แพ้รักเก่า - 37 ตัดขาดแล้วจริง ๆ

ไม่รู้นานเท่าไรที่ฉันร้องไห้กอดคนตัวสูงเอาไว้ ทรมานจัง ทั้งที่คิดว่าสักวันหนึ่งมันต้องมาถึงแต่มันเร็วเกินไป เร็วจนเตรียมตัวตั้งรับไม่ทัน

ไม่อยากให้คาแลนคิดว่าฉันไม่รักเขาเลย แต่เหมือนจะห้ามไม่ได้เพราะอีกฝ่ายคงคิดไปแล้ว

“พรุ่งนี้เฮียจะไปส่งหนูคืนให้กับมัน”

“นอนด้วยกันได้ไหมคะ”

“อย่าดีกว่า เฮียกลัวใจตัวเอง กลัวจะเห็นแก่ตัวรั้งหนูเอาไว้อีก”

“… มันไม่ใช่การเห็นแก่ตัวมันคือความรักต่างหาก”

“แต่ความรักของเฮียกำลังทำให้หนูอึดอัดนะมิลา”

ทุกคำพูดของฉันเขาเก็บมาคิดทั้งหมดเลยสินะ อยากตีปากตัวเองแรง ๆ จัง เผลอสร้างบาดแผลให้คนที่บอกว่ารักมากอีกแล้ว

คนตัวโตใช้สองมือดันตัวฉันที่กำลังสวมกอดออกช้า ๆ ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำไม่แพ้กัน

“ถ้าหนูอยากจะลืมเรื่องราวของเราเฮียจะไม่ห้าม…