Chapter 8

Chapter 8

เที่ยงคืน

@ห้องแต่งตัวพีอาร์

เมื่อถึงเวลาเลิกงานของพนักงานพาร์ตไทม์ เจ้าขาก็ถอดชุดเดรสออกจากตัวเปลี่ยนมาใส่เสื้อยืดตัวใหญ่สีดำคู่กับกางเกงยีนขาสั้นสีขาว จากนั้นก็ถอดคอนแท็กต์เลนส์ออกจากดวงตาเก็บไว้ในตลับเก็บเลนส์ ก่อนจะหยิบแว่นสายตามาสวมใส่ หลังจากสำรวจการแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยเจ้าขาก็เดินออกจากห้องไปยังประตูหลังคลับ เพื่อไปรอรถแท็กซี่ที่ป้ายรถเมล์

เจ้าขายืนรอรถแท็กซี่ประมาณสิบนาที แต่กลับไม่มีรถว่างสักคัน เธอก็เลยเดินไปนั่งที่เก้าอี้พักคอย

ในระหว่างที่นั่งรอรถอยู่นั้น หญิงสาวก็มองดูรถยนต์ที่แล่นผ่านไปผ่านมาอยู่บนท้องถนนในเมืองซิวิไลซ์ พลางคิดว่าหากเธอมีรถส่วนตัวสักคันชีวิตเธอคงจะสะดวกกว่านี้ แต่ตอนนี้ก็ได้แค่คิดเท่านั้น เพราะคงไม่มีปัญญาส่งค่างวดรถหรอก ลำพังแค่หาเงินใช้จ่ายในแต่ละเดือนระหว่างเรียนมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ เงินก็แทบจะไม่พอใช้อยู่แล้ว

ถึงแม้การมาเรียนที่กรุงเทพฯ ค่าครองชีพจะสูงเพียงใด แต่เจ้าขาก็ยังมุ่งมั่นที่จะเรียนต่อให้จบปริญญาตรี เพื่อเป็นใบเบิกทางเข้าทำงานบริษัทชั้นนำของประเทศ เพราะหวังว่าชีวิตที่ต้องเริ่มใหม่จากศูนย์ที่กรุงเทพฯ จะดีขึ้นในสักวัน

ย้อนกลับไปตอนที่เจ้าขาเรียนอยู่มัธยมศึกษาตอนปลายปีที่สี่ คุณแม่ของเธอตรอมใจตายอย่างน่าเศร้าเพราะพ่อขอหย่าไปอยู่กับภรรยาใหม่

หลังจากคุณแม่จากโลกนี้ไปเพียงหนึ่งสัปดาห์ เธอก็เพิ่งมาทราบว่ามรดกทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นบ้าน รถยนต์และประกันชีวิตของคุณแม่ได้ตกเป็นของน้าสาวอย่างอรพิน

ถึงแม้มรดกจะตกเป็นของน้าสาวทั้งหมด แต่เจ้าขาก็ไม่ได้ซีเรียสเลยสักนิด เพราะอย่างไรเสียน้าสาวก็เปรียบเสมือนแม่คนที่สองของเธอ แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป จนกระทั่งเจ้าขาเรียนจบมัธยมฯ ปลาย น้าสาวที่ครองตัวเป็นโสดมานมนานก็พาผู้ชายเข้ามาอยู่ในบ้าน

คราแรกก็อยู่บ้านหลังเดียวไม่มีปัญหาอะไร แต่มีอยู่วันหนึ่งน้าสาวออกไปทำธุระนอกบ้านตั้งแต่เช้า จนกระทั่งแฟนของน้าสาวเลิกงานกลับบ้านในช่วงเย็น น้าสาวก็ยังไม่กลับบ้าน ทำให้เย็นวันนั้นเจ้าขาและแฟนของน้าสาวอยู่บ้านแค่สองคน

ในขณะที่เจ้าขาใช้เพียงผ้าเช็ดตัวกระโจมอกจะเข้าไปอาบน้ำ จู่ ๆ ก็มีคนมาสะเดาะลูกบิดประตูห้องส่วนตัวของเธอ ซึ่งคนที่ทำแบบนั้นก็คือแฟนหนุ่มของน้าสาว