ตอนที่ 6 ระแวง

ครืด เสียงเรียกเข้าดังขึ้นในช่วงบ่ายแก่ๆของอีกวัน ปรเมศที่ยังนั่งทำงานตรวจสอบยอดการซื้อของเมล็ดพืชทางการเกษตรว่าเป็นไปตามที่ได้ขอตกลงไว้หรือเปล่า

"มีอะไร" น้ำเสียงเรียบเฉยเมื่อปลายสายคือ กานต์กนก โทรเข้ามาและน่าจะมีธุระพอสมควรเพราะปกติกานต์กนกก็ไม่ค่อยโทรหาพ่อเลี้ยงสักเท่าไหร่

"คืนนี้พ่อเลี้ยงว่างไหม" เธอเอ่ยผู้เป็นสามีในนาม

"ถ้าบอกว่าไม่ว่าง"

"เห็นทีจะไม่ได้ แขกคนสำคัญของคุณพ่อที่เป็นนักธุรกิจด้วยกันนัดทานข้าว กานต์อยากให้พ่อเลี้ยงมาเจอ"

กานต์กนกเอ่ยชวนสามีสำหรับการร่วมรับประทานมื้อค่ำในครั้งนี้ ทั้งที่จริงไม่จำเป็นต้องชวนเลยก็ว่าได้ แต่ทว่าพ่อเลี้ยงปรเมศเป็นคนชอบทำธุรกิจ หากมีโอกาสได้เจอแขกคนสำคัญคงจะเป็นเรื่องดีและอยากจะเอาใจพ่อเลี้ยงไปในตัว

"....." ปรเมศยังไม่ตอบตกลงและเงียบไปสักพัก ตอนนี้สองจิตสองใจพ่อตาแม่ยายเป็นคนกว้างขวาง แต่หากไปก็คงไม่พ้นถูกถามเรื่องลูก แน่นแนว่าเขาไม่อยากตอบคำถามซ้ำซาก แต่หากไม่ไปมันก็คงจะเป็นการตัดโอกาสตัวเอง นักธุรกิจในโต๊ะอาหารมักจะปรึกษาหารือกันเรื่องธุรกิจไม่มากก็น้อย หากนั่งฟังไปเงียบๆคงจะได้ไอเดียและแนวทางเพิ่มมากกว่าเดิม ที่จริงการไปในครั้งนี้มันก็ไม่ได้เสียอะไรเลยสักนิด

"ที่ไหน"

"ร้านเดิม ร้านที่เราต้องไปฉลองครบรอบแต่งงานทุกปี"

ครัวคุณยาย เป็นร้านอาหารไทยและเป็นสูตรโบราณโดยเฉพาะ ทุกๆปีปรเมศต้องมานั่งสร้างภาพการดินเนอร์ฉลองครบรอบแต่งงานกับกานต์กนก แม้ทั้งสองจะรู้ดีว่าการแต่งงานมันมันไม่ได้เกิดจากความรัก แต่เพื่อความสบายใจของผู้ใหญ่ก็ต้องทำ

"1 ทุ่มตรงเจอกันนะคะพ่อเลี้ยง อย่าเรทแล้วกัน กานต์อุตส่าห์บอกคุณพ่อคุณแม่ไว้ว่าพ่อเลี้ยงจะมา" อีกฝ่ายเสียงหวานขึ้นได้ในทีเมื่อปรเมศตกลงออกมาร่วมมื้อค่ำในครั้งนี้

"ที่แท้ก็ไปรับปาก โดยที่ฉันไม่รู้เรื่อง" แค่นเสียงต่อว่าเป็นการตำหนิปลายสายที่นัดหมายโดยไม่ปรึกษาหารือก่อน

"หรือว่าไม่อยากมา"

"......"

"แล้วเจอกันนะคะ"

"อืม" วางสายทันทีและเปิดโน๊ตบุ๊คขึ้นมา จากนั้นก็พิมพ์ชื่อมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง สายตาจดจ้องมองดูรายละเอียดในหน้าเว็บไซต์ก่อนจะลากสายตาออกไปด้านนอก ประจวบเหมาะของสายตามองผู้หญิงที่นั่งอยู่บนม้าหินอ่อนหน้าบ้านพักคนงาน