บทที่ 6 ได้เจอเซี่ยอวี่

หนิงเส่าเฉินหน้านิ่ง แต่ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่าง "อย่าเล่นกลอุบายนี้ต่อหน้าผม"

เฉินเป้ยอีอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะเข้าใจสิ่งที่เขาพูด แม้เธอไม่เคยมีความรักกับใคร แต่เธอก็ยังดูละครทีวี...

เขาเลยคิดว่าเธอจงใจยั่วยวนเขา

เธอก้มหน้าและไม่พูดอะไร ตัวตนของเขาพูดอะไรทุกอย่างก็ถูกต้องไปหมด แล้วเธอจะพูดอะไรได้อีก

เธอหันกลับไป ไม่แม้แต่จะคุยด้วย แล้วก็กลับห้อง

แม่บอกว่าบุคลิกของเธอเย็นชาเกินไป อันที่จริงเธอแค่ต้องการปกป้องตัวเอง ตอนที่เธอเรียนมัธยมปลาย เธอเป็นถึงรองประธานนักเรียนในโรงเรียน เธอร่าเริงและมีชีวิตชีวา ซึ่งเป็นสิ่งที่ทุกคนยอมรับ

แต่ว่าต่อหน้าแม่ เธอไม่กล้าที่จะหัวเราะตั้งแต่ยังเด็กจนโต เพราะแม่ของเธอจะไม่มีความสุข เธอพูดเสมอว่า ผู้หญิงควรสงบเสงี่ยมเหมือนผู้หญิงในอดีต เมื่อก่อนเธอรู้สึกว่าการอดทนมันทรมาณ แต่หลังจากเธอได้สัมผัสกับประสบการณ์ถึง 6ปี เธอกลับรู้สึกว่าไม่ต้องอดทน เธอก็สงบนิ่งเหมือนน้ำแล้ว

ในตอนเที่ยงหนิงเสี่ยวซีบอกว่าอยากกินของหวาน เธอจึงใช้เวลาทำอาหารให้เขา ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา นอกจากทักษะการทำอาหาร เธอก็ไม่ได้เรียนรู้ทักษะอย่างอื่นเลย เพราะจะได้ทำอาหารรสเลิศให้แม่ของเธอ

เมื่อเธอทำเสร็จแล้ว เธอคิดว่าหนิงเสี่ยวซีคงอยากนอนอีกหน่อย เธอจึงไปงีบบ้าง เมื่อคืนเธอทำบะหมี่ให้หนิงเส่าเฉินแล้ว หลังจากนั้นเธอก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนดึกถึงจะได้หลับ และตอนนี้ก็ทำให้เธอปวดหัวนิดหน่อย

เมื่อขึ้นไปชั้นบน เห็นแม่นมหลิวเดินมาอย่างกระหืดกระหอบ "แม่นมหลิว มีเรื่องอะไรคะ ทำไมคุณรีบขนาดนี้"

“อ่อ เป้ยอีเหรอ？”เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตบหัวตัวเอง "เธอดูฉันสิ ฉันจำไม่ได้แล้วว่าฉันกำลังหาใครอยู่" พูดพลางยื่นถุงใสส่งให้เฉินเป้ยอี"นี่คือยอของคุณผู้ชาย เธอเอาไปให้เขาหน่อย"

“ยาเหรอ？”เฉินเป้ยอียกถุงในมือขึ้นด้านในเขียนข้อความเล็กๆไว้ว่า "ยาโรคซึมเศร้า ยานอนหลับเหรอ?" เธอตะลึง ไม่น่าเชื่อยังคนนั้นมีอาการซึมเศร้าหรือไม่?

เมื่อเห็นความสงสัยของเธอ แม่นมหลิวก็ถอนหายใจเล็กน้อย "เกิดเรื่องบางอย่างขึ้นกับคุณชายตอนที่เขายังเด็ก พอตึกลางคืนเขาก็จะนอนไม่หลับ จึงต้องกินยาพวกนี้"

เฉินเป้ยอีร้องอ่อออกมา บ้านคนรวยมักจะมีเรื่องที่บอกใครไม่ได้แบบนี้ เธอควรรู้ให้น้อยดีกว่า

"ถ้าไม่ให้คนขับรถไปส่งที่นั่น ฉันก็ไม่คุ้นทาง" เธอปฏิเสธ เพราะเธอไม่อยากติดต่อกับชายคนนี้จริงๆ

“ ฉันกลัวคนขับปากจะปากสว่าง เธอรู้เรื่องพวกนี้แล้ว ก็อย่าคนนอกรู้”

คนนอกเหรอ เธอไม่ใช่คนนอกเหรอ?

"เป้ยอี เธอช่วยฉันได้ไหม บ่ายนี้คุณผู้ชายจะออกไปทำธุระ ถ้าไม่รีบไปส่งฉันกลัวว่าจะสายเกินไป"

ออกไปนอกพื้นที่เหรอ? ถ้าไปถึงที่นั่น ค่อยซื้อเพิ่มก็ได้ เขามีเงินไม่ใช่เหรอ?

"ยานี้ ไม่สามารถหาซื้อได้ในสถานที่ทั่วไป" แม้ว่าแม่นมหลิวจะไม่ใช่นักธุรกิจ แต่เธออาศัยอยู่ในบ้านตระกูลหนิงมานานหลายปีแล้ว เธอจึงสามารถเข้าใจในสีหน้าอาการของคนได้โดยอัติโนมัติ เธอจึงมองลังเลของเฉินเป้ยอีออก และอธิบายต่อไปอย่างอดทน

"ช่างเถอะ เธอไปทำงานของเธอเถอะ ฉันจะไปเอง" แม่นมหลิวกำลังจะรับยากลับไป เมื่อคิดถึงอาการป่วยของเธอ เฉินเป้ยอีจึงยอมจำนน

ภายใต้อาคารสูงร้อยชั้น เฉินเป้ยอีสูดหายใจเข้าลึก ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเข้าไปในอาคารที่หรูหราขนาดนี้ เธอรู้สึกเหมือนคุณย่าหลิวกำลังเข้าไปในสวนแกรนด์วิว ซึ่งเธอก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย

เมื่อเธอมาถึงแผนกต้อนรับ เธอจึงพูดถึงความประสงค์ของเธอ พนักงานต้อนรับหญิงกวาดสายตามองเธอด้วยสายตาที่ไม่เชื่อ แต่ก็ยังเชิญให้เธอนั่งบนเก้าอี้ข้างๆอย่างสุภาพ และโทรไปที่ห้องทำงานของประธานที่ชั้นบนสุด

“ ส่งยาเหรอ？ท่านประธานยังไม่ได้ป่วย จะมาส่งยาอะไร พวกคุณจัดการงานกันไม่ได้เหรอ” เลขาสาววางสายโทรศัพท์อย่างไม่ใส่ใจ