Chapter 10

Chapter 10

“จะตะโกนอะไรหนักหนาวะ หนวกหูชะมัด” ซีวิคปัดมือผู้หญิงคนนั้นออกจากแขนด้วยความรำคาญ จากนั้นเขาก็เดินไปขึ้นรถตำแหน่งคนขับ และเมื่อซีวิคขึ้นรถมาปุ๊บ เจ้าขาก็เอ่ยถามทันที

“แฟนพี่ไม่ไปด้วยกันเหรอคะ” เจ้าขาถามแบบมึน ๆ ทั้งที่เธอก็พอจะรู้ว่าที่หญิงสาวคนนั้นเดินสะบัดตูดเข้าคลับไปด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียดสาเหตุก็มาจากที่เธอขอติดรถไปด้วย แต่จะว่าไปผู้หญิงคนนั้นไม่มีน้ำใจเอาเสียเลย

“แฟนบ้าแฟนบออะไรของเธอวะ ฉันไม่มีแฟน”

“อ้าว...ถ้าเธอไม่ใช่แฟนพี่ แล้วเธอเป็นอะไรกับพี่คะ”

“ฉันจำเป็นต้องตอบเธอด้วยเหรอ?” ซีวิคมองเจ้าขาด้วยแววตาดุ

“หนูก็แค่ถามเฉย ๆ เอง” เจ้าขายิ้มแห้งให้ซีวิคหน้าจ๋อย

“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง”

“ขอโทษค่ะ”

“พูดจบแล้ว ก็ลงไปจากรถของฉันซะ”

“ไม่ลงค่ะ หนูเจอโรคจิต” เจ้าขาชี้นิ้วออกไปนอกรถให้ซีวิคดูคนโรคจิตที่ยังยืนมองเธออยู่ห่าง ๆ

“เจอโรคจิตก็เรื่องของเธอสิ มันเกี่ยวอะไรกับฉันวะ ลงไปจากรถของฉันเดี๋ยวนี้”

“อย่าไล่หนูลงจากรถเลยนะคะ สงสารหนูเถอะ” ถึงเขาจะเคยถอดเสื้อผ้าโชว์เธอมาทั้งตัว แต่เขาก็ไม่ได้ดูน่ากลัวเหมือนไอ้คนโรคจิตที่ป้ายรถเมล์ อีกทั้งถึงแม้ระหว่างเธอและเขาจะมีเรื่องกันมาก่อนหน้านี้ แต่นาทีนี้เธอยอมหน้าด้านหน้าทนขอความเห็นใจจากเขา เพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากคนโรคจิตที่แม้เธอจะอยู่บนรถสปอร์ตแล้วก็ตาม แต่มันยังไม่ยอมไปไหน มันยังคงยืนมองเธออยู่ห่าง ๆ

“ทำไมฉันต้องสงสารคนที่ยกเข่ากระแทกลูกชายของฉันสามครั้งในวันเดียว แล้วทำไมฉันต้องสงสารคนที่พูดจาหยามฉันว่าฉันจูบไม่เป็น?” พอได้โอกาสเอาคืน เขาก็ต้องคิดบัญชีกับยัยเด็กแว่นให้หมด