่วยคุณอธิบาย"

หนิงเสี่ยวซีหันไปมองสีหน้าแม่ที่ยิ้มอย่างปลื้มใจ เขาสงสัยจริงๆเลย นี่คือแม่ของตนเองใช่ไหม? ใส่ใจลูกชายขนาดนี้เลยเหรอ?

ถุงในมือผู้หญิงคนนั้นตกลงบนพื้น ขอบตาเธอเต็มไปด้วยน้ำตาในชั่วพริบตา เดิมทีเขาชอบผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่อย่างนี้นี่เอง

เธอแทบจะพุ่งเข้ามาหาหนิงเสี่ยวซี ยืนอยู่ตรงหน้าเขา เงยหน้ามองเขา น้ำตาไหล แต่ไม่ได้พูดอะไร

หนิงเสี่ยวซีลูบๆปลายจมูก "คุณ คุณมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"

เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่พูดจา หันกลับวิ่งไปทางด้านนั้น เก็บถุงบนพื้นขึ้นมา เอามาวางไว้ตรงหน้าหนิงเสี่ยวซี ปิดปากหันกลับเดินออกไป

เย่หลินขมวดคิ้ว ก้มไปหยิบถึงที่พื้น

"หนังสือสองเล่ม ซีดีหนึ่งแผ่น เสื้อเชิ้ตหนึ่งตัว กางเกงหนึ่งตัว แล้วก็กางเกงในสามตัว รองเท้าหนึ่งคู่ กางเกงในคือขนาดลูกชายของฉัน และรองเท้าก็คือขนาดของลูกชายฉัน……”

เย่หลินกำลังจะพูดอะไรอีก

หนิงเสี่ยวซีก็แย่งถุงจากในมือของเธอไป

"คุณต้องรับผิดชอบที่จะอธิบายนะ"

เย่หลินพยักหน้า "อธิบายได้ คุณก็ให้เธอมาทานข้าวเย็นด้วยกันสิ"

อายุ 38 ปี ต้องเป็นแม่สามีแล้ว ใจเย่หลินรับไม่ค่อยได้เล็กน้อย

"เสี่ยวซี พวกคุณอย่าเพิ่งมีลูกนะ ฉันยังรับไม่ได้ที่จะถูกเรียกว่าคุณย่า"

หนิงเสี่ยวซีหยุดฝีเท้า หางตากระตุก หันไปถลึงตาใส่แม่ตนเอง ท้ายที่สุดเขาก็ฉีกยิ้มอย่างเอ็นดู พูดอย่างยิ้มเยอะว่า : "จะให้ตาเฒ่าคนนั้นมารับคุณกลับไปทันทีเลย"

ตาเฒ่า? หนิงเส่าเฉินนะเหรอ?

เย่หลินยืนหัวเราะอยู่ข้างหลังเขา

มองภาพด้านหลังของลูกชาย เธอแค่รู้สึกว่าโชคชะตาปฏิบัติต่อเธอไม่เลวเลยจริงๆ

ตอนเย็น

"คุณผู้หญิง ฉันอยากจะแนะนำตัวเองหน่อย ฉันเป็นแม่ของหนิงเสี่ยวซี" เธอจงใจเน้นคำว่าแม่ จากนั้นก็พูดว่า : "คุณเรียกฉันว่า……”

"สวัสดีค่ะแม่สามี" ผู้หญิงคนนั้นตกตะลึงก่อน จากนั้นก็มีสีหน้าดีใจ รีบลุกขึ้นยืน ถึงแม้น้ำชาจะเทราดตนเองก็ไม่สนใจ ก้มโค้งคำนับเย่หลินด้วยใบหน้าน่ารักไร้เดียงสา แล้วพูดอย่างตรงไปตรงมา

หนิงเสี่ยวซีพูดไม่ออก คนIQ190อย่างเขา จะชอบคนไอคิวต่ำแบบนี้ได้อย่างไร

เขานั่งลงข้างๆ หยิบทิชชูมาเช็ดน้ำให้เธอ "แม่สามีอะไร? ใครจะแต่งงานกับคุณ?" ต่อว่าอย่างนี้ แต่การกระทำอ่อนโยนมาก

เย่หลินเม้มปาก สำหรับความไร้เดียงสาของเด็กผู้หญิงคนนี้ สำหรับความอ่อนโยนของหนิงเสี่ยวซี ใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม "โอเคๆ คุณนั่งเถอะ ทานข้าวกัน"

ระหว่างมื้ออาหาร