แพ้รักเก่า - 27 กูจะไม่ยุ่ง (ขอโทษ)

เคย์เดนเดินออกไป ส่วนฉันก็มองจอโทรศัพท์อยู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจรับสาย

(เฮียโทรไปตั้งนานทำไมหนูเพิ่งรับสาย)

“คือ…”

(มีอะไรหรือเปล่า หืม)

ฉันเม้มปากแน่นหัวใจเต้นรัวเพราะความกลัว กลัวจะถูกดุ กลัวถูกโกรธ กลัวหมดทุกอย่างเลย

(มิลาเป็นอะไรบอกเฮียได้ไหมคะคนดี)

“มะ... มิลาติดต่อมิน”

(…) พอพูดแบบนั้นคาแลนก็เงียบไป หากไม่ได้ยินเสียงหายใจคงคิดว่าเขาตัดสายไปแล้วแน่ ๆ

“เฮียพูดอะไรกับมิลาหน่อยได้ไหม”

“เฮียอย่าเงียบมิลาขอโทษ”

(ทำไมหนูไม่เชื่อฟังเฮียเลย)

“มิลาขอโทษ” ตอนนี้ฉันรู้สึกผิดจริง ๆ ยิ่งคาแลนเงียบมันยิ่งกลัว ทุกครั้งที่เขาเงียบนั่นแปลว่าโกรธจริง ๆ

(เอาไว้ค่อยคุยกันนะ เฮียต้องเปลี่ยนแผน)

“… เพราะมิลาเหรอคะ”

(เอาไว้หนูพร้อมที่จะเชื่อใจเฮียแล้วเราค่อยคุยกัน)

“… เฮีย”