บทที่ 461 ท้องก่อนแต่ง

“เธอขี่จักรยานล้ม ช่วยพยุงเธอหน่อย”

“ปกป้อง หรือแอบชอบ” จากนิสัยของหนิงเสี่ยวซี จะไม่สนใจเรื่องไม่เป็นเรื่อง ความเย็นชาของเขา เมื่อเทียบกับหนิงเส่าเฉินแล้ว ไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกแล้ว

หนิงเสี่ยวซีเม้มริมฝีปากและเลียริมฝีปาก และเหลือบมองที่แม่ของเธอ “แม่ครับ ช่วงนี้คือแม่ว่างมากใช่ไหมครับ”

“ฉันต้องถามให้ชัดเจนกว่านี้หน่อย เรื่องแต่งงานเรื่องใหญ่ ถ้าฉันไม่สนใจใครจะสนใจ “เย่หลินเป็นคนจริงจัง ลูกชายของเขามีแฟน ซึ่งทำให้เธอตื่นเต้นเล็กน้อย

หนิงเสี่ยวซีอ้าปากกว้างและถอนหายใจเล็กน้อย "ยังเร็วเกินไป"

“ดูแล้วสวยดี รักษาไว้ เป็นหยกหายาก”

“แม่กับเธอรู้จักกันมาไม่นาน ก็มั่นใจขนาดนั้น? "

เย่หลินจับหลังของหนิงเสี่ยวซี “แม่เชื่อในสายตาของลูกชายแม่”

หนิงเสี่ยวซีก้มศีรษะลง เชื่อสายตาของเขา ตัวเขาเองก็แทบจะสงสัย ผู้หญิงที่งี่เง่าและไร้เดียงสา เขาไม่รู้จริงๆว่าชอบเธอตรงไหน

ครึ่งปีต่อมา เวินเสี่ยวซีส่งข้อความถึงเย่หลิน "แม่ย่า เสี่ยวซีตอบตกลงที่จะคบกับฉันแล้ว แต่เขาบอกว่าเขาจะกลับไปที่เมือง C ฉันควรทำอย่างไร"

ใช่ ตอนทานข้าวครั้งที่แล้ว ตอนที่หนิงเสี่ยวซีไปห้องน้ำ เย่หลินได้ขอเบอร์โทรของเวินเสี่ยวซี แล้วทำการเพิ่มวีแชทของเธอ ทั้งสองได้ติดต่อกันเสมอ เวินเสี่ยวซีเด็กคนนี้เหมือนกระดาษขาว ไม่มีอุบาย คิดอะไรก็จะพูดแบบนั้น เย่หลินได้เรียนรู้ในภายหลังว่าคะแนนการบ้านของเธอดีมาก แม้ว่าจะเทียบไม่ได้กับอัจฉริยะอย่างหนิงเสี่ยวซี แต่เธอก็เป็นผู้หญิงที่ดีมากๆ

และที่บ้านสอนมาดี สามารถทำอาหารได้ ในอนาคตหนิงเสี่ยวซีจะไม่ต้องทนหิว และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือเขาชอบหนิงเสี่ยวซี เย่หลินยิ่งดูยิ่งชอบใจ

ดังนั้น เธอจึงมักจะสอนเวินเสี่ยวซีถึงวิธี "จัดการ" ลูกชายของเธอ

ในวันหนึ่ง ขณะที่เย่หลินไปอาบน้ำ โทรศัพท์อยู่ในหน้าแชทของวีแชท

“แม่ย่า วันนี้เสี่ยวซีจูบหนู หนูมีความสุขมาก”

หนิงเส่าเฉินหน้าดำขึ้นมา แม่ย่า?

เมื่อเย่หลินออกมา ชายหนุ่มวางหนังสือในมือลงแล้วตบที่ว่างด้านข้างของเขา "มานี่สิ"

เมื่อดูหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงเปิดอยู่ เย่หลินก้มศีรษะลง ดูเหมือนว่าเขาจะทำอะไรผิด “คุณเห็นแล้วหรอ?”

"ทำไมฉันไม่รู้ คุณยังมีงานอดิเรกนี้อยู่"

เย่หลินสูดหายใจเข้าและนั่งอยู่ในอ้อมแขนของหนิงเส่าเฉิน วาดวงกลมบนหน้าอกด้วยมือของเขา “คุณ อีกไม่นาน บางที คุณอาจจะได้เป็นปู่”

หลังจากพูด เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นใบหน้าของหนิงเส่าเฉินกระตุกสองสามครั้ง เธอปิดปากของเธอและไม่สามารถหยุดยิ้มได้

หนิงเส่าเฉิน? ปู่ ……

เมื่อคิดถึงเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ยังคงจ้องมอง "ปู่" คนนี้ เย่หลินยิ้มแทบหายใจไม่ออก

หนิงเส่าเฉินสูดลมหายใจเข้า เห็นได้ชัดว่า สำหรับการเรียกแบบนี้ เขาเหมือนกับเย่หลินในตอนนั้นซึ่งไม่สามารถยอมรับได้

ทั้งสวยทั้งหล่อทั้งคู่ ประกอบกับหลายปีที่ผ่านมา ถูกบังคับโดยเย่หลินและดูแลรักษาเป็นประจำ ดูแล้วเหมือนแค่อายุแค่สามสิบต้นๆ

เมื่อกี้ยังบอกว่าจะเป็นปู่...

เย่หลินคิดๆ แล้วขำ

“คุณอย่าไปยุ่งกับเรื่องของลูกมากนัก เสี่ยวซีเขามีขอบเขตของเขา” หนิงเส่าเฉินกล่าวหลังจากคิดเรื่องนี้

เย่หลินมองไปที่หนิงเส่าเฉิน "เขาก็เหมือนกัน ... บอบบางเกินไป ต้องมีใครสักคนมาเติมไฟ ฉันชอบเสี่ยวเวินคนนี้"

ชายหนุ่มมองมาที่เธอโดยตรง "คุณกำลังพูดถึงอะไร? แอบแฝง?"

เมื่อเห็นดวงตาของชายคนนั้นค่อยๆเปลี่ยนไป เย่หลินก็ลุกขึ้น "ฉันจะดูว่าสามคนนั้นหลับหรือยัง คุณดูหนังสือต่อเลย"

……

วันที่สอง หนิงเสี่ยวซีซึ่งเพิ่งกลับมาถึงบ้าน ถูกเรียกให้ไปเรียนหนังสือ