แพ้รักเก่า - 23 เด็กดื้อ

วันต่อมา

จริง ๆ ฉันนอนไม่ค่อยหลับเพราะเป็นห่วงน้องสาวถึงแม้คาแลนจะรับปากแล้ว และให้คนไปคอยจับตาดูที่คอนโด แต่ก็ยังเป็นกังวลอยู่ดี

เป็นห่วงว่ามินจะกินข้าวหรือยัง กินยาตรงเวลาไหม เพราะตอนที่อยู่ฉันเป็นคนจัดเตรียม มินทำอะไรเองไม่ค่อยได้น้องชอบวูบ

“ตื่นแล้วเหรอครับ” คาแลนเปิดประตูห้องเข้ามาทักทายด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม เราสองคนไม่ได้นอนด้วยกัน

“ค่ะ” ฉันพยักหน้าตอบ รู้สึกประหม่าเล็กน้อย มันไม่ค่อยชินเท่าไรที่เรากลับมาอยู่ด้วยกันหลังจากห่างหายไปนานหลายปี

“อาทิตย์หน้าเฮียต้องกลับกรุงเทพฯ”

“มิลาไปด้วยได้ไหมคะ” คนตัวสูงรีบส่ายหน้าปฏิเสธก่อนจะอธิบายให้เข้าใจ “หนูต้องอยู่ที่นี่ไปก่อน เฮียกลัวเรื่องความปลอดภัย”

“แต่มิลาอยากไปเจอน้อง”

“เราคุยกันเข้าใจแล้วนะมิลา หนูอย่าดื้อสิครับ”

“อื้อ มิลาขอโทษค่ะ”