บทที่462 ปี๋ไค

ณ เวลานี้ อีกเมืองหนึ่ง

“หนิงเสี่ยวซี คืนนี้ ฉันไม่กลับบ้านได้ไหม? “เวินเสี่ยวซีจับแขนของหนิงเสี่ยวซีและกะพริบตา

หนิงเสี่ยวซีขมวดคิ้ว เคาะแป้นพิมพ์ทั้งสิบนิ้วอย่างรวดเร็ว และถามอย่างไม่เป็นทางการ

“ก็คือที่ไม่อยากกลับบ้าน คืออยากนอนกับเธอ”

หนิงเสี่ยวซีตื่นเต้นและกดปุ่มเอนเทอะ เขาหลับตาและหายใจเข้าลึก ๆ

ดูเหมือนว่าคำพูดของเวินเสี่ยวซีจะส่งผลต่อเขา

เขายกมือขึ้น เวินเสี่ยวซีก็เอามือปิดหน้าตัวเอง “อย่าตีหน้า”

หน้าตาของเธอทำให้หนิงเสี่ยวซีอารมณ์เสียในทันที “เวินเสี่ยวซีคุณเป็นผู้หญิงนะ”

“ฉันรู้ ฉันมีทุกอย่างที่ผู้หญิงควรมี” เวินเสี่ยวซีพูดและดึงเสื้อยืดแขนสั้นลง “ดูสิ...”

เธอเห็นหนิงเสี่ยวซีรีบหันหน้าไปอีกด้านของเธอ ดวงตาของเธอผิดหวังเล็กน้อย "เสี่ยวซี คุณไม่มีความคิดอื่นเกี่ยวกับฉันหรือ"

หนิงเสี่ยวซี มองออกไป แต่ภาพที่เห็นแค่เพียงหางตาก็นึกขึ้นได้นี่เป็นครั้งแรกที่เขามองดูส่วนนั้นของผู้หญิง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อน แต่โชคดีที่แสงสลัว

เมื่อเขาลุกขึ้น เขาก็หยิบขวดน้ำเย็นจากตู้เย็น หายใจด้วยความโล่งอก ดื่มเข้าไป ความกระสับกระส่ายในหัวใจก็แทบจะถูกระงับไว้

“ดึกแล้ว ผมส่งคุณกลับบ้าน”

เวินเสี่ยวซีเดินไปที่ห้องของเขาอย่างรวดเร็ว ถอยหลังเอนหลังนอนลง "ฉันไม่ต้องการที่จะกลับไป เสี่ยวซี ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว ฉัน...ฉันสามารถมีลูกได้แล้ว"

หนิงเสี่ยวซี ยืนอยู่ที่ประตูยกมือขึ้น วางมันลงอีกครั้ง ลูกกระเดือกเลื่อนลงอย่างรวดเร็ว

ในท้ายที่สุด เขาพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า “วันนี้กลับไปก่อน พรุ่งนี้ผมจะให้พ่อแม่ผม ไปพบพ่อแม่ของคุณ แล้วจัดการกับเรื่องนี้ แล้วค่อยคุยกันอีกที”

เวินเสี่ยวซีดีใจและกระโดดลงจากเตียง เขารีบไปที่หนิงเสี่ยวซี “หนิงเสี่ยวซี งั้นอีกหน่อย เราก็สามารถ สามารถทำแบบนั้นได้แล้วซิ”

หนิงเสี่ยวซีหันไปมองอีกด้านหนึ่ง และควบคุมตนเองอย่างมากเพื่อป้องกันไม่ให้เขาผลักผู้หญิงคนนั้นลง "คุณไม่ละอายใจบ้างหรือ" ขณะที่เขาพูด เขาวางนิ้วลงบนหน้าผากของเธออย่างแรง

เวินเสี่ยวซีแคบปากของเธอ "อย่างไรก็ตามชาตินี้ฉันก็จะแต่งงานกับคุณ ดังนั้นไม่ช้าก็เร็วฉันก็ต้อง..."

“เวินเสี่ยวซี!” หนิงเสี่ยวซีขัดจังหวะเธอ ไปที่โซฟาแล้วหยิบโทรศัพท์กับเสื้อคลุมของเวินเสี่ยวซี และให้เธอออกไป

เวินเสี่ยวซีและหนิงเสี่ยวซีในที่สุดก็แต่งงานกัน แต่ก็ควรเป็นคำพูดของหนิงเส่าเฉินคือท้องก่อนแต่ง

"เสี่ยวซี คุณคิดว่าเราตั้งชื่อลูกว่าหนิงซวงซีดีไหม "

หนิงเสี่ยวซี เหลือบมองเธอและสำลัก "เรียกซวงสี่ น่าจะเหมาะสมกว่า"

พ่อแม่ทั้งสองยิ้มให้กัน

ชีวิตที่มีความสุขมีมากมายหลายหลาก ชีวิตที่มีความสุขของพวกเขาเพิ่งเริ่มต้นขึ้น

นี่คือจุดสิ้นสุดของบทของเย่หลิน

บทของปี๋ไค

ปีนั้นชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 อายุ 12 ปี