บทที่ 5 ปรุงก๋วยเตี๋ยว

“คุณพูดว่าอะไร...”ความคิดจาง ๆ เอ่อล้นออกมาจากปากของเขา และสายตาที่เฉียบคมของหนิงเส่าเฉินก็พุ่งตรงมาที่หลิวซู่

หลิวซู่ลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ประตูอย่างใจเย็น ผู้ชายอย่างนี้ไม่รู้จริงๆว่าทำไมผู้หญิงถึงสนใจเขานัก? ไม่เห็นน่าสนใจตรงไหนเลย

เวลาอาหารเย็น หนิงเสี่ยวซีบอกว่าไม่สบายตัวเอง ไม่อยากลงไปกินข้าว ขอให้เฉินเป้ยอีนำอาหารขึ้นไปชั้นบน เมื่อเห็นว่าเจริญอาหารดี กินนั้นกินนี่ เฉินเป้ยอีจึงพูดว่า“คุณกินช้าๆ ไม่มีใครแย่งหนู”คิดว่า เด็กคนนี้ดูเหมือนจะไม่ชอบเกาเหวิน

เดิมทีพูดว่าจะนั่งเรือยอทช์ไปเล่นทะเลในวันรุ่งขึ้น พอสามทุ่มกว่าหนิงเส่าเฉินรับสายโทรศัพท์ เหมือนมีเรื่องด่วน แล้วเขาก็กลับไปพร้อมคนกลุ่มหนึ่ง

ณ บาร์ ที่เปิดเพลงเสียงดังจนสามารถทะลุผ่านกำแพงห้องได้

ภายในห้องVIP

หนิงเส่าเฉินหมุนแก้วไวน์ไปมาด้วยนิ้วเรียว ไวน์แดงภายในโคลงเคลงขึ้นและลง

“เอาคนเข้ามา”

เสียงดังขึ้น ประตูถูกผลักให้เปิดออกและผู้หญิงคนหนึ่งก็ถูกผลักเข้าไป

ใบหน้าที่สวยงามและอารมณ์ที่สดใหม่ ไม่เข้ากันกับการผ่านสนามประเภทนี้ แต่ทุกคนที่มาที่นี่รู้ดีว่านี่เป็นเพียงการปลอมตัวของเธอ

“พูดสิ่งที่คุณเพิ่งพูดอีกครั้ง”ฮั่นยิ่งเฮามองไปทางหนิงเส่าเฉิน

หนิงเส่าเฉินหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มจนหมด “ถ้าโกหกแม้แต่นิดเดียว ก็ระวังลิ้นของคุณไว้”สิ่งที่เขาพูดนั้น ดูสงบและอ่อนโยน แต่ทุกคนในที่นี้รู้ว่า หนิงเส่าเฉินจะทำแบบนั้นจริง ในสายตาของเขามีแต่คิดและไม่คิด ไม่เคยมีกล้าหรือไม่กล้า

ผู้หญิงคนนั้นคุกเข่าลง "ตอนนั้นพวกเขาบังคับฉันกลับมา พวกเขาขอให้ฉันให้ยาจากนั้น ... แล้วก็ไปหาอสุจิของคุณ"

“ใคร？”

“คุณ...คุณพ่อ...”ผู้หญิงตัวสั่น แต่เธอไม่กล้าปกปิดสักนิด เธอเกลียดตัวเองที่ดื่มมากเกินไป จนพูดมาก

“แล้วผู้หญิงคนนั้นคือใคร？”

“ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้จริงๆ เดิมที เดิมทีฉันคิดว่า ฉันอยากท้องด้วยตัวเอง แต่คุณพ่อของคุณไม่ชอบฉัน เขาจึงให้เงินก้อนโต และให้ฉันหนีไปต่างประเทศ ฉันใช้เงินหมดแล้ว และเพิ่งกลับมาเมืองCอย่างลับๆ ฉัน...”

“เอาตัวเธอไป ฉันไม่อยากเจอเธอ”หนิงเส่าเฉินขัดจังหวะเธอเล็กน้อยอย่างหงุดหงิด

“คุณชายหนิง คุณปล่อยฉันเถอะ ฉันสัญญา ฉันจะไม่พูดอะไร ”นิ้วเรียวของหญิงสาวค่อยๆดึงกางเกงของเขาพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า และเธอก็ขอร้องชีวิตจากหนิงเส่าเฉินอย่างน่าสงสาร

น่าเสียดาย...

“นำตัวออกไป”เขาคำราม แต่ในใจก็โล่งใจอย่างอธิบายไม่ถูก แม่ของลูกชายเขา ไม่ใช่คนแบบนี้

หลิวซู่ที่นั่งข้างเขา เล่นกับแก้วไวน์ที่ว่างเปล่าบนบาร์ และหลังจากนั้นไม่นานก็ตบหลังเขา“พ่อของคุณไม่น่าจะทำร้ายคุณคุณ เพราะคนที่เป็นแม่ของหนิงเสี่ยวซี เขาคงไม่ได้เลือกใครมาก็ได้ ดูลักษณะของลูกของคุณ แล้ว ผมคิดว่าแม่ของเขาไม่น่าจะเลวเลย”

ไม่มีเสียงตอบรับ หนิงเส่าเฉินเงียบ เขาไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมพ่อของเขาถึงทำแบบนี้ ในอดีตเขายังเด็ก ถ้าเขาต้องการลูกก็แค่เรื่องของเวลา ทำไมเขาต้องทิ้งลูกไว้ด้วยวิธีนี้

“สำหรับผมเกาเหวินโชคร้ายที่สุด เธอกลายเป็นแม่เลี้ยง คุณต้องมีน้ำใจต่อเธอในอนาคต”หนิงเส่าเฉินจ้องมองเขากลับ